จดหมายจากความขี้เกียจ

ถ้าคุณกำลังอ่านหนังสือเล่มนี้อยู่ ผมเดาว่าคุณน่าจะเคยถูกเรียกว่า "คนขี้เกียจ" มาบ้าง หรือไม่อย่างนั้น... คุณอาจเป็นคนที่เรียกตัวเองแบบนั้นอยู่ทุกวัน ตื่นสายหน่อยก็หาว่าตัวเองขี้เกียจ นอนพักวันหยุดก็รู้สึกผิด เลื่อนงานออกไปก็โทษตัวเอง เหนื่อยก็ยังไม่กล้าพัก เพราะกลัวคนอื่นจะมองว่าไม่เอาไหน ผมสังเกตว่าคนจำนวนมากใช้ชีวิตเหมือนกำลังวิ่งแข่งอยู่ตลอดเวลา แข่งกับเวลา แข่งกับคนอื่น แข่งกับความคาดหวัง และบางครั้งก็แข่งกับตัวเอง จนลืมถามคำถามง่าย ๆ ข้อหนึ่ง
"เราเหนื่อยหรือเปล่า"
แปลกดีนะ เวลารถยนต์น้ำมันหมด เราเติมน้ำมัน เวลามือถือแบตเตอรี่หมด เราชาร์จแบต เวลาคอมพิวเตอร์ทำงานหนักเกินไป เราปิดพักเครื่อง แต่เวลาตัวเราเองเหนื่อย เรากลับด่าตัวเอง เราบอกตัวเองให้สู้ต่อ บอกตัวเองให้อดทนอีกนิด บอกตัวเองว่าคนอื่นยังทำได้ ทำไมเราจะทำไม่ได้ แล้วเมื่อวันหนึ่งเราไม่เหลือแรงจะลุกขึ้นมา คำว่า "ขี้เกียจ" ก็มักถูกหยิบมาใช้อธิบายทุกอย่าง ทั้งที่บางครั้งความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อสนับสนุนให้ใครเอาแต่นอน ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อบอกว่าการผัดวันประกันพรุ่งเป็นเรื่องดี และไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อทำให้ความรับผิดชอบหายไป แต่หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นเพื่อชวนคุณมองอีกมุมหนึ่ง มุมที่อาจไม่เคยมีใครเล่าให้ฟัง มุมของสิ่งที่ถูกเรียกว่า "ความขี้เกียจ"
"ฉันไม่ได้มาหาคุณทุกครั้งเพราะอยากขัดขวางชีวิตหรอก"
"บางครั้งฉันมาหาคุณ เพราะหัวใจของคุณกำลังขอความช่วยเหลือ"
"บางครั้งฉันมาหาคุณ เพราะคุณเหนื่อยมานานเกินไปแล้ว"
"บางครั้งฉันมาหาคุณ เพราะคุณลืมดูแลตัวเอง"
ตลอดหลายหน้าต่อจากนี้ คุณจะได้อ่านจดหมายจากความขี้เกียจ จดหมายจากสิ่งที่ถูกกล่าวหามาตลอดชีวิต จดหมายจากผู้ร้ายที่อาจไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด และบางที...
เมื่ออ่านจบ
คุณอาจไม่ได้เข้าใจความขี้เกียจมากขึ้นเท่านั้น
แต่อาจเข้าใจตัวเองมากขึ้นด้วย
ถ้าพร้อมแล้ว
ลองเปิดหน้าถัดไป
และฟังเรื่องราวจากมุมมองของผู้ถูกเข้าใจผิดมาตลอดชีวิตคนหนึ่ง
เขาชื่อ
"ความขี้เกียจ"
หวังว่าหนังสือเล่มนี้จะไม่ทำให้คุณขยันขึ้นในทันที แต่หวังว่ามันจะทำให้คุณใจดีกับตัวเองมากขึ้นสักนิดก็ยังดีครับ