ตัวประกอบเป็นดาวนำโชคของท่านพ่อตัวร้าย

หนทางที่นางจะมีชีวิตรอดและสุขสบายที่สุดคือการบากหน้าไปขวางรถม้าเพื่อขอให้ตัวร้ายรับนางเป็นลูกบุญธรรม
.
.
เท้าน้อยๆ ที่สวมเพียงรองเท้าผ้าใบเก่าขาดแตะลงบนพื้นหิมะหนา ความเย็นเยือกแทรกซึมผ่านชั้นผ้าในทันทีจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เผลอส่งเสียงร้อง
ค่อยๆ ย่องผ่านมุมมืดของวัดร้าง หลีกเลี่ยงสายตาของพวกโจรที่กำลังนอนกรนเสียงดัง
เมื่อพ้นเขตวัดร้างออกมาได้เธอจึงออกวิ่ง สองขาเล็กๆ ก้าวสลับกันบนลานหิมะอย่างไม่คิดชีวิต ลมหนาวพัดบาดผิวหน้าจนชาไปหมด แต่หัวใจของเธอกลับเต้นระทึกด้วยความหวังที่จะมีชีวิตอยู่
เธอยังพอจดจำไทม์ไลน์ของนิยายเรื่องที่อ่านเป็นเรื่องสุดท้ายได้... ถนนสายหลักที่มุ่งสู่เมืองหลวงซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกราวสามลี้ ในช่วงเช้าตรู่วันพรุ่งนี้จะเป็นเส้นทางเคลื่อนทัพกลับเมืองหลวงของเว่ยหยวนห่าว ชินอ๋องเป็นมหาตัวร้ายที่ถูกกำหนดให้มีจุดจบอันน่าอนาถในอนาคต
ผู้ใหญ่ในร่างเด็กหยุดวิ่งเมื่อมาถึงโคนต้นไม้ใหญ่ข้างทางหลวง หอบหายใจจนเกิดเป็นควันขาว ทรุดตัวลงนั่งขดตัวเพื่อรักษาความอบอุ่นของร่างกาย สายตามองไปทางถนนสายหลักด้วยความมุ่งมั่น

ชินอ๋องเว่ยหยวนห่าว... ฉันจะทำให้เขากลายเป็นพ่อบุญธรรม และพาเขาหนีจากชะตากรรมที่ต้องตายอย่างไม่ยุติธรรมด้วย!