ท่านราชครูโปรดรับหินก้อนนี้แทนใจ

"เจ้าขโมยปลาหลีฮื้อหางทองของข้าไปกินจนหมดสระ แล้วยังกล้าเอาหินเปื้อนโคลนก้อนนี้มาทดแทนอีกหรือ" กู้เสวียนเอิน ราชครูหนุ่มผู้รักความสะอาดยิ่งชีพเอ่ยเสียงเย็น นัยน์ตาดำขลับจ้องมองเด็กหนุ่มรูปงามที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

"นี่ไม่ใช่หินธรรมดานะขอรับ เป็นหินที่เรียบเนียนที่สุดในลำธารหลังจวน ข้าตั้งใจงมมาให้ท่านราชครูเชียว" เยว่ซินเถียงคอเป็นเอ็น ชูหินแม่น้ำสีดำขลับในมือขึ้นสูงด้วยดวงตาเป็นประกายสำหรับภูตนากน้อยที่เพิ่งกลายร่างเป็นมนุษย์ การมอบก้อนหินที่งดงามที่สุดให้ ย่อมหมายถึงการฝากฝังชีวิตและหัวใจ ทว่าสำหรับราชครูผู้ทรงอำนาจและเจ้าระเบียบ มันคือความวุ่นวายครั้งใหญ่ที่ก้าวล่วงเข้ามาในชีวิตอันแสนสงบ

"เอาหินของเจ้าไปเก็บ แล้วไปคัดตำราจริยธรรมมาให้ข้า"
"แต่ข้าหิวแล้ว หากท่านยอมรับหินก้อนนี้ไป ท่านต้องให้ข้ากินปลาทอดทุกมื้อนะ"บทลงโทษโจรขโมยปลาควรเป็นการคุมขัง ทว่ากู้เสวียนเอินกลับต้องจับโจรหน้าขนมาสวมรอยเป็นญาติผู้น้อง เพื่อซุกซ่อนความลับเรื่องภูตสัตว์น้ำมิให้ผู้ใดล่วงรู้ หนำซ้ำอาการนอนไม่หลับเรื้อรังของเขายังถูกรักษาให้หายขาด เพียงเพราะมีร่างนุ่มนิ่มของภูตน้อยมุดผ้าห่มเข้ามาขอนอนจับมือทุกค่ำคืน

"ท่านราชครู จับมือข้าไว้แน่นๆ นะขอรับ ประเดี๋ยวกระแสน้ำจะพัดเราแยกจากกัน"
"บนเตียงของข้าไม่มีกระแสน้ำ และหากเจ้ายังดิ้น ข้าจะงดปลาทอดมื้อพรุ่งนี้"ปากกล่าววาจาดุดัน ทว่าฝ่ามือใหญ่กลับกระชับมือเล็กเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ส่วนหินไร้ค่าก้อนนั้นเล่า... กลับถูกจัดวางไว้อย่างทะนุถนอมบนโต๊ะทำงานของราชครูราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าเสียแล้ว