นายท่านหนึ่งช่วยใจดีกับภรรยาหน่อย [Mpreg]

เซียวอี้ หรือนายท่านหนึ่ง ครองโสดมาได้ตั้งนาน แต่ดันมาตกม้าตายเพราะได้เสียกันคืนเดียว
-----------------------------------

"นี่ ผมว่าเราต้องตกลงกันใหม่" ผมพยายามหาทางรอดให้ตัวเองกับลูกสุดชีวิต

"ยังไง คุณว่ามาสิ"

"คือคุณต้องเข้าใจก่อนนะว่าผมไม่ได้เอาลูกมาขาย และผมก็ไม่ได้เอาลูกมาต่อรอง และยิ่งไม่ได้ต้องการการรับผิดชอบอะไรจากคุณทั้งนั้น"

"แล้ว?"

เขาเลิกคิ้วมองผมนิ่งๆ เอาซะกูอยากจะเดินเข้าไปจิ้มตาสักที!

ทำไมคนแก่คราวลุงมันกวนตีนจังวะ จะว่าคราวลุงก็ไม่ได้ แกก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น แต่อินเนอร์มันได้อ่ะ ใส่สูทเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังจะมีแว่นสายตาเพิ่มความทรงอำนาจอีก

"ก็คุณคิดดูนะ แค่ฐานะผมกับคุณก็ต่างกันฟ้ากับเหวแล้ว ผมแม่งคนธรรมดาทั่วไปอ่ะ คุณอยากมีลูกกับคนธรรมดาแบบผมเหรอ"

"นี่คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า" เขาเอียงคอน้อยๆ สบตาผม "ผมเองก็คนปกติ ไม่ใช่เทวดาที่ต้องไปมีลูกกับนางฟ้านะ"

"............"

เจอคำตอบนี้เข้าไป ไอ้ชาอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอเลยครับ ลุงมันคิดได้ไงวะ โคตรล้ำ!

"แล้วก็เห็นๆ กันอยู่แล้วนี่... ว่าผมก็มีอะไรกับคุณได้"

"..........."

ช็อกแรกยังไม่ทันหายดี ช็อกสองช็อกสามก็ตามมาติดๆ แม่งช็อกไม่หยุดช็อกไม่พักเลยกูเนี่ย!

"เอาเป็นว่าทำตามที่ผมบอก" เขาพูดตัดบท นัยน์ตาใต้กรอบแว่นดูจริงจังสุดๆ "ผมจะให้คนของผมพาคุณไปเก็บของ แล้วย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดของผมก่อน รายละเอียดที่เหลือผมจะคุยกับคุณทีหลัง ตอนนี้ผมต้องทำงานต่อแล้ว ไม่มีเวลามานั่งเถียงกับคุณทั้งวัน ถ้าไม่อยากทำให้เรื่องมันวุ่นวายก็เชื่อฟังที่ผมบอก แล้วทำตามซะ ผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซาก หวังว่าคุณจะเข้าใจ"



น้ำชาผู้อับจนหนทางกับเฮียหนึ่งไม่มีทางเลือก

เพราะไอ้สองไอ้สามก็เร่งให้พี่มีเมียยิกๆ เพราะพวกมันอยากแต่งงาน น้องสะใภ้ดันยื่นคำขาด ถ้าเฮียหนึ่งไม่แต่ง ไอ้สองคนนี้ก็ไม่ได้แต่ง แล้วมันจะมีอะไรที่เหมาะเจาะไปมากกว่านี้

--------------------------------------

"ชื่อโอเชี่ยนใช่ไหม"

เจ้าเด็กอ้วนยกมือน้อยๆ ขึ้นมาขยี้ตาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ สองสามที

"ช่าย เชียนเชี่ยน เช่อโอเชี่ยน" เสียงเล็กๆ ตอบกลับไป

ผู้ใหญ่ตรงหน้าพยักหน้ารับเบาๆ เจ้าตัวแสบเลยเอียงคอน้อยๆ มองเขาอย่างสงสัย

"แย้ว เช่ออะยัย ทะไมมาอยู่บ้านหม่าย ก๋องเชี่ยนเชี่ยนด้วย"

"ชื่อหนึ่ง เป็นปาป๊าของเธอ และเป็นเจ้าของบ้าน เพราะงั้นฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่แปลก" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนเคย

แต่มันกลับทำเอาผมที่ยืนแอบฟังอยู่แอบแปลกใจอยู่เล็กน้อย

ชื่อ หนึ่ง งั้นเหรอวะ?

เท่าที่รู้มา เขาน่าจะชื่อเซียวอี้ไม่ใช่หรือไง หรือเป็นชื่อเล่นหรอกเหรอ

"เป็นปะป๊า ก๋องเชี่ยนเชี่ยนย๋อ... แล้วปะป๊าคืออะลาย ปะป๊ากินได้ม้าย หม่ำๆ เชี่ยนอยากหม่ำๆ"

"ปาป๊ามันใช่ของกินที่ไหน หม่าม้าไม่เคยสอนเหรอว่าปาป๊าคืออะไร" เขาย่นคิ้วเบาๆ "ปะป๊าก็คือคนที่ทำให้เธอเกิดมาไงล่ะ เอาเป็นว่ามันกินไม่ได้ ถ้าหิว เดี๋ยวจะสั่งข้าวให้ อยากกินอะไรล่ะ"

เจ้าเด็กอ้วนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะทำตาโตเท่าไข่ห่าน ร้องว้าวออกมาเสียงดัง

"ก่ายต้อด! เชี่ยนอยักหม่ำหม่ำก่ายต้อด! เอาก่ายต้อดเย้อๆ เยย"

"ของทอดกินเยอะมันไม่ดี เอาแค่เล็กน้อยก็พอ"

"ดีฉิ! เย้อๆ จาอิ่ม" เจ้าตัวดีเถียงกลับทันควัน ไม่มีกลัวมาเฟียสักนิด

คนตรงหน้าเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน

"กินอย่างอื่นก็อิ่มได้ ไม่จำเป็นต้องกินแค่ไก่ทอด"

"แต่เชี่ยนเชี่ยนอยากหม่ำๆ ก่ายต้อดนี่นา!"

"ก็กินแต่แบบนี้ไง ถึงได้อ้วน"

"เชี่ยนบอกแล้วไงว่าเชี่ยนไม่ได้อ้วง! เชี่ยนแค่หนุบหนับ! ทำไมปะป๊าม่ายเข้าจาย หนุบหนับก็คือหนุบหนับ ไม่อ้วง!"

----------------------------------
ผัวก็ดุ

เมียก็แพ้เสียงในหัวบ่อย

ลูกก็หนุบหนับ

เหมาะสมๆ