ชายาโง่งมเช่นข้า...ปล่อยมือแล้ว

ขณะที่อวิ๋นชิงกระอักเลือดออกมาอีก สายตาแดงก่ำที่มองเห็นเส้นเลือดได้อย่างชัดเจน จ้องมองไปที่ชายที่นางเคยรักสุดหัวใจที่เพิ่งจะใช้พลังฝ่ามือฟาดใส่นางเต็มกำลัง นางถูกแรงกระแทกเข้าที่หน้าอกจนลอยละลิ่วมาหล่นลงบนพื้นแล้วกระอักเลือดสด ๆ ออกมาทันที เพราะบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง ส่วนเขากำลังเข้าประคองสตรียอดดวงใจของเขาที่เพิ่งจะใส่ร้ายว่าถูกนางวางยาพิษจนกระทั่งบาดเจ็บ อันเป็นที่มาของพลังฝ่ามือพิฆาตที่ฉีอ๋องฟาดใส่นางอย่างไม่คิดจะยั้งมือ

" อิงเอ๋อ เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง " เสียงทุ้มที่คุ้นเคยฟังดูร้อนรนนักเมื่อถามไถ่สตรีในอ้อมกอดของเขา ที่ตวัดสายตามายังคู่แค้นของนางเพียงครู่แล้วก็เงยหน้าขึ้นเพื่อจ้องมองบุรุษที่กำลังประครองนางไว้ในอ้อมกอด " นางเป็นชายาของท่านนะเพคะ แต่ท่านกลับทำร้ายนางถึงเพียงนั้น… " หยวนอิงต่อว่าบุรุษที่กำลังจ้องมองนางอย่างห่วงใยถึงสตรีอีกนาง แน่นอนว่าเป็นความเสแสร้งที่ทำอย่างแนบเนียนเช่นเคย

" ฮึ!! รักข้าหรือ….แต่ข้ามิได้รักนางแม้สักนิด สตรีแพศยานางนั้นไม่รู้จักคำว่าปล่อยมือหรอก ถึงได้ตอแยข้าไม่หยุดจนถึงป่านนี้ เจ้าอย่าเป็นห่วงนางเลย นางไม่คู่ควรที่จะได้รับมันหรอก "

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยตอบกลับสตรีในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่แยแส แต่ประโยคที่เขาพูดออกมานั้นมันกลับกระแทกเข้าที่กลางใจของอวิ๋นชิงอย่างแรงและเป็นครั้งแรกที่มันทำให้นางตาสว่าง ความรักใคร่หลงใหลที่ผ่านมาทำให้นางเป็นเช่นคนไร้สติ ทำทุกสิ่งเพื่อชายที่มิเคยเห็นนางอยู่ในสายตา ในหัวใจของเขากลับมีเพียงสตรีอื่นตั้งแต่วันแรกที่พบหน้ากันจนกระทั่งบัดนี้ เขาไม่เคยมีสายตาเอาไว้มองนางที่บัดนี้ได้ชื่อว่าเป็นชายาอย่างถูกต้องของเขาแม้สักนิด ดังนั้นคงจะถึงเวลาแล้ว…เวลาที่นางควรจะปล่อยมือจากเขาเสียที เมื่อคิดมาถึงเพียงนี้อวิ๋นชิงก็หมดสติลงไปในทันที