วันวานหวนคืน ชะตารักครั้งที่สองของทรราช

นิยายเรื่องนี้เป็นโลกคู่ขนานจากเรื่อง
‘ศิษย์ชั่วผู้นั้นล่วงเกินท่านอาจารย์เข้าแล้ว’
--------------------

บุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นจักรพรรดิโง่เขลา หวนคืนในร่างนี้เพื่อช่วงชิงวาสนาจากท่านอาจารย์ของนาง ไฉนเลยสวรรค์ดันส่งให้เขามาครองคู่กับดรุณีน้อยจอมเสเพลอย่าง ‘ป๋อหลิงอิง’ นางเกี้ยวได้ทั้งบุรุษสตรี ขอเพียงรูปงามถูกใจนางเป็นพอ!

---------------------------

"วันนี้เหนื่อยมากเลยหรือ?"
"ไม่เท่าไรเจ้าค่ะ ข้ายังไหว..." นางเหลือกตามองคนที่คว้าหมับเข้าเอวของนางอย่างไม่ใคร่เกรงใจ เขาผลักนางเบา ๆ ให้นอนลงบนหน้าตักแกร่ง ปลายจมูกงามเผลอสูดกลิ่นหอมอ่อนของไม้กฤษณาปะปนไปกับกลิ่นบุปผชาติ เครื่องหอมราคาแพงเช่นนี้เป็นของวังหลวงแน่ บุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้จะเป็นนายโลมไปได้อย่างไร
"ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องเรียนแล้ว เจ้าหยุดงานเมื่อไร เราไปล่องเรือกันดีกว่า"
"ข้าหยุดเรียนไม่ได้นะ เดี๋ยวคนในบ้านจะมาต่อว่าข้าเหลวไหลไม่เอาการเอาการเอางาน ทุกวันนี้ข้าเป็นสตรีเสเพลเกเรจนท่านพ่อท่านแม่สุดจะเอือมระอาแล้วเจ้าค่ะ"
"คนเกเรอย่างเจ้า... รู้จักกลัวคำนินทาเรื่องไม่เอาการเอางานตั้งแต่เมื่อใดกันเล่า อิงอิง" คุณชายอวี่ลดเสียงลงกระเซ้าหยอกล้อพลางบีบแก้มกลมป่องของนางเบา ๆ "ในเมื่อข้าบอกว่าตามใจเจ้าทุกอย่าง ต่อให้เจ้าอยากจะหยุดพักผ่อนนอนหลับน้ำลายยืดข้ามวันข้ามคืน ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากเรือนอิ๋งถาวแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาตำหนิเจ้า"
"ท่านพี่ตามใจข้าจริงหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นคืนนี้... ข้าขอใช้ตักของท่านพี่หนุนนอนแทนหมอน จะได้หลับสบายไปจนถึงรุ่งเช้าเลยได้หรือไม่เล่าเจ้าคะ?"
"ได้สิ ข้าจะอยู่นอนเป็นเพื่อนเจ้า พรุ่งนี้ค่อยไปคุยกับทางผู้ใหญ่เรื่องของเรา"
จีอวี่เฉินอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูนางนัก ยิ่งนางเฝ้าเรียกเขาว่าท่านพี่ตั้งแต่วันแรกพบกันมาถึงวันนี้ พาลพาให้หัวใจบุรุษแทบอ่อนระทวยลงทุกที
ถึงพวกเหล่าขันทีจะคอยเตือนให้เขาระวังแม่นางน้อยผู้ที่ดูอย่างไรก็เหมือนนักต้มตุ๋นท้ายตลาดเอาไว้บ้าง ความคิดหนึ่งพลันแล่นเข้ามาสะกิดใจ คิ้วเข้มหนาขมวดมุ่นก้มมองนางทำตาใสแป๋ว อดไม่ไหวที่เขาจะต้องถามออกไป
"อิงอิง เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่นับตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน... ข้าอยากรู้นักว่าเหล่านายโลมพวกนั้น เจ้าเรียกพวกเขาว่าท่านพี่ด้วยหรือไม่?"
"ท่านพี่คิดมากไปไยเจ้าคะ ชายบำเรอคนอื่นในเมืองหลวงมีโฉมงามหมดจดปานหยกสลักเหมือนคุณชายอวี่เสียเมื่อไหร่ ข้าเรียกท่านพี่เพียงผู้เดียวเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ... ส่วนคนอื่นทั้ง อาเป่า อาฝู อาเล่อ อาเหมี่ยว ข้าเรียกพวกเขาว่า... เด็กดีของข้า... พี่ชายรูปหล่อ"
หลิงอิงขยับยิ้มแป้น แสร้งกะพริบตาปริบ ๆ สองสามคราอย่างมีจริต
ใบหน้าหล่อเหลายามนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยเพลิงโทสะที่ปะทุขึ้นในอก สันกรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงกรอดพลางว่า "อ้อ... เด็กดีของเจ้า... อย่างนั้นหรือ?"
นัยน์ตาคู่คมปลาบวาวโรจน์จ้องเขม็งมองแม่จอมแสบที่กล้าพ่นรายชื่อชายอื่นออกมาต่อหน้าต่อตาอย่างเป็นธรรมชาติ นางยังมี 'เด็กดี' ของนางอีกตั้งหลายคน!