ท่านอาเจ้าคะรับข้าเป็นภรรยาที

"เมื่อครู่... บ่าวไปรับของว่างที่โรงครัว บังเอิญเดินผ่านเรือนหลัก ได้ยินเซียวฮูหยินกำลังสนทนากับแม่นมหลิวเจ้าค่ะ" เสี่ยวหยาหอบหายใจ ลดเสียงลงจนแทบจะเป็นกระซิบ
"ฮูหยิน... ฮูหยินวางแผนจับคุณหนูแต่งงานเจ้าค่ะ!"
มือที่กำลังเอื้อมไปหยิบถ้วยชาของอู๋ลี่อินชะงักงัน ดวงตาดอกท้อทอประกายเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง
"แต่งกับผู้ใด?"
"ใต้เท้าหู... หูเหรินเจ้าค่ะ!"
เพล้ง!
ฝาถ้วยชาหลุดจากมือหล่นกระทบโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง อู๋ลี่อินผุดลุกขึ้นยืน ใบหน้างดงามซีดเผือดลงทันตา
"ใต้เท้าหู? ขุนนางเฒ่าอายุหกสิบกว่าผู้นั้นน่ะหรือ! คนที่เพิ่งตีอนุภรรยาคนที่เจ็ดจนตายเมื่อเดือนก่อน!"
"เจ้าค่ะคุณหนู!" เสี่ยวหยาน้ำตาคลอเบ้า
.
.
"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออันใดอยู่ รีบมาคารวะท่านอาสิ!"
อู๋ลี่อินก้าวออกไปเบื้องหน้าพร้อมกับน้องๆ นางย่อตัวลงคารวะอย่างชดช้อยงดงามที่สุดเท่าที่เคยฝึกฝนมา
จังหวะที่เงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อที่เคลือบด้วยหยาดน้ำใสบางๆ ก็ปะทะเข้ากับสายตาคมกริบของบุรุษเบื้องหน้าอย่างจงใจ
"ลี่อิน... คารวะท่านอาเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของนางหวานใสเจือความสั่นเครือเล็กน้อยราวกับนกน้อยที่ตื่นกลัว
สายตาของเซียวจื่อหานหยุดอยู่ที่ใบหน้างดงามซีดเซียวของอู๋ลี่อินเพียงชั่วจิบชา แววตาของเขาไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ก่อนจะพยักหน้ารับเรียบๆ
"อืม... โตขึ้นมากทีเดียว"
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นชาจนจับขั้วหัวใจ ไม่มีแม้แต่ความเอ็นดูในฐานะญาติผู้ใหญ่ ทว่าอู๋ลี่อินกลับรู้สึกถึงกระแสไฟบางอย่างที่แล่นปราดไปทั่วร่าง นางรีบหลุบตาลง ซ่อนไว้มิดชิด
ตลอดเวลาที่ยืนอยู่ตรงนั้นอู๋ลี่อินลอบประเมินบุรุษตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ เซียวจื่อหานเป็นคนเด็ดขาด ทรงอำนาจและยึดมั่นในกฎเกณฑ์
เขามองข้ามอำนาจของบิดานาง และแม้แต่เซียวฮูหยินเองก็ยังต้องพึ่งพิงบารมีของเขา
หากนางสามารถดึงบุรุษผู้นี้ลงมาได้... หากนางทำให้เขากลายเป็นที่พึ่งของนางได้...
อู๋ลี่อินลอบมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินตามบิดาของนางเข้าไปในเรือนหลัก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ความคิดดิ้นรนเอาชีวิตรอดเอาชนะความละอายใจจนหมดสิ้น
เซียวจื่อหานไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกับนางแม้แต่หยดเดียว เขาเป็นเพียงน้องชายของนังงูพิษที่หวังจะทำลายนาง คำว่าท่านอาเป็นเพียงเปลือกนอกที่จารีตประเพณีสวมทับไว้เท่านั้น