ชาตินี้สองพี่น้องตระกูลเฉียวขอเอาคืนสตรีข้ามภพ!

‘เมื่อความชิงดีชิงเด่นตลอดทั้งชีวิต นำไปสู่จุดจบคือการถูกประหารเก้าชั่วโคตร!’

จวนจงกั๋วกงถูกประหารเก้าชั่วโคตรสองพี่น้องตระกูลเฉียวที่ตีกันแทบตายมาตลอดชีวิต เพิ่งตาสว่างในคุกหลวง เฉียวเยียนหราน ถูกกรอกยาพิษโดยไป๋เสวี่ย ส่วนเฉียวรั่วหลาน ถูกสับร่างโดยคำสั่งขององค์ชายสามที่รักษาอาการสติไม่ดีหายแล้วโดยมีหลินอีอียืนยิ้มเยาะอยู่เคียงข้าง ก่อนเพชฌฆาตจะลงดาบ สองพี่น้องหวนนึกถึงกันว่าเดินพลาดเพียงครั้ง หายนะไปชั่วชีวิตจึงตกลงสัญญากันด้วยเลือดในห้วงจิตสุดท้ายว่า หากชาติหน้ามีจริงจะเลิกกัดกันเองแล้วร่วมมือกันลากนังสตรีข้ามภพสองคนนี้ลงนรกให้จงได้!

*****
‘นะ... นังนี่มัน เฉียวเยียนหราน ไม่ใช่หรือ! ทำไม... ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้! นางต้องไปอยู่ที่ตำหนักองค์ชายใหญ่สิ! ตามพล็อตเรื่องพวกนางสลับเกี้ยวกันนี่นา! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไมนางมานั่งวางอำนาจเป็นพระชายาเอกที่ตำหนักองค์ชายสามได้!’

"เฉียวเยียนหราน! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นคือยารักษาเพียงหนึ่งเดียวที่จะช่วยชีวิตสวามีของเจ้าได้! เอาคืนมาให้ข้านะ!"

"โอ้? ยาวิเศษที่เจ้าอุตส่าห์ดั้นด้นหามาเพื่อรักษาพระสวามีของข้าอย่างนั้นหรือ? ช่างมีน้ำใจประเสริฐยิ่งนัก ข้าคงจะใจดีกับเจ้ามากเกินไปที่อนุญาตให้เจ้าเข้ามาถึงข้างในตำหนักได้ และอีกอย่างนะ แม่นางหลิน ตัวข้าเป็นถึงพระชายาเอก เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎมณเฑียรบาล หน้าที่ป้อนยารักษา และดูแลสวามี ย่อมต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าไม่ออกเรือนเช่นเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาแตะต้องวรกายขององค์ชายสาม"

"หลินอีอี..." จ้าวหมิงซวนเค้นเสียงอำมหิต "พิษกระตุ้นอาการวิปลาสของข้าในคืนนี้... เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่! เจ้าวางยาข้าเพื่อสร้างสถานการณ์ให้ตนเองกลายเป็นหมอเทวดาผู้ช่วยชีวิต หวังจะทวงบุญคุณ บีบบังคับให้ข้ารับเจ้าเป็นชายารองงั้นรึ!"

"มะ... ไม่ใช่นะเพคะองค์ชาย! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย! ยาวิเศษนั่นหม่อมฉันหามาเพื่อรักษาพระองค์จริง ๆ นะเพคะ!" หลินอีอีกระเสือกกระสนปฏิเสธ น้ำตาไหลพรากหวังจะใช้มารยาหญิงอ้อนวอน

"หุบปาก!" จ้าวหมิงซวนตวาดลั่น จนหลินอีอีสะดุ้งเฮือก "สตรีมารยาเช่นเจ้า ข้ามองทะลุไปถึงสันดาน! เยว่หาน! ลากตัวสตรีไร้ยางอายออกไป โบยนางยี่สิบไม้! แล้วขังไว้ในคุกใต้ดิน! นับแต่นี้ไป ข้าจะไม่อนุญาตให้นางเดินเข้ามา หรือกระทั่งจะผูกสัมพันธ์แต่งเข้าตำหนักข้า แม้แต่ในฐานะนางบำเรอ!"

*****
‘เอ๊ะ? ทำไมพระชายาเอกถึงเป็นเฉียวรั่วหลานล่ะ? ตามเนื้อเรื่องในนิยาย องค์ชายใหญ่ต้องแต่งกับเฉียวเยียนหราน ศัตรูสายตรงไม่ใช่หรือ? นี่พวกนางไม่ได้สลับเกี้ยวกันหรอกหรือ!’

"ตำหนักองค์ชายใหญ่กว้างขวางจะมีสตรีมาเพิ่มอีกสักคนเพื่อช่วยอุ่นเตียงให้สวามี ข้าผู้เป็นชายาเอกย่อมต้องใจกว้างอยู่แล้ว"

"ดี! ในเมื่อเจ้าใจกว้างถึงเพียงนี้ ข้าก็จะสั่งให้ขันทีจัดการจดชื่อไป๋เสวี่ยลงในทำเนียบราชวงศ์ในฐานะชายารองเสียวันนี้เลย!"

"ช้าก่อน องค์ชายใหญ่เพคะ พระองค์คงจะลืมกฎมณเฑียรบาลข้อที่ว่าด้วยการแต่งตั้งเชื้อพระวงศ์ไปแล้วกระมัง? แม่นางไป๋เสวี่ยพื้นเพเป็นเพียงชาวบ้านผู้อพยพ เป็นคนเร่ร่อนพเนจร ไร้ซึ่งชาติตระกูลขุนนางหนุนหลัง กฎของราชสำนักระบุชัดเจนว่า สตรีไร้เทือกเถาเหล่ากอ มิอาจแต่งตั้งให้เป็นชายารองที่มีศักดิ์ในราชวงศ์ได้ หากฝ่าฝืนเท่ากับดูหมิ่นราชโองการขององค์ฮ่องเต้นะเพคะ"

"ฉะ... เช่นนั้น จะทำอย่างไรเล่า?"

"เห็นแก่ความที่องค์ชายโปรดปรานเจ้า ข้าจะยอมหลับตาข้างหนึ่ง ให้เจ้าอยู่ที่นี่ได้... แต่ในฐานะ อนุภรรยาเท่านั้น! ไม่มีสิทธิ์จดชื่อในผังราชวงศ์ ไม่มีสิทธิ์สวมอาภรณ์โทนสีแดง และต้องมาเคารพข้าทุกเช้าเย็น หากเจ้าอยากได้ตำแหน่งมากกว่านี้ ก็จงไปสร้างผลงานพลิกแผ่นดินมาให้ได้เสียก่อนเถิด!"

*****
"เจ้าจะทิ้งข้าไปมิได้! ข้าขาดเจ้าไม่ได้! หากเจ้าดึงดันจะจากไป ข้า... ข้าจะสละตำแหน่งฮ่องเต้ แล้วโกนหัวบวชเป็นหลวงจีนอยู่ที่วัดท้ายเขาเสียเดี๋ยวนี้เลย!"

"หนังสือหย่าบ้าบอนี่ ข้าจะฉีกมันให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย... ชั่วชีวิตนี้ เจ้าหนีข้าไม่พ้น!"

"หากปรารถนาให้พวกข้าฉีกหนังสือหย่าฉบับนี้ทิ้ง... พวกท่านต้องร่วมมือกันตรากฎมณเฑียรบาลฉบับใหม่แห่งนครจ้าว! สถาปนากฎหมาย ‘หนึ่งสามี หนึ่งภรรยา’ บังคับใช้อย่างเป็นทางการในราชวงศ์นับแต่วินาทีนี้!"