สตรีร้ายกาจเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง (เล่มที่1) # นิยาย 2 เล่มจบ

ได้หวนกลับมาเกิดใหม่ ผู้อื่นอาจคิดแก้แค้น คิดเปลี่ยนชะตาของใต้หล้า แต่หรงเยียนเหมยมิคิดเช่นนั้น อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ มีร่างใหม่แสนงดงาม นางแค่อยากรวย แก้แค้นให้เป็นเรื่องของผู้อื่นเถอะ!
#คำเตือน นางเอกงกมาก
----------------------------
"นับว่าท่านอ๋องฉีจมูกไวและมีสายตากว้างไกลอยู่ไม่น้อยนะเพคะ"
หรงเยียนเหมยกล่าวตอบ พลางเผยรอยยิ้มหวานละมุน นิ้วเรียวค่อย ๆ ลูบวนไปตามขอบถ้วยชาราวกับทำไปโดยไม่ตั้งใจ ทว่าแววตาคู่งามกลับฉายประกายเจ้าเล่ห์วาบหนึ่ง ราวกับกำลังเอ่ยคำชื่นชม หากอีกนัยหนึ่งก็คล้ายหยั่งเชิงว่าฉีอ๋องล่วงรู้เรื่องของเถ้าแก่เนี้ยโม่ไปมากน้อยเพียงใดแล้ว
"เจ้าชมเปิ่นหวางหรือ?"
เฉินเสวียนไท่เลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย มุมพระโอษฐ์ยกสูงอย่างห้ามไม่อยู่ คล้ายพึงพอใจกับคำกล่าวของพระชายาอยู่หลายส่วน
"แน่นอนว่าต้องชื่นชมเพคะ"
หรงเยียนเหมยรับคำโดยไม่ลังเล รอยยิ้มบนใบหน้างดงามยังคงอ่อนโยน จนยากจะดูออกว่าคำพูดนั้นจริงใจหรือเพียงหยอกล้อ
"เฮอะ! หากเปิ่นหวางเชื่อเจ้า คงมีเขายาวกว่าลา"
เฉินเสวียนไท่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางเหลือบมองนางด้วยสายตากึ่งระแวงกึ่งหมั่นไส้ เห็นชัดว่าเขามิคิดหลงเชื่อคำหวานของสตรีตรงหน้าแม้แต่น้อย
"เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านอ๋องจะเชื่อเถิดเพคะ"
หรงเยียนเหมยกล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบเชื่องช้า ราวกับเรื่องที่อีกฝ่ายจะเชื่อหรือไม่นั้น มิได้เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย
"เจ้านี่มัน...เหลือทนนัก"
เฉินเสวียนไท่ส่ายหน้า พลางถอนหายใจยาว สีหน้าทั้งเอือมระอาและจนปัญญากับความหน้าตายของพระชายาผู้นี้ หรงเยียนเหมยชะงักไปครู่หนึ่งหลังถูกพระสวามีถามออกมา
แต่เมื่อคิดดูแล้ว นางกับพระสวามีต่ำช้าผู้นี้ก็ลงเรือลำเดียวกันมาพักใหญ่แล้ว ไม่ช้าก็เร็ว ตัวตนของเถ้าแก่เนี้ยโม่ย่อมถูกเขาล่วงรู้อยู่ดีในเมื่อปิดบังต่อไปก็ไร้ประโยชน์ เช่นนั้นนางก็ไม่คิดปิดบังอีก
"ท่านต้องการข่าวใดเพคะ"
หรงเยียนเหมยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง พลางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ก่อนเงยหน้าสบสายตาพระสวามีตรง ๆ
"เปิ่นหวางอยากได้ความเคลื่อนไหวในตำหนักบูรพากับหยางฮองเฮา เอาละเอียดที่สุดเท่าที่คนของเจ้าจะหามาได้"
เฉินเสวียนไท่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แววตาคมวาวฉายความจริงจังอย่างไม่ปิดบัง เห็นได้ชัดว่าข่าวคราวครั้งนี้สำคัญต่อแผนการของเขาเป็นอย่างยิ่ง
"งานนี้นับว่าไม่ง่ายนะเพคะ"
หรงเยียนเหมยขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางทอดถอนใจแผ่วเบา ทำทีราวกับกำลังครุ่นคิดถึงความยากลำบากของงานตรงหน้า แน่นอนว่าหรงเยียนเหมยโกหกทั้งสิ้น
เรื่องสืบข่าวในวังหลวง วังหลัง รวมถึงตำหนักน้อยใหญ่ทั่วนครเหยียนจิ้ง สำหรับนางแล้วง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
ต่างจากเฉินเสวียนไท่ แม้เขาจะเคยเป็นองค์ชายมานานกว่ายี่สิบปี แต่ก็เพราะเคยเป็นองค์ชายนั่นเอง หลายเรื่องจึงลงมือเองไม่ได้ หลายสถานที่ก็ส่งคนเข้าไปไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องหันมาพึ่งพาการข่าวของพระชายาตนเช่นนี้
"เท่าไหร่"
เฉินเสวียนไท่ถามทันทีโดยไม่เสียเวลาพูดอ้อมค้อม สีหน้าสงบนิ่งราวกับเตรียมใจรับการถูกรีดไถไว้ล่วงหน้าแล้ว
เขารู้แจ้งมานานแล้ว การสนทนากับพระชายาฉีนั้นง่ายมาก เพียงมีเงินกับทองก็พอ
"แสนตำลึงเพคะ"
หรงเยียนเหมยเองก็ตอบอย่างฉับไวเช่นกัน สีหน้าเรียบเฉยราวกับราคาที่เอ่ยออกมาเป็นเรื่องธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดา
"ทองหรือเงิน"
เฉินเสวียนไท่รีบถามแทรกขึ้นทันควัน พลางหรี่พระเนตรลงอย่างระแวดระวัง คราวก่อนเขาพลาดมาแล้วหนหนึ่ง คราวนี้ไม่มีวันยอมเสียรู้ซ้ำอีกเป็นอันขาด
"แน่นอนว่าต้องเป็นทองคำสิเพคะ"
หรงเยียนเหมยตอบพร้อมรอยยิ้มลึกล้ำ แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์จนผู้ฟังรู้สึกคล้ายตกลงไปในหลุมพรางอีกครั้ง
"แพงไป"
เฉินเสวียนไท่ขมวดคิ้วแน่น พลางกล่าวคัดค้านตามสัญชาตญาณ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าต่อให้ต่อราคาไป สตรีตรงหน้าก็มิยอมลดให้แม้แต่เหวินเดียว
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าต่อรองไปนางก็ไม่ลดให้แม้แต่เหวินเดียว แต่เฉินเสวียนไท่ก็ไม่ชอบยอมจำนนต่อภรรยาง่ายเกินไป อย่างไรเสียก็อยากต่อปากต่อคำกับนางสักหน่อย
"หม่อมฉันเปลี่ยนใจแล้ว"
หรงเยียนเหมยเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ พลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ราวกับเพิ่งตัดสินใจเรื่องสำคัญได้
"เปลี่ยนใจอันใดของเจ้า"
เฉินเสวียนไท่ถามกลับทันที ความรู้สึกสังหรณ์ร้ายแล่นวาบขึ้นมาในใจโดยไร้สาเหตุ
"หม่อมฉันเปลี่ยนใจขอค่าแรงเป็นทองคำสองแสนตำลึง"
หรงเยียนเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปานสายน้ำไหล ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งดุจค้อนยักษ์ทุบลงกลางอกของผู้ฟัง
แค่ก! แค่ก! แค่ก!
"อุ๊บ!"
เฉากงกงกับเสี่ยวลั่วถึงกับเผลอสำลักน้ำลายพร้อมกัน รีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าพระชายาฉีจะกล้าขึ้นราคาต่อหน้าท่านอ๋องเช่นนี้
ส่วนเหล่าองครักษ์เงาที่แฝงกายคุ้มกันฉีอ๋องกับพระชายาฉีอยู่รอบตำหนัก ต่างสะดุ้งเฮือกจนแทบเผยตำแหน่งซ่อนตัวของตน แต่ละคนได้แต่กลั้นหายใจ พยายามสะกดเสียงหัวเราะไว้สุดกำลัง
ท่านอ๋องฉียอมจ่ายแสนตำลึงแต่แรกก็จบแล้ว...
***************
เป็นนิยายดำเนินเรื่องด้วยการบรรยายเป็นหลักนะคะ และไรต์เพิ่งรีไรท์ไป2รอบ หากยังมีคำผิด พิมพ์บรรยายเยอะไป คอมเมนต์ทิ้งไว้ได้ค่ะ ไรต์จะกลับมารีไรท์อีกรอบ ((((เล่มจบมาวันที่ 30สิงหาคม2569ค่ะ ขณะนี้กำลังรีไรท์และตรวจคำผิด))))