วิถีสโลว์เลิฟ

"สู้สิ อย่าไปกลัว!"

มือเล็กยกขึ้นกำหมัด บอกตัวเองเสียงหนักแน่น เธอคิดว่าป่านนี้อัตลักษณ์คงจะขึ้นไปนอนรอบนเตียงเรียบร้อยแล้ว เพราะฉะนั้นทันทีที่เปิดประตูออกไป เธอจะสับเท้าเดินไวไปปิดไฟก่อนเลยอันดับแรก อย่างน้อยพออยู่ในที่มืด ๆ หน่อยก็จะได้ไม่อายเท่าไร จากนั้นกระโดดพุ่งหลาวขึ้นเตียง รวบหัวรวบหาง คุมเกมให้อยู่หมัด! จะได้ไม่ต้องมานั่งอายหรือประหม่าอีก

เมื่อวางแผนกับตัวเองและตั้งสติได้ แก้วน้อยก็หมุนลูกบิด ผลักประตูห้องน้ำเปิดออกกว้าง เตรียมตัววิ่งสี่คูณร้อยไปปิดไฟ ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นขอบประตู แผนการทั้งหมดที่วางไว้ก็พังทลาย หญิงสาวชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของอัตลักษณ์ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าห้องน้ำ

พอตาคมปลาบของเขาเหลือบมองมา แก้วน้อยก็รู้สึกมวลท้องจนแข้งขาอ่อน ร่างบางทำท่าจะทรุดฮวบลงกับพื้น อัตลักษณ์ที่จ้องรออยู่แล้วขยับตัวว่องไว ก้าวพรวดเข้ามาประคองเธอไว้ แล้วอุ้มร่างน้อย ๆ ลอยหวือขึ้นประทับอกแกร่งราวกับตัวเธอเบาไร้น้ำหนัก ก่อนพูดหยิกแกมหยอก

"ถึงกับขาอ่อนเลยหรือจ๊ะ"

แก้วน้อยขนลุกซู่ไปทั้งตัวกับคำว่า ‘หรือจ๊ะ’ ของเขา ร่างกายแข็งทื่อและเกร็งแน่นอยู่ในอ้อมกอดแกร่ง ดวงตากลมจ้องเขม็งมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มด้วยความระแวงและไม่ไว้ใจ ก่อนจะเอ่ยปากถามตรง ๆ เสียงสั่น ๆ

"ทำไมน่ากลัว?"

อัตลักษณ์มองยัยตัวเปี๊ยกในอ้อมแขน นัยน์ตาคมวาวโรจน์แต่ใบหน้านิ่งสนิท ก่อนเขาจะกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก ไม่ตอบคำถามของเธอ ทำเพียงกระชับอ้อมกอดแน่น ให้แผงอกกว้างแนบชิดเสียดสีร่างน้อย ๆ มากขึ้น ก่อนจะก้าวยาว ๆ ตรงดิ่งไปที่เตียงนอนใหญ่

.......................................................................

**กรุณาอ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อนะคะ**
**ท่านใดใช้ระบบ ios แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บจะได้ราคาที่ถูกกว่าค่ะ**