เริ่มด้วยร้าย ลงท้ายด้วยรัก

# ตัวอย่าง#

"เดี๋ยวสิคะที่รัก! จะไปไหน ตกลงคุณเป็นอะไรเนี่ย แล้วมาทำหน้ายักษ์มใส่พรีมทำไม! เป็นอะไรก็พูดมาสิ!"
หมอพรีมโวยวายตามหลังด้วยความหงุดหงิดระคนสับสนแต่หมอทัพไม่มีเวลามาตอบ เขาหันหลังเดินฉับๆ ออกจากคลินิกไปอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถเก๋งคันหรูที่จอดอยู่แล้วสตาร์ทเครื่องขับออกไปจากหน้าบ้านทันที ทิ้งให้หมอพรีมยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่คนเดียวกลางห้องตรวจด้วยความมึนงง
‘เป็นบ้าอะไรของเขาอีกเนี่ย? หรือจะหึง? ก็ยังไม่ได้คุยกับใครนี่น่า อะไรของเขา?’
หมอพรีมส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความอ่อนใจ ร่างบางนั่งลงที่เดิมแล้วพยายามทำงานต่อ
ราวๆ สองชั่วโมงผ่านไป ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจประวัติคนไข้อยู่นั้น เสียงเปิดประตูคลินิกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของทัพที่เดินกลับเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ
ใบหน้าคมคายยังคงมีความตึงเครียดเจือความเอาแต่ใจอยู่ แต่ในมือของเขามีกล่องกำมะหยี่สีดำใบเล็กใบหนึ่งถืออยู่ด้วยหมอพรีมเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาคาดคั้น
"ไปไหนมาคะ แล้วเป็นบ้าอะไรของคุ..."
ยังไม่ทันที่หมอพรีมจะต่อว่าจบ หมอทัพก็เดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวเธอ คว้ามือซ้ายเธอขึ้นมาแล้วเปิดกล่องกำมะหยี่ในมือออก เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามดีไซน์เรียบหรูแต่แวววาวระยับตา นิ้วเรียวแข็งแรงจัดการสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของหมอพรีมอย่างแม่นยำโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัวหรืออ้าปากปฏิเสธใดๆ!
"…?!" หมอพรีมตาค้าง ตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่นั่งแข็งทื่อมองแหวนเพชรบนนิ้วตัวเองสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูมีความพึงพอใจฉายชัดอยู่ในแววตา
"คุณ! นี่มันอะไรกันคะ!" หมอพรีมโพล่งออกมาด้วยเสียงสั่นๆ "จู่ๆ ก็เอาแหวนมาสวม ใครเขาขอแต่งงานกันแบบนี้ ไม่มีขั้นมีตอน พรีมไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลยนะ!"
"ผมยังไม่ได้ขอแต่งงานตอนนี้..." หมอทัพตอบหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เอาแต่ใจสุดๆ มือหนายังกุมมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"จะให้ขอแต่งงานตอนนี้มันยังเร็วเกินไป ผมเองก็ตรียมตัวเตรียมใจไม่ทันเหมือนกัน แต่ถ้าจะให้รอฤกษ์งามยามดีอะไรอีก เส้นเลือดในสมองผมคงแตกตายเพราะไอ้พวกหน้าอ่อนหรือพวกหน้าหม้อที่มันชอบเดินเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ คุณ ผมว่ามันน่าหงุดหงิดเกินไปจนต้องทำอะไรสักอย่าง!"
พรีมเม้มปากแน่น "แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ละคะ อยู่ๆ ก็สวมแหวนให้เฉยเลย ใครเห็นเข้าเขาจะว่ายังไง"
"ก็ปล่อยให้เขาเห็นไปสิ! นั่นแหละที่ผมอยากให้เป็น" หมอทัพทำเสียงเข้มใส่เล็กน้อยด้วยความหึงหวงที่ยังคุกรุ่น
"ผมบอกไว้ตรงนี้เลยนะพรีม ว่าแหวนวงนี้คือการหมั้นถาวรไว้ก่อนเบื้องต้น เพราะผมทนเห็นผู้ชายคนอื่นมองคุณด้วยสายตาแทะโลมไม่ได้แล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป ห้ามถอดแหวนวงนี้ออกจากนิ้วเด็ดขาด ไม่ว่าจะอาบน้ำ นอน หรือรักษาหมาแมวที่ไหนก็ห้ามถอดเด็ดขนาด ผมเองก็ใส่แล้วเหมือนกัน!"
ว่าแล้วก็ยกมือซ้ายให้แฟนสาวดู หมอพรีมที่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าแฟนของเธอจะเป็นคนคิดมากคิดหนักขนาดนี้ แต่ก็น่ารักดี
"โห...เอาแต่ใจตัวเองเป็นบ้าเลยนะคุณเนี่ย!" หมอพรีมค้อนใส่หน้าเขาวงใหญ่ รู้สึกทั้งเขินทั้งหมั่นไส้ในความเผด็จการแบบเนียนๆ ของหมอหนุ่ม
"ใครเขาจะไปใส่แหวนเพชรทำแผลหมาแมวเล่า เดี๋ยวเลือดเลอะเปอะเปื้อนหมดพอดี"
"เลอะก็เอาไปล้างเอาสิ แต่ห้ามถอด!" หมอทัพเถียงกลับทันควันอย่างไร้เหตุผล ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความจริงจังที่เจือความรักใคร่อย่างล้นปรี่
"ฟังนะพรีม..."
"…"
"ที่ผมทำแบบนี้เพราะผมไม่มีเวลามานั่งเฝ้าคุณตลอด 24 ชั่วโมง ผมต้องทำงาน ต้องผ่าตัด เวลาที่ผมไม่อยู่แล้วมีไอ้หน้าไหนเข้ามาจีบ คุณจะได้ยกมือขึ้นมาแล้วชี้ให้มันดูว่าคุณน่ะ มีเจ้าของแล้ว จะได้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้คุณอีก"
"พูดอะไรก็ไม่รู้...ใครเขาจะไปทำแบบนั้นกันเล่า น่าเกลียดจะตาย"
"น่าเกลียดตรงไหน ออกจะเท่และแสดงความเป็นเจ้าของได้ชัดเจนที่สุดเลยด้วย" หมอทัพพูดหน้าตาย ยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างภูมิใจในความคิดตัวเอง
"เอาเป็นว่าวงนี้คือมัดจำไว้ก่อน ส่วนแหวนแต่งจริง เดี๋ยวผมค่อยหาโอกาสดีๆ พาไปเลือกใหม่อย่างเป็นทางการทีหลัง แต่ตอนนี้...ห้ามถอดเด็ดขาด เข้าใจไหม?"
หมอทัพยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดแก้มเนียน หมอพรีมก็ได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ อย่างจำยอม เพราะรู้ดีว่าต่อให้เถียงไปก็สู้ความเอาแต่ใจของหมอหนุ่มคนนี้ไม่ได้อยู่ดี
**********
**********
ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ

-ไม่มีดราม่า
-ไม่มีนอกกาย
-ไม่มีนอกใจ
(เบาสมอง)
(พระเอกคลั่งรัก)