คิดไว้ว่า(ไม่)รัก

เธอเป็นเมียที่เขาไม่ปรารถนาเพราะได้มาจากคนที่เขาเกลียด
เลี้ยงเอาไว้ก็เป็นหอกข้างแคร่ แต่ถ้าจะทิ้งขว้างก็เดี๋ยวจะหาว่าใจดำ
เขาก็เลยต้องทนทำหน้าที่ผัวไปอย่างนั้นเอง แต่ไม่รู้ทนทำอีท่าไหน
สุดท้ายใจถึงไปตกที่เธอเข้า
...................................

"ต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกนะคะ ฉันไม่ต้องการให้คุณเข้าใกล้ฉันอีก"
"หมายความว่ายังไง"
ธาริกาไม่ตอบ ไม่สบตา แต่เลี่ยงจะเดินออกไป ใต้หล้าจึงยึดข้อมือเอาไว้ แล้วรวบตัวเข้ามากอดเพื่อให้เธอต้องมองสบตากับเขาตรงๆ
"อย่าค่ะ"
เธอเมินหน้าไปทางอื่น เมื่อใบหน้าคมก้มลงหา ธาริกาดันฝ่ามือที่แผ่นอกกว้าง ทำให้ใต้หล้าจำต้องคลายวงแขนออก หากไม่ยอมปล่อยเสียทีเดียว
ธาริกาขยับตัวเล็กน้อย ดึงข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขา ราวกับถูกของร้อน ก่อนจะต้องยอมรับอย่างหมดหนทางหลบเลี่ยง
"ฉันคิดว่าฉัน...ชอบคุณใต้"
ในความรู้สึกของธาริกา มันไกลกว่าคำว่าชอบมากนัก ดวงตาของเธอไหววูบเมื่อช้อนขึ้นมองเขาอีกครั้ง
"เพราะฉะนั้น อยู่ให้ห่างฉันไว้นะคะ ฉันต้องใช้เวลาตัดใจ"
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอ้อนวอน ก่อนจะหมุนกายออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้สักนิดว่าสร้างความปวดร้าวให้กับคนที่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่อย่างไร