ชาตินี้ข้า ..ปล่อยวางแล้ว

ชาติก่อนเป็นเพราะนางรักเขาหมดใจ จึงหึงหวง ทำตัวร้ายกาจ แต่ชาตินี้ ..นางปล่อยวางแล้ว

....
"มอบยาถอนพิษมาให้ข้าซะดีๆ แล้วข้า จะไว้ชีวิตเจ้า"เว่ยซีหยางบีบคอชิงอีด้วยความโกรธ

"ข้าไม่มีให้"นางยิ้มเย้ยให้กับชีวิตของตัวเอง แต่ขณะเดียวกันก็สะใจที่ได้กำจัดผู้หญิงในดวงใจของสามีออกไป

"อย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้า"

"ข้ารู้ว่าท่านกล้า"นางน้ำตาเอ่อ มองสบตาเขาตรงๆ ไม่หลบหลีก "ข้ารู้ว่าเพื่อนางแล้ว ท่านทำได้ทุกอย่าง"

"รู้ก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็มอบยาถอนพิษมาเสียดีๆ อย่าให้ข้าต้องทรมานเจ้าไปมากกว่านี้เลย"

"ตอนนี้ท่านยังทรมานข้าไม่มากพออีกหรือ"ชิงอีน้ำตาไหลพราก

นางโดนโบยห้าสิบไม้ ตอนนี้เจ็บไปทั้งตัวและหัวใจ

ซีหยางมองสภาพของผู้เป็นภรรยาของตัวเองที่ตอนนี้บาดเจ็บจนโชกเลือดเพราะโดนโบย

ความรู้สึกผิดวิ่งเข้ามาสู่ใจของเขาชั่ววูบ

ทว่า เมื่อคิดถึงสิ่งเลวร้ายที่นางกระทำ ความรู้สึกผิดนั้นก็หมดไป

นางสมควรได้รับโทษแล้ว



"โทษของเจ้าแค่นี้ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่เจ้าทำ"เขาพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึงเคร่งขรึม "ข้าคิดผิดเอง ที่แต่งงานกับเจ้า"

"ข้าก็ผิดเองที่ช่วยชีวิตท่านไว้ในครั้งนั้น ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่ช่วยท่าน เราจะได้ไม่ข้องเกี่ยวให้มีบุญคุณความแค้นกันอีก"

"ถ้าเจ้าคิดได้เช่นนี้ตั้งแต่แรก ถ้าเจ้าไม่ขอให้ข้าแต่งงานกับเจ้าเพื่อเป็นการตอบแทน ..ทุกอย่างก็คงไม่เป็นเช่นนี้"ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งแค้น จนเผลอบีบคอนางนางแน่นยิ่งขึ้น

" .."ชิงอีหายใจไม่ออก รู้สึกราวกับความตายกำลังมาเยือนอยู่ตรงหน้า

ทว่า ก่อนที่นางจะสิ้นใจ เขาก็เหวี่ยงนางผลักออกไปอย่างผลักไส

ทันใดนั้น ร่างที่บอบช้ำของนางก็ถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับก้อนหินตรงน้ำตกจำลอง

"ปัก!"ทันใดนั้นเอง เลือดแดงฉานได้ไหลออกมาจากศีรษะ

นางรู้สึกเจ็บจนมึนชา

น้ำตาไหลหยด

สุดท้าย ภาพทุกอย่างก็ดับวูบไป