ที่ซึ่งแสงซ่อนกายสี

ผมป่วยเป็นโรคประหลาด กระอักสีสันออกมาจากจิตวิญญาณ สีในดวงตาสูญหาย ภาพที่เห็นกลับกลายเป็นขาวดำ ผมจากบ้านเพื่อหนีไปตายในดินแดนห่างไกล ทว่าอมนุษย์ตนหนึ่งก็เก็บผมได้ในป่าสน เขาน่าหลงใหล ใจดี และริมฝีปากก็นุ่มด้วย

นามของเขาคือโซทีริส เป็นเจ้าของร้านไร้นามอันลือชื่อในโลกอื่น ขายเฉพาะสิ่งของจากพ่อมดแม่มดผู้วายชนม์ เป็นเขายูนิคอร์นสีขาวหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกนี้

ท่ามกลางกระแสแห่งความโลภในโลกเวทมนตร์ โซทีริสยืนหยัดอย่างเข้มแข็งด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์และกล้าหาญ ความเด็ดเดี่ยวอันงดงามนี้ทำให้ผมไม่อาจละสายตาไปได้

รู้ตัวอีกที ผมก็ปล่อยให้เขาเข้ามาในหัวใจจนไม่เหลือที่ให้ใครอีก