ร้อนดั่งเพลิง

"เรื่องของฉัน มันเป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ"
อุบัติเหตุสะเทือนขวัญที่พรากชีวิตบิดามารดาของเธอตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งเมื่อรถยนต์ส่วนบุคคลถูกรถบรรทุกหกล้อเบียดตกสะพานข้ามแยก คนในมหาวิทยาลัยต่างรับรู้ความสูญเสียนี้ดี ดนัยไม่เคยแสดงความเสียใจหรือเอ่ยถึง ทว่าวันนี้กลับเข้ามาทักทายด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
"ใช่สิ... ถ้าการไปเป็น เมียน้อย คนอื่น มันเป็นแค่เรื่องส่วนตัวของเธอ!"
เรไรหันขวับ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง "ปากเสีย! กล้าดียังไงมาใส่ความคนอื่นเสียหายๆ แบบนี้!"
"เหอะ... ฉันรู้หมดแล้วล่ะ ปัญหาเธอคงหนักหนาสินะ ถึงมีข่าวลือว่าจะดรอปเรียนปีสี่ แถมบ้านกับโรงงานกำลังจะโดนธนาคารยึด ถึงได้ยอมเอาตัวเข้าแลก ไปแย่งสามีชาวบ้านเขา!"
เรไรกำหมัดแน่น ทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรังเกียจจับขั้วหัวใจ ชายคนนี้ช่างต่ำช้า... จิตใจไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ มีแต่ขยะและสิ่งโสมม
"นายรู้ว่าครอบครัวฉันมีหนี้สินและกำลังจะถูกยึดทรัพย์ แต่เรื่องอื่นนายเอามาจากไหน! หรือคิดเอาเองแล้วมาเหยียดหยามคนอื่น!"
"ฉันรู้มากกว่านั้นอีก! รู้ว่าครอบครัวนั้นยอมใช้หนี้ให้ แถมจะเลี้ยงดูเธอทั้งตระกูล โดยมีเงื่อนไขเดียว... เธอต้องยอมเป็นเมียน้อยเขา!"
เรไรสุดจะกลั้น เธอยกมือขึ้นหมายจะฟาดใบหน้าขาวใสของชายหนุ่มให้หายแค้น ทว่าสติยังคงเหนี่ยวรั้งไว้ได้ทัน
"เอาสิ! ตบเลย! เรื่องที่เธอยอมไปเป็นเมียน้อยคนอื่นจะได้ลือกระฉ่อนไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย!"
"มันไม่ใช่อย่างนั้น!" เรไรตะคอกเสียงสั่น
"แล้วมันคืออะไรล่ะ!"
"พูดไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก เสียเวลาเปล่า!"