เงาแค้นริษยา

ชยุตใช้ไม้เท้าพยุงตัวลุกขึ้น ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าลูกชาย "ฟังฉันให้ดีนะไทม์" เขาพูดช้า ๆ ทุกถ้อยคำหนักแน่น "ตอนนี้แกเข้าไปอยู่ในชีวิตครอบครัวมันได้แล้ว อย่าปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ ทำให้ลูกสาวมันรักแกจนหมดหัวใจ แล้วเมื่อถึงเวลา..." ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวของชยุตแข็งกร้าวขึ้น "ก็ทำลายทุกอย่างที่มันรักให้ย่อยยับ ให้มันเจ็บ...ให้มันสูญเสีย...ให้มันไม่เหลืออะไร เหมือนที่มันเคยทำกับฉัน...และกับแม่ของแก"

ปลายนิ้วที่สั่นเทาเลื่อนไปแตะดวงตาข้างที่มองไม่เห็น "ขาพ่อพิการ...ตาพ่อบอดไปข้างหนึ่ง แม่ของแกต้องตาย ทุกอย่างที่ครอบครัวเราเคยมี ถูกพรากไปจนไม่เหลืออะไร" ชายผู้มีแต่ความเจ็บปวดเงยหน้าสบตาลูกชาย "แล้วทั้งหมดนี้...เป็นเพราะใคร"

ทิวากำหมัดแน่น "พ่อ..."

ชยุตตัดบททันที "อย่าไปสงสารศัตรูเด็ดขาด" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนแทบเป็นคำสั่ง "เพราะวันที่มันเหยียบย่ำพ่อ...มันไม่เคยสงสารพ่อแม้แต่นิดเดียว"