รสชาติเด็กเลี้ยง วิศวะ bad guy

ลูกน้ำถูกเสนอให้เป็นเด็กเลี้ยงของเขา
จากเด็กรับใช้ในคฤหาสน์ เธอตัดสินใจรับข้อเสนอของคุณชีค เพื่อแลกกับชีวิตที่ดีกว่าเดิมและเงินเดือนละแสน
ทว่าเงื่อนไขของความสัมพันธ์นี้คือ... ต้องเป็นความลับ
ต่อหน้าคนอื่น เธอยังคงเป็นเพียงคนรับใช้ที่ต้องก้มหน้าและวางตัวให้เหมาะสม ส่วนในยามค่ำคืน เธอกลับกลายเป็นผู้หญิงของเขาเพียงคนเดียว
ลูกน้ำรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีวันเท่าเทียม และเธอไม่เคยคิดเรียกร้องอะไรจากผู้ชายที่อยู่สูงเกินเอื้อม
ขอเพียงมีเงินมากพอให้แม่ได้หยุดทำงาน และมีชีวิตเป็นของตัวเองในสักวัน... แต่เมื่อมาถึงวันนั้น...

"ค่ะ พอดีแม่ของหนูโทรไปลาออกกับคุณผู้หญิง"
"แล้วกับพี่..." เขาถอนหายใจ "เธอก็เพิ่งบอกยกเลิกสัญญาเด็กเลี้ยงไป"
"ค่ะ" ลูกน้ำก้มหน้าลง มือทั้งสองประสานกันแน่นอยู่ตรงหน้าท้อง หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอรู้ดีว่าบทสนทนานี้กำลังจะไปทางไหน
"แล้วกูไม่ได้อนุมัติ มึงจำได้ใช่ไหม" น้ำเสียงของเขาแข็งขึ้น ทำเอาลูกน้ำตัวแข็งไปทั้งร่าง คุณชีคกลับมาเป็นแบบนี้อีกแล้ว พอไม่ได้ดั่งใจ เขาก็มักจะใช้เสียงแข็ง หรือทำให้เธอกลัวอยู่เสมอ
เธอไม่ได้ตอบ ทำเพียงยืนก้มหน้าอยู่แบบนั้น ชีคมองคนตรงหน้าแล้วเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดต่อ
"ถ้ายังหลบหน้ากูอยู่อีก โทรไปไม่รับ ทักไปไม่ตอบ..." มือใหญ่ถือวิสาสะจับต้นแขนเธอเอาไว้ "กูจะไปหามึงถึงบ้าน"
ลูกน้ำรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง คำพูดนั้นทำให้ความกลัวที่พยายามกดเอาไว้หลายวันกลับขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะคนอย่างเธอจะเอาอะไรไปสู้กับเขา จึงทำได้เพียงก้มหน้าลงกว่าเดิม
"ค่ะ... หนูขอโทษ" เสียงเล็กแทบจะหายไปกับเสียงผู้คนรอบข้าง
ทันทีที่เห็นว่าเธอไม่เถียง และกลับไปเป็นลูกน้ำคนเดิมที่เอาแต่ยอมทำตาม ชีคก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขาค่อย ๆ คลายมือออกจากแขนเธอ สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเล็กน้อย
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก ทำเพียงหันหลังเดินกลับไปหาเพื่อนที่โต๊ะ ปล่อยให้ลูกน้ำยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว

ยิ่งเห็นเธอเป็นแบบนั้น เขาก็เริ่มเรียนรู้แล้วว่า ถ้าขืนยังทำตัวแบบนี้ต่อไป เขาเองนั่นแหละจะเสียใจไปตลอดชีวิต