บรรจงรัก

"อยากได้อะไรหน่อยไหม น้ำเปล่าสักแก้ว หรือยาแก้แฮงก์"

มนัสวีเงียบ เธอปรือตามองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า สมองที่ตื้อตันไปด้วยแอลกอฮอล์ไม่ได้ยินคำถามของเขาด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่ก้องอยู่ในหัวคือภาพความใจร้ายของแฟนเก่าและความหน้าด้านของผู้หญิงคนนั้น ความคับแค้นใจที่ถูกหักหลังพุ่งพล่านขึ้นมาจนอยากจะทำอะไรบ้า ๆ เพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจนี้ออกไปให้หมด ทางฝ่ายชายหนุ่ม เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ เขาก็ยืดตัวขึ้นพูดเสียงราบเรียบ

"ถ้าไม่เอาอะไร งั้นผมกลับล่ะนะ ดึกมากแล้ว"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเตรียมจะเดินไปที่ประตูออก แต่วินาทีนั้นเอง มนัสวีที่นอนนิ่งบนโซฟา กลับดึงชายเสื้อยืดสีดำของเขาไว้ ชายหนุ่มชะงัก เขาเอี้ยวใบหน้าหันมามองเธอ มนัสวีค่อย ๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะบอกกับเขาสั้น ๆ

"เอากันได้ไหม"

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวแปลกหน้า ทำเอาชายหนุ่มถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ เขาจ้องมองเธอด้วยแววตากึ่งตกใจกึ่งไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ก่อนหญิงสาวจะย้ำอีกว่า

"ฉันอยากมีเซ็กซ์กับคุณ แค่สนุก ๆ ไม่ผูกมัด"

ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะ ตาคมเข้มใต้แผงคิ้วหนาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของสาวขี้เมา มันไม่ได้มีความลังเลหรือความอายฉายชัดอยู่บนใบหน้าเธอแม้แต่น้อย มีเพียงความปรารถนาดิบ ๆ และการเรียกร้องที่ถูกขับเคลื่อนด้วยแรงอัดอั้นภายใน

"เฮ้อ…"

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่ใช่ด้วยความรำคาญ แต่เป็นความพยายามควบคุมสัญชาตญาณดิบของตัวเองที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมาสู้กับความถูกต้องในหัว ชายหนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอตรง ๆ เขาขยับตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน เว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อยให้พอได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอที่เริ่มผสมกับกลิ่นเหล้าจาง ๆ ยกมือขึ้นเท้าคาง จ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่ทั้งคมกริบ เร่าร้อน และอันตราย

"รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่"

*** หมายเหตุ: ซื้อผ่าน Web/Android ถูกกว่า Apple (iOS)