เมียไร้ตัวตน

ลลินคิดว่าการถูกยัดเยียดให้แต่งงานกับชายเสเพลอย่างภาคินคือจุดต่ำสุดของชีวิตแล้ว แต่ความจริงกลับเลวร้ายยิ่งกว่า เมื่อเขาเกลียดชังเธอเข้าไส้ จนถึงขั้นพามาทิ้งไว้ไกลบนดอยสูงที่เชียงราย

- คำโปรย -

"พี่จะให้เธอทำอะไรก็ได้ ให้เป็นคนใช้ ให้เป็นคนงานในไร่ จะโขกสับยังไงก็เชิญ แต่ช่วยรับเธอไว้ให้อยู่ไกลหูไกลตาผมที แค่เห็นหน้ายัยนี่ผมก็อยากจะอ้วกเต็มทีแล้ว!"

ชีวิตที่ไม่มีใครต้องการ ค่อยๆ ถูกปลอบประโลมด้วยธรรมชาติและความอบอุ่นจากมิตรภาพของผู้คนที่นี่ และรามิลชายหนุ่มเจ้าของไร่ผู้ดุดันและเข้มงวด เขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในยามที่ไม่เหลือใคร ความใจดีและมีเมตตาของเขาทำให้ความรู้สึกนั้นค่อยๆ ซึมลึกลงสู่หัวใจที่เคยแห้งผากทีละน้อย

ทว่าทุกอย่างคงจะดีกว่านี้ หากเธอไม่ต้องตกเป็นผู้หญิงลับๆ ของเขา ลลินตระหนักและเจียมตัวดีเสมอว่าเธอและเขาไม่มีทางเป็นไปได้ เธอรักเขาแต่เขาไม่ได้รักเธอ และในสายตาของคนอื่น เธอก็เป็นเพียงแค่คนไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น

- ตัวอย่างบางตอน -

"เธออยากได้อะไรฉันจะให้ เงิน ทอง หรืออะไรที่เธอต้องการ บอกมาสิ"
สุดท้ายเขาก็เอาเงินฟาดหัวเธอเหมือนเคย เหมือนเธอเป็นผู้หญิงง่ายๆ ที่ซื้อได้ด้วยเศษเงิน

ลลินยังคงปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ ด้วยความอดสูใจ เงินทองเหล่านั้นไม่ได้ช่วยรักษาบาดแผลในหัวใจของเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"หลิน... หลินไม่อยากให้นายมายุ่งกับหลินอีก"
ลลินเค้นเสียงสั่นสะอื้นเอ่ยขอร้องเขาเพียงเท่านั้น เป็นคำขอร้องจากหัวใจที่แหลกสลาย หากไม่รัก ไม่เห็นค่า ก็ได้โปรดอย่าทำร้ายและย่ำยีให้เธอรู้สึกไร้ราคาไปมากกว่านี้อีกเลย

รามิลถอนหายใจออกมาหนักๆ นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววูบไหว ลึกๆ ในใจเขารู้สึกกลัว... กลัวว่าตนเองจะไม่สามารถทำตามคำขอของเธอได้จริง แต่เมื่อเห็นน้ำตาและร่องรอยความบอบช้ำบนใบหน้าหวาน เขาก็จำต้องพยายามยับยั้งชั่งใจ

"ฉันขอโทษ" น้ำเสียงทุ้มของเจ้าของไร่เบาลงอย่างเห็นได้ชัด "ต่อไปนี้เราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ ฉันจะไม่เข้าใกล้เธออีก" รามิลเว้นจังหวะ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

"ไปขึ้นรถเถอะ ฉันจะพาไปส่ง"

--------------------
#โปรดอ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อ
นิยายเรื่องนี้เป็นแนว ดราม่าน้ำเน่า เน้นอารมณ์ ความรัก ความเจ็บ และความเข้าใจผิด
ใครชอบแนวรักดราม่า พระเอกใจร้าย นางเอกต้องสู้ชีวิต น่าจะถูกใจค่ะ แต่ถ้าไม่ใช่แนวที่ชอบ แนะนำให้อ่านตัวอย่างก่อนนะคะ จะได้ไม่ผิดหวัง
#ซื้อผ่าน Android ราคาถูกกว่า iOS