เกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก

# คำโปรย #

เกิดใหม่ทั้งที ‘ลู่จิน’ กลับต้องตื่นขึ้นมาในร่างของสาวใช้อุ่นเตียงผู้ต่ำต้อย หญิงโง่เขลาผู้ยอมทุ่มเททุกสิ่ง รวมถึงศักดิ์ศรีของตนเองให้แก่ ‘ท่านอ๋องเฟิ่งอี้’ เพียงเพื่อหวังเศษเสี้ยวความรักตอบแทน

ทว่าสิ่งที่ได้คืนกลับมา มีเพียงน้ำเสียงเหินห่างอันไร้ความรู้สึก

"หน้าที่ของเจ้า มีเพียงทอดกายใต้ร่างข้า หาใช่การเรียกร้องสิ่งใด"

เมื่อชาติก่อนต้องจบชีวิตลงเพราะทุ่มเทให้คนผิด ชาตินี้เธอจึงตั้งใจอย่างเด็ดขาดว่าจะไม่ยอมเดินซ้ำรอยเดิมอีกต่อไป

ตั้งใจทำหน้าที่ของตน รับเงิน เก็บอิสรภาพ แล้วจากไปให้เร็วที่สุด

ทว่ายามที่หญิงสาวผู้เคยวิ่งไล่ตาม ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง... ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชากลับเริ่มรับรู้ถึงความสั่นคลอนในหัวใจ

ทว่ากว่าเขาจะรู้ตัวว่าสายเกินไป รอยอุ่นบนตั่งไม้ก็แลดูอ้างว้าง และนางก็หายไปเสียแล้ว

******************************************
# สปอยล์ #

เฟิ่งอี้ทอดสายตามองหญิงสาวเบื้องล่างอยู่เนิ่นนาน ยิ่งนางนิ่งเท่าใด เขายิ่งรู้สึกว่าตนเองเป็นฝ่ายเสียการควบคุมมากขึ้นเท่านั้น ในที่สุด เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดอารมณ์ไว้จนแข็งกระด้าง

"ลู่จิน"

น้ำเสียงนั้นดังกังวานไปทั่วลานหิน บ่าวรับใช้ที่คุกเข่าอยู่ต่างก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม

"เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อย แต่กลับปฏิบัติตนมิรู้จักสูงต่ำ ก่อให้เกิดข้อครหา ทำลายเกียรติยศของว่าที่ชายาเอกและจวนชินอ๋อง"

ลู่จินค่อย ๆ ลดกายลงคุกเข่าบนพื้นหิน ความเย็นจากแผ่นหินซึมผ่านเนื้อผ้าบางเข้าสู่หัวเข่า นางประสานมือไว้เบื้องหน้า ก้มศีรษะอย่างสำรวม

"บ่าวลู่จิน น้อมรับฟังเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงนุ่มนวล ไม่มีความหวาดหวั่น ยิ่งไม่มีคำแก้ตัว

เฟิ่งอี้หรี่ตาลง เขารอ รอให้นางเงยหน้าขึ้นอธิบาย รอให้นางบอกว่าข่าวลือมิใช่ความจริง หรืออย่างน้อยก็เอ่ยขอความเมตตาสักคำ แต่ลู่จินยังคงก้มหน้าอยู่เช่นเดิม ราวกับไม่คิดแม้แต่จะรักษาตัวเอง

ความเงียบแผ่คลุมทั่วลาน ไกลออกไป เสียงอีกาตัวหนึ่งร้องแหบต่ำเหนือยอดสน ก่อนบินผ่านหลังคาตำหนักไปอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งอี้สูดลมหายใจลึก กล้ามเนื้อบริเวณกรามเกร็งแน่น เขารู้ดี ข่าวลือครั้งนี้เกิดจากคำสั่งของเขาเอง หากเขามิเรียกลู่จินเข้าตำหนักหลักทุกคืน เรื่องคงไม่ลุกลาม แต่เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าบ่าวรับใช้ทั้งจวน ต่อหน้าสายตาของตระกูลหลิ่วที่กำลังจับผิดทุกฝีก้าว เขาไม่มีทางเลือก อย่างน้อย เขาต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่า สาวใช้ผู้นี้มิได้มีความสำคัญอันใด

เฟิ่งอี้กำหมัดแน่นอยู่ใต้ชายแขนเสื้อ เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บ หากความเจ็บนั้นกลับมิอาจกลบความอึดอัดในอกได้เลย เขามองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างอีกครั้ง อาภรณ์สีหม่นของเรือนซักล้างยังเปื้อนคราบน้ำจากการทำงาน ปลายแขนเสื้อมีรอยถลอกจากการยกถังไม้ แม้สภาพจะดูน่าเวทนา แต่แผ่นหลังของนางยังเหยียดตรง มิได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ภาพนั้นทำให้เฟิ่งอี้รู้สึกเหมือนตนเองเป็นผู้ถูกพิพากษาเสียมากกว่า

เขาค่อย ๆ หลับตาลงเพียงครู่ ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง แววตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

"เพื่อสยบคำครหา และย้ำเตือนให้เจ้าจดจำฐานะที่แท้จริงของตนเอง" เฟิ่งอี้กำหมัดแน่นใต้ชายแขนเสื้อจนข้อนิ้วขาวซีด เลือดในกายฉีดพล่านด้วยความรู้สึกไม่ยินยอม "โบยนางยี่สิบไม้! ต่อหน้าบ่าวรับใช้ทั้งจวน!"

สิ้นเสียงรับสั่ง ทั่วทั้งลานหินราวกับถูกแช่แข็ง บ่าวรับใช้หลายคนเบิกตากว้างโดยมิรู้ตัว บางคนถึงกับเงยหน้าขึ้นมองเฟิ่งอี้อย่างลืมระวัง ยี่สิบไม้ สำหรับบุรุษที่ผ่านการฝึกกำลังอาจเป็นเพียงโทษหนัก แต่สำหรับสตรีร่างบางผู้ทำงานเรือนซักล้างมาตลอดหลายวัน โทษนี้อาจหมายถึงการนอนติดเตียงไปอีกหลายเดือน

ลู่จินยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วค่อย ๆ คลายออกจากกัน ก่อนประสานมือใหม่อีกครั้ง นางก้มศีรษะลงจนหน้าผากเกือบแตะพื้นหิน

"บ่าว" เสียงหวานดังขึ้นช้า ๆ "รับโทษเจ้าค่ะ"