ย้อนเวลาไปใช้ชีวิตวุ่นวายเป็นสัตวแพทย์ในปี 1985

สัตวแพทย์สาวตัวเล็กน่ารัก ขับรถตกน้ำย้อนเวลามาปี 1985 แถมมีสกิลฟังเสียงสัตว์เพิ่มขึ้น งานรักษาสัตว์แสนวุ่นวาย ยังต้องรับมือกับลู่เซี่ยวเทียน ชื่อของเขาแปลว่า นกอินทรี แต่สูงเหมือนยีราฟ ปากเหมือนงูพิษ!
บางช่วงบางตนของนิยายฟีลกู๊ดเรื่องนี้ค่ะ
สวี่จยาอี้นำชามข้าวต้มใส่ถาดมาวางตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งอ่านวารสารอย่างเคร่งเครียด

"ฝากให้สหายคุณหมอด้วยค่ะ ฉันมีธุระด่วน"

พูดจบก็เดินหนีไปทันที

ลู่เซี่ยวเทียนกวักมือเรียกจ้าวเสี่ยวหลิง แต่ถูกเธอส่ายหน้าให้ ตะโกนบอก

"ไม่ว่างค่า ฉันต้องเอาข้าวไปให้สามีที่คอกไก่"

ลู่เซี่ยวเทียนถอนหายใจ อุตส่าห์หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับหมอเปาได้หลายวัน จดหมายจากเจ๋อหยางยังไม่มา หรือตู้ไปรษณีย์มันไม่ยอมส่งมาก็ไม่รู้ เพราะจดหมายของเขาหายไปแล้ว

ร่างสูงเดินถือถาดข้าวต้มไปทางบ้านพักของเปาเสี่ยวถัง ท่ามกลางสายตาแอบลุ้นของเจ้าหน้าที่ทุกคน

"คุณหมอ กินข้าวครับ"

เสียงตะโกนด้วยความสุภาพ ทำให้เปาเสี่ยวถังขมวดคิ้วแล้วเดินไปเปิดประตูกว้างอย่างกระแทกกระทั้น

"วางแล้วไปได้เลย ต่อไปไม่รบกวน ขาฉันหายดีแล้วค่ะ" ร่างเล็กเชิดหน้า เดินลงส้นไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวด้วยความลืมตัว "โอ๊ย แม่!"

ลู่เซี่ยวเทียนวางถาดแล้วเข้ามาประคอง สบตากลมโตนิ่งนาน

"งอนผมเหรอ หมอเตี้ย"

กระซิบถามเสียงนุ่มที่ข้างแก้มเนียน

"ไม่ง้อน ไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมต้องงอนด้วย หัวหน้ายีราฟ"

"เสียงสูงขนาดนี้ ไม่งอนก็ไม่งอน อึ๊บ มาเดี๋ยวป้อนข้าวให้นะ"

ชายหนุ่มช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้ม แล้ววางลงที่เก้าอี้อย่างนุ่มนวล

"ผีออกแล้วเหรอ ถึงโผล่หน้ามา"

เปาเสี่ยวถังยังไม่ให้อภัย โทษฐานที่ปล่อยให้เธอชะเง้อคอยทุกวัน

"เปล่า แค่รู้ใจตัวเอง ถ้าไม่ได้เห็นขาสั้น ๆ ตัน ๆ ของหมอเตี้ยแล้วไม่มีความสุข อ้าม"

มือใหญ่ลูบหัวแล้วป้อนข้าวต้มอุ่น ๆ ให้ถึงปาก

"ข้าวต้มหวานเนอะ"

เปาเสี่ยวถังเคี้ยวช้า ๆ ส่งยิ้มให้คนปากเก่งแต่หน้าแดงตรงหน้า เวลาหัวหน้ายีราฟเขินน่ารักจัง!