ไม่มีช่องว่างระหว่างใจ

ตั้งแต่วันที่เธอขโมยดอกไม้ของเขาไป เธอก็ขโมยหัวใจเขาไปด้วย
————-
ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็เอาด้วยกล...
ไม่ได้ด้วยมนต์ ก็ด้วยคาถา…

นั่นมันคติของคนอื่น ไม่ใช่ของ "ดาด้า" ที่ยึดอาชีพมูเตลูให้คนดวงกุดรักคุด แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าวันหนึ่ง เธอจะต้องมารับจบเคสชวนมึน เมื่อไฮโซสาวสวยที่ชื่อเล่นเหมือนเธอ ว่าจ้างให้ "มูขอแฟนระดับพรีเมียม" โดยมีเรเฟอเรนซ์เป็นหนุ่มหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทาน

แต่เดี๋ยวก่อนนะ... เดี๋ยวก่อน! ทำไมคนในเรฟที่เธอต้องไปขอเจ้าแม่ ถึงกลายเป็น "เขา" คนที่เธอเพิ่งโดนหมาปีศาจของเขากัดจนไหล่ทะลุ สภาพพังยับ ไอ้หมาตัวนั้นมันฟัดเธอเหมือนเป็นตุ๊กตาเน่า แถมโชคชะตายังเล่นตลกให้บ้านของเราอยู่ซอยเดียวกัน

"มันเป็นหมาน่ารัก"
"น่ารักกับผีน่ะสิ"
"คุณไปทำอะไรให้มันโกรธหรือเปล่า?"
"ไม่ได้ทำอะไรเลย หมาคุณไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคน"
"ปกติร็อกกี้มันเป็นเด็กดี เจ้าระเบียบนิดหน่อย และรักความถูกต้อง"
"ไม่มีหรอก ไม่-แน่-นอน! ทุกอย่างปกติดี ระหว่างทางกลับบ้าน ดาด้าก็เก็บดอกไม้ตามรั้วเหมือนทุกวัน"
"เก็บดอกไม้ ดอกไม้อะไร"
"ก็ดอกจำปี ตรงบ้านหรูที่สร้างใหม่ไง"
"ออ เก็บของคนอื่นโดยไม่ได้ขอ แบบนี้ก็เรียกว่าขโมยสิ"
"เปล่านะ ดาด้าไม่ใช่ขโมย"
"ผมไม่แปลกใจเลย ก็ร็อกกี้มันกัดขโมย"

————-
เขารับผิดชอบแผลหมากัดเธอ
เขาอยากอยู่ใกล้เพื่อดูแลหัวใจ