ความในใจจากเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง

สวัสดีครับผมเป็นเก้าอี้ตัวนั้น เก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่มุมเดิมของบ้านหลังหนึ่งมานานกว่าสามสิบปี ผมไม่ได้เดินทางไปไหน ไม่เคยขึ้นรถไฟ ไม่เคยนั่งเครื่องบิน และไม่เคยเห็นทะเลด้วยตาตัวเอง
แต่แปลกดีนะครับ…`แม้จะอยู่ที่เดิมมาตลอดชีวิตผมกลับได้เห็นเรื่องราวมากมายกว่าที่หลายคนเคยเห็นเสียอีก ผมเห็นเด็กคนหนึ่งเกิดมาในบ้านหลังนี้ เห็นเขาหัดคลาน หัดเดิน หัดล้ม เห็นเขาร้องไห้เพราะจักรยานคันแรก เห็นเขาหัวเราะจนตัวโยนกับเพื่อน ๆ เห็นเขาแอบชอบใครสักคนเป็นครั้งแรก และเห็นเขานั่งเงียบอยู่คนเดียวในวันที่หัวใจแตกสลาย
ผมเห็นพ่อกับแม่นั่งกินข้าวด้วยกันทุกเย็น เห็นวันที่ทั้งสองหัวเราะ และเห็นวันที่ทั้งสองเงียบใส่กัน ผมเห็นความรัก เห็นความฝัน เห็นความหวัง และเห็นน้ำตา ผมเห็นคนกลับบ้าน และเห็นคนจากบ้านไป บางคนจากไปเพียงไม่กี่วัน บางคนจากไปหลายปี และบางคน... จากไปตลอดกาล
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยพูดอะไรเลย ผมทำได้เพียงรับน้ำหนักของผู้คนที่ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามานั่ง รับฟังเรื่องราวที่ไม่มีใครตั้งใจเล่า และเก็บความทรงจำเล็ก ๆ เหล่านั้นเอาไว้ จนวันหนึ่ง ผมเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวเหล่านี้อาจมีค่ามากกว่าที่คิด
เพราะหลายครั้งที่มนุษย์วิ่งตามสิ่งไกลตัว พวกเขามักลืมมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หลายครั้งที่มนุษย์เฝ้าตามหาความสุข พวกเขากลับไม่รู้ว่าความสุขเคยนั่งอยู่ข้าง ๆ มาตลอด และหลายครั้งที่มนุษย์กลัวความเปลี่ยนแปลง พวกเขาลืมไปว่าทุกสิ่งบนโลกนี้กำลังเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
แม้แต่ผมเอง เก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง วันนี้ก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว ขาไม้เริ่มสึก สีเริ่มซีด มีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด แต่ยิ่งแก่ลงเท่าไร ผมกลับยิ่งเข้าใจชีวิตมากขึ้นเท่านั้น
หนังสือเล่มนี้จึงไม่ใช่เรื่องราวของเก้าอี้ แต่เป็นเรื่องราวของมนุษย์ ของครอบครัว ของการเติบโต ของการจากลา ของความรัก และของช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่ครั้งหนึ่งเราเคยมองข้าม
หากคุณกำลังเหนื่อย กำลังคิดถึงใครบางคน หรือกำลังหลงลืมความหมายของคำว่า "บ้าน" ผมอยากชวนคุณมานั่งพักตรงนี้สักครู่ แล้วฟังเรื่องเล่าของเก้าอี้ไม้แก่ ๆ ตัวหนึ่ง
บางที คุณอาจได้พบคำตอบบางอย่างของชีวิต ซ่อนอยู่ในความทรงจำธรรมดา ๆ เหล่านี้ก็ได้
ด้วยรักจาก
เก้าอี้ตัวเดิม.