วณิพกเยี่ยงตัวข้า ท่องใต้หล้าเคียงข้างท่าน

หลิงอี้เจิน เพิ่งได้ขึ้นสวรรค์มาเป็นเทพชะตาฝึกหัดได้ไม่ถึงสองร้อยปี เดิมทีชีวิตบนสวรรค์ก็ควรจะราบรื่นดีอยู่หรอก หากไม่ใช่เพราะวันหนึ่งเขาดันได้รับคำสั่งจากอาจารย์ให้นำยาสลายตบะของท่านเทพโอสถไปส่งคืน

ผู้ใดจะรู้ว่าเพียงเดินทางไปได้ครึ่งทาง ยาสลายตบะเจ้ากรรมกลับระเบิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น! จากเทพชะตาฝึกหัดดี ๆ กลับกลายเป็นคนตกสวรรค์ในชั่วพริบตา ซ้ำร้ายยามตกลงมายังโลกมนุษย์ก็ดันกระแทกแรงเสียจนดวงตาบาดเจ็บจนแทบมองไม่เห็น

เหตุใดชีวิตของเขาถึงได้ พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก เช่นนี้กันหนอ?

เมื่อสวรรค์ก็กลับไม่ได้ พลังเทพก็เหลือไม่มาก หลิงอี้เจินจึงจำต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการเปิดแผง ทำนายชะตา อยู่ริมทาง

แต่คำพูดของเทพชะตาอย่างเขานั้น…พูดแล้วก็คืนคำไม่ได้เสียด้วยสิ

ดังคำโบราณว่า "รถเทียมม้าสี่ตัวยังไล่ตามคำพูดที่กล่าวออกไปไม่ทัน"

ทว่าหลิงอี้เจินกลับไม่เคยคิดเลยว่า คำทำนายเพียงครั้งเดียวจะพาชีวิตของตนเข้าสู่หายนะครั้งใหม่เพราะวันหนึ่ง…มือของเขากลับเผลอไปจับเข้ากับมือของ สื่อจิ้งซาง ปีศาจบรรพกาลผู้เลื่องชื่อ เข้าเสียแล้ว

ยิ่งประหลาดกว่านั้นคือ เมื่อหลิงอี้เจินลองทำนายชะตาของปีศาจตนนี้กลับพบว่า

ชะตาของอีกฝ่ายมืดมนจนไม่อาจมองเห็นอนาคต

และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง…ชายผู้นั้นกลับกำลังจ้องมองเขาอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ

ชีวิตอันสงบสุขของเทพชะตาตกสวรรค์อย่างเขา…
เห็นทีคงไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้วกระมัง?

"ท่านนักพรต…ท่านทำนายว่าข้าจะตายเมื่อใด?"

"เจ็ดวัน"

"เช่นนั้น…ก่อนข้าตาย ข้าขอพาท่านกลับบ้านด้วยได้หรือไม่?"

"หา? เดี๋ยวก่อน! บ้านข้าไม่ได้อยู่ทางเดียวกับบ้านเจ้าเสียหน่อย!"