ท่านพ่อ! ชาตินี้ข้าขอหนีออกจากจวน

ชาติแรกเฉาตายเพราะไร้รัก ชาติที่สองนึกว่าจะมีรักดี ๆ แต่กลับไม่ถูกรัก แต่ในเมื่อได้มีโอกาสย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ชาตินี้เขาจะไม่ทนและขอหนีออกจากจวนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่พร้อมกับกองเงินกองทองที่ซุกซ่อนไว้

******************************
‘หากไม่อยากให้ความลับเรื่องการสวมรอยถูกฉีกหน้ากลางงานเลี้ยงรับรองท่านราชเลขา จงลงนามในหนังสือหย่าแล้วไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าคนกันเองไม่เตือน เพราะในมือของข้าย่อมมีหมากที่จะทำให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีก’

"คนกันเองงั้นรึ" เขาพึมพำลอดไรฟัน ลายมืองดงามอ่อนช้อยเช่นนี้มีเพียงคนเดียวที่เขานึกออก

"ไป๋หยุนซี"

ดวงตาคู่สวยฉายชัดถึงเรื่องในอดีต หมากในมือของนางอาจจะเป็นบ่าวคนนั้น คนที่เคยสับเปลี่ยนตัวเขาในวันแต่งงาน คนที่เขาคิดว่าหนีไปไกลแล้วแต่ยังอุตส่าห์กลับมาเพื่อทำลายชีวิตเขาอีกครั้ง

มู่อิงหัวหยัดตัวขึ้นเดินเลี่ยงสายตาบ่าวรับใช้มายังมุมมืดของลานฝึก เขาเห็นร่างสูงใหญ่ของฟู่หยวนป๋อ องครักษ์คนสนิทของเยี่ยชิงเฉินกำลังจัดแจงอาวุธอยู่เพียงลำพัง องครักษ์หนุ่มเมื่อเห็นหน้าฮูหยินก็ฉีกยิ้มกว้างแววตาซุกซนตามประสาคนปากไว

"โอ้ฮูหยิน! เหตุใดถึงมาเดินตากลมหนาวที่ลานฝึกเช่นนี้เล่าขอรับ หรือว่าท่านเจ้าเมืองปล่อยให้ท่านเหงาจนต้องมาหาเพื่อนคุย" ฟู่หยวนป๋อเอ่ยหยอกเย้า

"องครักษ์ฟู่ ข้ามีเรื่องสำคัญอยากรบกวนเจ้าหน่อย" มู่อิงหัวก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบชิด "ความลับที่เจ้าเคยเล่าให้ข้าฟังบ่อย ๆ เรื่องบัญชีลับของแม่ทัพไป๋กงเจิ้นที่แอบซ่อนไว้ในจวนนอกเมือง เจ้าพอจะช่วยข้าสืบให้แน่ชัดกว่านี้ได้หรือไม่"

รอยยิ้มทะเล้นหายวับไปเปลี่ยนเป็นความกังวล "ฮูหยิน! ท่านเบาเสียงลงหน่อยเถิด เรื่องนี้หากท่านเจ้าเมืองรู้ว่าข้าคาบข่าวมาบอกท่าน หัวข้าคงหลุดออกจากบ่าแน่"

"องครักษ์ฟู่ ข้าขอร้อง" มู่อิงหัวจับแขนองครักษ์หนุ่มไว้ ดวงตาคู่สวยไหวระริกดูน่าสงสารจนคนมองใจอ่อน


**ผู้ที่ใช้ IOS ซื้อผ่านหน้าเว็บไซต์หรือผ่านเมพคอยน์ แอนดรอยด์ จะได้ราคาถูกกว่าผ่านแอพค่ะ**