ขอเป็นเมียเก่า

รชตะ ดนัยเดชา
"ถ้าอยู่กันไม่ได้ ก็หย่าให้มันจบ ๆ ไปเลยสิ"

อิงจุฑา วรศิลป์
"ยังไงก็ไปกันไม่รอดอยู่แล้ว ทำไมไม่หย่ากันสักที"
_____________________________________________________________

"พี่ขอโทษนะ"
"ขอโทษอีกแล้ว? พี่รู้ตัวมั้ยว่าพักนี้พี่พูดขอโทษบ่อยมาก"
รชตะรู้ว่าตัวเองทำเรื่องวอนโดนด่าจริง ๆ นั่นแหละ แต่เขาก็ไม่ได้เถลไถลที่ไหน ทำไมอิงต้องพูดเหมือนเขาทำผิดมากมายขนาดนั้นด้วย
"พี่พาผู้หญิงคนอื่นไปโรง’บาลได้ แต่รับสายเมียไม่ได้เนี่ยนะ"
"พี่ลืมโทรศัพท์ไว้บนรถ แล้วพี่ก็ไม่ได้รับสายคนอื่นเหมือนกัน ดูดิ"
"แล้วอิงเป็นคนอื่นรึไง"
"มันไม่ใช่แบบนั้นอิง ฟังเหตุผลพี่หน่อยสิ อย่าเป็นแบบนี้ได้มั้ย" รชตะขอร้องอย่างอ่อนใจ
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเราต้องมายืนตากฝนเพื่อทะเลาะกันเรื่องแค่นี้ด้วย
อิงจุฑาไม่ได้รับโทรศัพท์เขามาดูแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความของเนตรดาวเด้งเข้ามาพอดี
‘ถ้าพี่ต้ากลัวว่าอิงจะโกรธ ให้เนตรโทรคุยกับอิงได้นะคะ’
"เขาส่งข้อความมาได้ คงไม่ตายหรอกมั้ง"
"อิงอย่าพูดแบบนี้" รชตะก็เหนื่อยจะอธิบายแล้วเหมือนกัน เพราะต่อให้พูดยังไงเธอก็ไม่คิดจะฟังเขาอยู่ดี
แสงบนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งและทันทีที่รชตะพลิกหน้าจอขึ้นมาก็พบว่าเป็นข้อความของสาวคนเดิม
‘พี่ต้าเคยบอกว่าอิงใจร้อน เนตรก็เลยกลัวว่าจะทะเลาะกันค่ะ’
อิงจุฑาหัวร้อนขึ้นมาทันทีก่อนจะตวัดสายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง
"ไปเล่าอะไรให้คุณหนูเนตรดาวฟังบ้างล่ะ ชีถึงได้กลัวคนใจร้อนอย่างอิงวีนพี่น่ะ"
"ไม่ได้เล่าอะไรทั้งนั้นแหละ อย่ามาหาเรื่องกัน!" รชตะขึ้นเสียงใส่อย่างหมดความอดทน ฝนที่ตกปรอย ๆ เกาะพราวไปตามเส้นผมดำขลับจนเปียกชื้นแต่กลับพาเขาหัวร้อนจนคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
"ไม่ได้เล่าแล้วทำไมเขาส่งข้อความมาแบบนั้นอะ ถ้าเมียบกพร่องอะไรก็มาบอกเมียสิ ไม่ใช่ไปบอกผู้หญิงคนอื่น!!"
"พี่ไม่เคยดึงใครเข้ามาในความสัมพันธ์ของเราเลยสักครั้ง! ให้เกียรติกันบ้างดิวะอิง ถ้ามันระแวงกันไม่เลิกขนาดนี้ก็หย่ากันเลยมั้ย!!"
ร่างบางนิ่งขึงไปกับคำพูดของเขาเพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาพ่นคำนั้นออกมา