ตำแหน่งภรรยาดีเด่น…ใครมันจะอยากเป็น

ราวปี พ.ศ ๒๔๙๗ - ๒๕๐๒

ท่านเจ้าคุณสุรเดชโดนใส่ร้ายว่าเป็นพวกฝักใฝ่ในคอมมิวนิสต์ จึงวางแผนรีบเร่งส่งลูกออกไปแต่งงานให้เป็นฝั่งเป็นฝาให้หมดก่อนที่จะถูกยึดทรัพย์สินไปจนล้มละลาย โชคดีที่ลูกคนโตคบหากับพ่อค้าขายข้าวในพระนคร จึงไม่ห่วงมากนัก ตบแต่งออกไปท่านเจ้าคุณก็สบายใจ

ทว่า…ยังเหลือลูกคนเล็กอย่าง พะพาย

แม้จะโกหกคนทั้งพระนครว่ามือข้างขวาของลูกชายนั้นมีแผลเป็นขนาดใหญ่จึงต้องสวมใส่ถุงมือเอาไว้ตลอดเวลา แต่คนในบ้านก็รู้กันดีว่าพะพาย มือพิการหนึ่งข้าง…

เมื่อหมดหนทาง ท่านเจ้าคุณจึงต้องกัดฟันลำเลิกบุญคุณกับเพื่อนรักที่เคยฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกันมา แม้เจ้าตัวจะเสียไปนานแล้ว แต่ก็ได้ยินว่ามีลูกชายเป็นถึงปลัดอำเภอ หากพะพายได้มีคนดี ๆ ดูแลสักคน ท่านเจ้าคุณก็คงหมดห่วง

เมื่อส่งลูกออกไปเป็นฝั่งเป็นฝาจนครบทุกคน ท่านเจ้าคุณสุรเดชจึงตัดสินใจจบชีวิตตนเองในที่สุด ทว่าหนึ่งชีวิตที่จบไป แต่มีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่

พะพายแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของปลัดภาคย์ แล้วชีวิตเขาจะเป็นยังไงต่อไป…

สำหรับพะพายนั้น เขามองว่ามันทั้งเปลืองตัวและเจ็บหัวใจ

เพราะภาคย์… ไม่เคยลืมคนรักเก่าได้เลยสักวัน


ฝากติดตามด้วยนะคะ


"ผมผิดเองที่ทำตัวหยาบคาย แต่ผมยืนยันว่าอย่างไรผมก็ไม่แต่ง"

/

"คุณภาคย์กำลังทำตัวเหมือนคนนอกใจเลยนะจ๊ะ แต่งงานแล้วแต่คิดถึงคนอื่น"

"คำนี้เขาเอาไว้ใช้กับคนที่รักกันหรือเปล่า เธอจะเอามาใช้กับฉันไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้รักเธอ"

/

"แล้วถ้าฉันจะไปจริง ๆ คุณภาคย์จะทำอย่างไรจ๊ะ"

"ก็ไปส่งเธอที่บ้านด้วยความยินดี ฉันจะอาวรณ์เธอทำไมเล่า ไม่ได้รักเสียหน่อย"

/

"อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันไม่ได้น่าสมเพช อย่าพูดเหมือนฉันดูน่าสงสาร ฉันปกติดี ฉันมีศักดิ์ศรี ฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร!"

/

"คุณภาคย์จะเลิกดูดบุหรี่แล้วหรือจ๊ะ"

"อื้ม จะเลิกแล้วหันไปดูดปากเธอแทน"

/

"เธอเป็นเมียฉัน ก็เท่ากับเป็นสมบัติของฉัน แล้วผัวจะกอดจูบเมีย มันผิดตรงไหนหรือ?"

/

"เจ็บหรือ โอ๋…"