The Many Hats of TEN วันที่สิบก่อนธันวา

ก่อนธันวา หรือ ‘สิบ’ อายุยี่สิบสี่ปี
เป็นครูพี่เลี้ยงเด็กอนุบาลที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ และมีคติประจำใจง่าย ๆ ว่า งานสุจริตอะไรได้เงิน เขาทำหมด

กลางวันเป็น ครูพี่สิบ ของเด็ก ๆ ห้องแพนด้า
บ่ายไปสอนภาษาจีน
ว่างก็รับแปลนิยาย
บางวันเป็นพนักงานเสิร์ฟ
บางวันไปสอนมวยและถ้าจังหวะชีวิตพาไปไกลกว่านั้น...รับงานสตั๊นท์ก็เคยมาแล้ว

ชีวิตที่วุ่นวายแต่เรียบง่ายของสิบไม่น่าจะเกี่ยวข้องอะไรกับ รามิล นักธุรกิจหนุ่ม พ่อเลี้ยงเดี่ยวของ ‘มีนา’ เด็กหญิงวัยห้าขวบในห้องที่เขาดูแล

อย่างมากพวกเขาก็ควรเป็นเพียงครูพี่เลี้ยงของลูกสาว กับ ผู้ปกครองของนักเรียน
ถ้ารามิลไม่บังเอิญเจอครูพี่สิบของลูกในสถานที่ที่ไม่น่าจะเจออยู่เรื่อย ๆ

เจอกันที่โรงเรียน...ก็ปกติดี
แต่ทำไมตอนกลางคืนถึงไปถือถาดอยู่ในงานเลี้ยง?
ทำไมพูดภาษาจีนคล่องจนยืนเถียงกับแขกเมาได้?
แล้วคนตัวนุ่ม ๆ ที่ลูกสาวเขาชอบนักชอบหนา ไปขึ้นเวทีสอนมวยตั้งแต่เมื่อไหร่?

จากความสงสัยกลายเป็นความสนใจ
จากความสนใจกลายเป็นความเคยชิน
กระทั่งวันหนึ่ง รามิลถึงเพิ่งรู้ตัวว่า คนที่เขาเริ่มอยากเจอทุกวันอาจไม่ใช่แค่เพราะลูกสาวเรียกหาอีกแล้ว

ส่วนสิบก็มีปัญหาไม่ต่างกันเพราะยิ่งรู้จักผู้ชายคนนี้มากเท่าไร คำว่า ‘คุณพ่อของน้องมีนา’ ก็ยิ่งไม่เพียงพอสำหรับความรู้สึกของเขามากขึ้นทุกที

ที่สำคัญ... ใครจะไปกล้าชอบผู้ชายที่ไม่เคยบอกด้วยซ้ำว่าเขาชอบผู้ชายได้หรือเปล่า!

หนึ่งคนไม่กล้าคิดเพราะกลัวไม่มีทางเป็นไปได้
อีกคนไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบผู้ชาย จึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาการที่เป็นอยู่เรียกว่าอะไร

กว่าคนสองคนจะเลิกหาเหตุผลให้กับความห่วงใย
กว่าจะยอมรับว่าความหึงไม่ใช่เพราะ ‘สนิทกัน’
และกว่าจะรู้ว่า คนที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะมาตลอดยืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด...

ดูเหมือนจะต้องอาศัยทั้งเด็กหญิงตัวน้อยหนึ่งคน เพื่อนเวรเพื่อนกรรมอีกหนึ่งกลุ่ม เลขาฯ ที่รู้เรื่องเจ้านายมากเกินความจำเป็น รวมถึงหนุ่มจีนผู้เคราะห์ร้ายที่ไม่ได้คิดอะไรด้วยเลย แต่เกือบกลายเป็นมือที่สามโดยไม่รู้ตัว มาช่วยกันผลักเสียหน่อย เพราะบางครั้ง ความรักก็ไม่ได้เริ่มต้นจากรักแรกพบ แต่อาจเริ่มจากประโยคธรรมดา ๆ
แล้วค่อย ๆ เดินทางไปถึงวันที่คำว่า ครูสิบ กลายเป็น สิบ
คำว่า คุณราม กลายเป็น พี่ราม

และคนที่เคยเป็นเพียงผู้ปกครองของเด็กคนหนึ่ง กลายเป็นคนที่สิบอยากมีอยู่ในทุกวันของชีวิต