ข้าแค่อยากจัดงานศพให้สมเกียรติ ไฉนพวกเจ้าจึงฟื้นคืนชีพเป็นเซียน?

อาจารย์สั่งเสียก่อนสิ้นใจว่า ‘โลกภายนอกอันตราย ผู้คนล้มตายง่ายดายดุจใบไม้ร่วง จงไปเป็นสัปเหร่อทำความดีส่งคนตายสู่สุคติเถิด’

‘หลินเสวียน’ จึงก้มหน้าก้มตาเปิดร้านโลงศพเล็กๆ คิดค่าบริการเพียงยี่สิบอีแปะ หวังช่วยสงเคราะห์คนยากไร้ในยุคเสื่อมถอย...

ทว่าศพผู้เฒ่าที่เขาเอาน้ำสมุนไพรเช็ดตัวให้ กลับลืมตาตื่นขึ้นมาบรรลุเป็นเซียนอมตะ!

ศพเน่าเปื่อยที่เขาช่วยวัดขนาดตัวบรรจุลงโลง กลับกลายเป็นซากศพเซียนไร้มลทิน!

มิหนำซ้ำ เหล่าประมุขสำนักและจอมมารที่บุกมาหาเรื่อง พอได้ฟังเขาสวดพระสูตรส่งวิญญาณ กลับพากันคุกเข่าร้องไห้โฮสำนึกบาปและแย่งกันจ่ายเงินจองโลงศพล่วงหน้า?!

"ข้าเป็นแค่สัปเหร่อจนๆ รับจ้างทำโลงศพ... เหตุใดพวกเจ้าถึงพากันคุกเข่ากราบไหว้ข้าไม่หยุดเช่นนี้เล่า?!"