วันคืนแสนสุข ณ นครเปี้ยนจิง - เล่ม 3

ใครๆ ต่างมองว่าการถูกถอนหมั้นเป็นเรื่องน่าอับอาย แต่สำหรับเฉินหยวนเหนียงแล้ว นี่กลับเป็นลาภลอยก้อนใหญ่ที่สุดในชีวิต!

ตั้งแต่วันที่นางลืมตาดูโลก บิดาก็ถูกปลดจากตำแหน่งขุนนาง กลายเป็นสามัญชน คุณหนูจากตระกูลผู้ดีจึงต้องกลายมาเป็นสาวน้อยบ้านไร่ ตัดหญ้า เลี้ยงวัว และทำงานหนักมาตั้งแต่เล็ก แม้แต่คู่หมั้นที่ผู้ใหญ่สองตระกูลตกลงกันไว้ตั้งแต่นางยังอยู่ในครรภ์ ก็เงียบหายไร้ข่าวมานานหลายปี

ยามข้าวสารในถังใกล้หมด หยวนเหนียงยังถูกท่านย่าด่าว่าเป็นตัวขาดทุน ก่อนจะถูกไล่ขึ้นเขาไปเก็บผักป่า

โชคดีที่ทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้าน ไม่มีใครสายตาแหลมคมเท่านาง ทุกครั้งที่ขึ้นเขา นางจึงกลับมาพร้อมผักป่าเต็มตะกร้าเสมอ

กระทั่งวันหนึ่ง โชคก้อนมหึมาก็หล่นลงมาจากฟ้า

นางไม่ต้องขึ้นเขาไปเก็บผักป่าอีกแล้ว!

เพราะครอบครัวคู่หมั้นที่บัดนี้กลายเป็นตระกูลใหญ่โต ส่งคนมาถึงบ้านเพื่อขอถอนหมั้น!!

ทั้งเงินชดเชยก้อนโต ของกำนัลเต็มหีบ และแม้แต่จวนเก่าที่เป็นมรดกของบรรพบุรุษตระกูลเฉินก็ยังคืนให้ครบถ้วน

นี่มันถอนหมั้นตรงไหนกัน?

เห็นชัดๆ ว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภมาเคาะประตูบ้านต่างหาก!

ทว่าเมื่อมีทรัพย์ก้อนโตอยู่ในมือ ก็ย่อมหนีไม่พ้นสายตาคนโลภ คนทั้งหมู่บ้านพากันอิจฉาตาร้อน ส่วนพวกที่หมายปองเงินทองก็แห่มาสู่ขอจนแทบเหยียบธรณีประตูพัง

ท่านย่ามองหลานสาวที่งดงามราวบุปผาแรกแย้ม แล้วหันไปมองหลานชายวัยกำลังต้องเข้าเรียน ใช้เงินทุกหยิบมือ สุดท้ายก็กัดฟันตบโต๊ะตัดสินใจ

"ย้าย! พวกเราย้ายบ้านกัน!"

ทั้งครอบครัวจึงมุ่งหน้าสู่นครเปี้ยนจิง เมืองหลวงแห่งต้าซ่งอันรุ่งเรืองและคึกคักที่สุดในใต้หล้า พวกเขาเช่าเรือนหลังเล็กติดถนนที่มีหน้าร้านอยู่ด้านหน้า และเริ่มต้นชีวิตชาวตลาดท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวนับแต่นั้นมา

โรงละครเล็ก (1)

รุ่งเช้า น้ำค้างยังพราวระยับ ไอขาวจากลังถึงลอยอ้อยอิ่งเหนือเตา

ท่านย่ากับท่านแม่กำลังนวดแป้งทำหมั่นโถวอยู่ในร้าน ส่วนหยวนเหนียงนั้น…

นางเพิ่งถลกแขนเสื้อเตรียมเข้าไปช่วย ก็ถูกท่านย่าตีฉาดเข้าที่แขนจนผิวขาวผ่องปรากฏรอยแดงขึ้นมาทันที

เสียงของท่านย่าดังลั่นทั้งร้าน

"นังหนูหัวทึบ! ลูกสาวบ้านดีที่ไหนเขาถลกแขนเสื้อทำงานหนักกันเช่นนี้ ยังอยากได้คู่หมายดีๆ อยู่หรือไม่? หรือคิดว่าบ้านเราต้องรอเงินสองสามอีแปะจากเจ้ามาจุนเจือกัน!"

ท่านแม่ผู้อ่อนโยนได้แต่ลูบรอยแดงบนแขนลูกสาวให้เงียบๆ

"เอาไปซื้อเสื้อผ้าสีสดๆ สักสองชุด"

ท่านย่าโยนถุงเงินหนักอึ้งให้นาง ก่อนจะบ่นต่ออย่างหงุดหงิด

"หาคู่ครองดีๆ ให้ได้ต่างหาก ถึงจะเป็นงานสำคัญของเจ้า!"

หยวนเหนียงไม่ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย รีบยัดถุงเงินเข้าแขนเสื้อ พยักหน้าหงึกหงักราวกับกระรอกน้อย ทำตัวว่านอนสอนง่ายเอาอกเอาใจท่านย่าเต็มที่

ฝ่ายน้องชายตัวน้อยที่กำลังท่องตำรากลับทำหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า

"พี่สาวไม่ต้องกังวล ข้าจะตั้งใจเล่าเรียน วันหน้าหากสอบได้ตำแหน่งสูง ข้าจะขอตราตั้งเกียรติยศให้พี่สาวกับท่านแม่เอง ตระกูลของเราไม่จำเป็นต้องพึ่งคนนอกมาเชิดหน้าชูตา!"

โรงละครเล็ก (2)

ในเมื่อคนในบ้านแต่ละคนล้วนเก่งกาจเกินหน้าเกินตา หยวนเหนียงจึงรับถุงเงินใบน้อยมาแต่โดยดี แล้วควงสาวน้อยข้างบ้านออกเที่ยววาซื่อและโรงน้ำชาทุกวัน

กินของอร่อย ชมความคึกคักของเมืองไปพลาง เล็งหาคู่ครองดีๆ ไปพลาง

ไม่นานนัก นางก็ใช้ชีวิตคล่องแคล่วเสียจนแทบไม่มีใครดูออกว่าไม่ได้เกิดและโตในเปี้ยนจิง

แล้วเฉินหยวนเหนียงก็หมายตาบัณฑิตหนุ่มรูปงาม ฐานะมั่งคั่งผู้หนึ่งเข้า

เขาแวะมาซื้อหมั่นโถวที่ร้านของนางอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้ง สายตาก็มักจับจ้องอยู่ที่นางไม่ยอมละ

หยวนเหนียงจึงแสร้งเอียงอาย บางคราวก็เงยใบหน้างดงามขึ้นขอให้เขาช่วยสอนเขียนอักษรให้สักสองสามตัว โปรยเสน่ห์ไปมาเสียจนชายหนุ่มตกหลุมรักหัวปักหัวปำ

จากนั้นเป็นต้นมา หน้าประตูเรือนเล็กๆ ของนางก็มีของกำนัลแปลกใหม่มาวางไว้แทบทุกวัน

วันนี้เป็นชาดทาแก้ม พรุ่งนี้เป็นขนม วันต่อมาก็เป็นปิ่นดอกไม้…

กระทั่งวันหนึ่ง มีโคมไฟเพิ่มมาอีกหนึ่งดวง

สาวน้อยข้างบ้านหัวเราะคิกคักพลางแซวนาง

"เทศกาลซั่งหยวนเป็นคืนที่หนุ่มสาวชาวเปี้ยนจิงนิยมบอกความในใจต่อกันนะ บัณฑิตหนุ่มของเจ้าคงจะชวนเจ้าไปชมโคมไฟ แล้วสารภาพความรู้สึกเป็นแน่! ไม่ต้องเขินหรอก ข้าช่วยดูให้แล้ว เขาใช้เงินมือเติบขนาดนั้น ครอบครัวต้องมั่งคั่งแน่นอน แถมหน้าตาก็หล่อเหลาอีก…"

"เจ้าช่างมีวาสนาเสียจริง!"

สาวน้อยพูดจบก็หัวเราะพลางวิ่งหนี ปล่อยให้หยวนเหนียงไล่หวดอยู่ด้านหลัง

และก็เป็นดังคาด หลังผ่านเทศกาลซั่งหยวน ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน

จนกระทั่งบัณฑิตหนุ่มตัดสินใจเปิดเผยฐานะที่แท้จริง พร้อมบอกว่าจะให้ผู้ใหญ่ในครอบครัวมาสู่ขอ และแต่งนางเข้าเรือนเป็นภรรยาเอกอย่างสมเกียรติ

เฉินหยวนเหนียงกลับยืนตะลึงงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม

เพราะนั่นมัน…

บ้านของคู่หมั้นเก่าที่เคยส่งคนมาถอนหมั้นนางไม่ใช่หรือ?!