ดาวนำโชคของท่านอ๋องตกยาก

บนแดนสวรรค์ชั้นไท่ชิง ท้องฟ้าสว่างไสวด้วยแสงทิพย์เจ็ดสี กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นสวรรค์อบอวลไปทั่วบ่อหลิงเฉวียน อันเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรของเหล่าเซียนน้อย

ท่ามกลางหมอกเมฆนวลตา หลิวซิน เซียนตัวน้อยผู้มีดวงหน้าน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตส่องประกายฉลาดเฉลียว กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนดอกบัวทิพย์ แต่งกายด้วยชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อนพริ้วไหว นางบำเพ็ญตบะมานานหลายร้อยปีจนตบะใกล้บรรลุขั้นเทพชั้นสูง ทว่ากลับยังขาดบุญบารมีในโลกมนุษย์ เพื่อเติมเต็มดวงจิตให้สมบูรณ์

"หลิวซิน..." เสียงอันทรงพลังและอุ่นเอื้อนของมหาเทพดังสะท้อนมาจากยอดเขาเทียนซาน

"สวรรค์มีวิถี มนุษย์มีชะตา ถึงเวลาที่เจ้าต้องลงไปเผชิญเคราะห์และสะสมบุญกุศลในโลกมนุษย์แล้ว"

"เรียนท่านมหาเทพ ข้าต้องทำอย่างไรบ้างเจ้าคะ" เซียนน้อยเอียงคอถามด้วยความสงสัย

"เจ้าจงจุติลงไปในร่างของเด็กหญิงผู้ยากไร้ ใช้ดวงตาและจิตสวรรค์ของเจ้าช่วยเหลือผู้มีบุญญาธิการ ปลดปล่อยความทุกข์ แก้ไขชะตาที่มืดมน เมื่อใดที่เจ้าช่วยให้สายใยบุพเพของคู่บุญสมหวัง และช่วยให้แผ่นดินสงบสุข เมื่อนั้นตบะของเจ้าจะเต็มเปี่ยม และได้กลับคืนสู่สวรรค์ในฐานะเทพอย่างสมบูรณ์"

สิ้นคำมหาเทพ ร่างของเซียนน้อยก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทองดวงใหญ่ ลอยละล่องผ่านกำแพงเมฆา ลงสู่โลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยกิเลสและความวุ่นวาย

ณ ถนนสายเก่าแก่ภายนอกเมืองหลวงของแคว้นต้าโจว ลมหนาวพัดโบกสะบัดพาเอาเกล็ดหิมะแรกของฤดูร่วงพรูลงมาจากฟ้า เด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียง 7 ขวบในเสื้อผ้าป่านเก่าๆ ฉีกขาดนั่งคุดคู้อยู่ข้างกำแพงวัดบนเขา ดวงตากลมโตสุกใสปะทะกับสายลมเย็นเยือก

ร่างนี้คือเด็กน้อยขอทานที่ไร้ญาติขาดมิตร ซึ่งหลิวซินได้เข้ามาอาศัยร่างเพื่อเริ่มทำภารกิจบำเพ็ญบุญ

"หนาวจังเลย... แต่นี่แหละคือการบำเพ็ญตน"

เซียนน้อยในร่างเด็กขอทานถูมือตัวเองเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงใช้พลังจิตตรวจดูสายธารชะตาชีวิตของเมืองหลวง

ทันใดนั้น ภาพนิมิตดวงชะตาของหญิงสูงศักดิ์ผู้หนึ่งที่มีเงาดำแห่งความตายครอบงำ ก็ฉายชัดขึ้นมาในจิตของนาง พร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งของรถม้าจวนอ๋องที่กำลังเคลื่อนเข้าสู่วัดบนเขา...

ภารกิจเปลี่ยนชะตาชีวิต และการกอบกู้จวนอ๋องตกยาก ได้เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้