ปลายฝนของต้นหนาว

เพราะรสสัมผัสในคืนนั้นมันติดตรึงจนแทบบ้า...
'ต้นหนาว' จึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้หญิงคนนี้กลายมาเป็น 'ของเขา' อย่างสมบูรณ์แบบ แบบที่ต่อให้ใครหน้าไหนก็แย่งไปไม่ได้

*****
ตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ
****

เช้าวันต่อมา…
แสงแดดจัดจ้านของเกาะกูดส่องทะลุผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องพัก ปลายฝนขยับตัวด้วยความเมื่อยขบไปทั่วสรรพางค์กาย เธอกะพริบตาปริบๆ หลายครั้งเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้คุ้นชินกับแสงสว่างยามเช้า สมองที่ยังมึนง้างจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนพยายามประติดประต่อเรื่องราวที่ขาดหายไป แต่ภาพเหตุการณ์ในตอนดึกที่ผ่านมามันก็ลอยเข้ามาในหัวกลับทำเอาสติที่เกือบจะครบถ้วนกระเจิงหายไปอีกรอบ
เพราะสิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกไม่ใช่เพดานห้องพักของตัวเอง กลับเป็นแผงอกกว้างเปลือยเปล่าของใครบางคนที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่ใกล้แค่เอื้อม
ปลายฝนเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนหัวใจแทบหลุดออกมานอกอก
"…!?"
มือเรียวรีบยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่นไม่ให้เผลอส่งเสียงร้องโวยวายออกมาปลุกคนข้างกาย ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่กำลังหลับพริ้มอย่างสบายใจ
‘ต้นหนาว’ สถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบในที่ทำงาน บัดนี้กลับมานอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ แถมเมื่อคืนพวกเขายังผ่านบทเพลงรักอันเร่าร้อนกันมาจนถึงรุ่งสางอีก
‘ทำบ้าอะไรลงไปว่ะเนี่ย! ตายแน่! ตายแน่! ตายแน่!’
ความทรงจำพวกนั้นไหลทะลักเข้ามาในสมองจนแก้มเนียนของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
ปลายฝนพยายามขยับตัวหนีอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอค่อยๆ ยกแขนแกร่งที่พาดทับเอวเธออยู่ออกทีละน้อย เพื่อจะหนีลงจากเตียงแล้วก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่น แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะพ้นจากตัวเขา เจ้าของอ้อมกอดก็ขยับตัวไวกว่า ร่างสูงคว้าเอวบางเอาไว้แล้วดึงกลับเข้ามาแนบชิดเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว
"…" ต้นหนาวลืมตาขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามวิสัยของเขา แววตาสีเข้มไม่มีร่องรอยของความตกใจหรือความงัวเงียเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขาตื่นมารอเวลานี้อยู่แล้ว
สถาปนิกหนุ่มกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม เลิกคิ้วมองหญิงสาวที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กอยู่ตรงหน้า
"ตื่นเช้าจังนะครับ หลับสบายดีไหมเมื่อคืน…" ต้นหนาวเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ ชวนให้น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด
"คุณ! คุณต้นหนาว…ทะ ทำไมถึงไม่กลับห้องละคะ!"
ปลายฝนเอ่ยถามด้วยความอับอายระคนสับสน น้ำเสียงบางเบาทว่าสั่นเครือ เธอพยายามใช้มือผลักอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่แรงของเธอกลับสู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้เลยสักนิด เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงก็ไม่ปาน
"ทำไมต้องกลับ ในเมื่อ…เมื่อคืนนี่เรา..." ต้นหนาวจงใจลากเสียงยาว สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโมโห
"เราอะไรคะ ไม่มีอะไรสักหน่อย!"
"จริงหรอ? ทั้งๆที่เมื่อคืนคุณเป็นคนชวนผมทำเองนะ หรือว่าต้องให้ผมช่วยทบทวนความทรงจำให้ฟังทีละฉากดีล่ะ"
"จะบ้าหรอ! ใครจะไปจำได้! ออกไปเลยนะคะ!" ปลายฝนเถียงกลับทันควัน หน้ามุ้งมิ้งขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด เธอไม่ได้เป็นสาวหวานเรียบร้อยอ่อนหวานอะไรอยู่แล้ว ยิ่งเจอสถานการณ์แบบนี้ยิ่งทำตัวไม่ถูก เธอเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดต่อ
"ฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เพราะงั้นถือว่าเรื่องเมื่อคืนมันเป็นอุบัติเหตุ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นแหละ!"
"…?" ต้นหนาวหรี่ตามองคนปากแข็งที่พูดจาปัดความรับผิดชอบหน้าตาเฉย เขาขยับตัวลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงโดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมช่วงล่างไว้ ทำให้ปลายฝนต้องรีบคว้าผ้าห่มอีกมุมมาพันรอบตัวตามแล้วขยับถอยกรูดไปชิดมุมเตียง
"รับผิดชอบ? ผมยังไม่ได้พูดสักคำนะว่าจะรับผิดชอบ แต่ในเมื่อร่างกายเรามันเข้ากันได้ดีซะขนาดนั้น..."
"คุณคิดว่าเราควรจะจบกันง่ายๆ แบบนี้อะหรอครับคุณปลายฝน" ต้นหนาวแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ปกติไม่มีใครเคยเห็นจากสถาปนิกมาดนิ่งคนนี้เลยสักคนในบริษัท
"นี่คุณ! อย่ามาพูดจาน่าเกลียดนะ บอกแล้วไงว่ามันพลาด แล้วฉันก็มีแฟนอยู่แล้วด้วย ถึงช่วงนี้จะห่างๆ กันเพราะมันงี่เง่าเจ้าชู้เป็นสันดานก็เถอะ แต่…แต่ฉันยังไม่ได้เคลียร์ให้มันจบขาดร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ"
"เพราะฉะนั้นเราต่างคนต่างเดินดีที่สุด กลับไปทำงานก็ทำตัวเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน แค่นี้จบ!"
ปลายฝนร่ายยาวรวดเดียวจบแบบไม่หายใจ เธอคิดว่ายกเรื่องแฟนขึ้นมาอ้างแล้วผู้ชายคนนี้น่าจะถอยห่างไปเอง

*****

ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ
No ดราม่า
No นอกใจนอกกาย
No ตบตี