แม่ทัพหญิงผู้นี้ช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก

ท้องฟ้าเหนือแดนบูรพาฉาบทาด้วยสีแดงเพลิงของอาทิตย์อัสดง ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงธารเลือดที่กำลังจะรินไหล

ณ ปราการชายแดนทิศตะวันออก…

เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว เสียงโห่ร้องขู่ขวัญและเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดผสมผสานกันจนแยกไม่ออก กองทัพของตระกูลหลินกำลังเพลี่ยงพล้ำอย่างหนัก ทหารนับหมื่นถูกโอบล้อมโดยกองทัพศัตรูที่มดเทียมเขื่อน ไม่มีทางให้ถอยกลับและไม่มีทางให้รอดพ้น

หลินอวี้เหมย ในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิท ใบหน้าเนียนละเอียดบัดนี้แปดเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดและคราบเขม่า นางกระชับทวนในมือแน่น หายใจหอบกระเส่า ขณะที่ข้างกายของนางคือ หลินเจิ้ง ผู้เป็นพี่ชายและแม่ทัพใหญ่หลิน ผู้เป็นบิดา

"อวี้เหมย! ดูแลกองทัพด้านหลังไว้!" แม่ทัพใหญ่หลินตะโกนเสียงดังลั่น แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

"เจิ้งเอ๋อร์! ตามพ่อมา! หากไม่ตัดศีรษะแม่ทัพมันในวันนี้ กองทัพเราและชาวบ้านด้านหลังคงไม่มีวันรอด!"

"รับทราบขอรับท่านพ่อ!" หลินเจิ้งชูดาบขึ้นสูง ก่อนจะควบม้าฝ่าวงล้อมศัตรูไปพร้อมกับบิดาอย่างไม่คิดชีวิต

อวี้เหมยมองแผ่นหลังของบิดาและพี่ชายที่ควบม้าตลุยไปในดงดาบ คมหอกคมดาบนับร้อยมุ่งเป้าไปที่ทั้งสอง แม้จะรู้ว่านั่นคือการเดินทางไปสู่จุดจบที่ไร้ทางกลับ แต่นางก็ต้องกักเก็บหยาดน้ำตาไว้ และตั้งหน้าตั้งตาฟาดฟันศัตรูรอบกายเพื่อเปิดทางให้พวกเขาทั้งสอง

การรบอันนองเลือดยืดเยื้อไปจนกระทั่งตะวันตกดิน แม่ทัพใหญ่หลินและหลินเจิ้งฝ่าวงล้อมเข้าไปถึงตัวแม่ทัพฝ่ายตรงข้าม ทั้งสองใช้อาวุธตัดศีรษะแม่ทัพศัตรูขาดกระเด็นได้สำเร็จ ส่งผลให้กองทัพศัตรูขวัญเสียและระส่ำระส่ายจนต้องถอยทัพกลับไปอย่างพ่ายแพ้

ทว่า... ราคาที่ตระกูลหลินต้องจ่ายนั้นสูงลิบลิ่ว

แม่ทัพใหญ่หลินและหลินเจิ้งถูกนำตัวกลับมายังค่ายพักในสภาพบาดเจ็บสาหัสทั่วร่าง แม้อวี้เหมยจะคอยดูแลและใช้ยาสมุนไพรที่ดีที่สุดเพียงใด แต่บาดแผลลึกถึงกระดูกและพิษไข้ก็กัดกินร่างกายของพวกเขา ผ่านไปเพียงหนึ่งเดือน แม่ทัพใหญ่หลินก็สิ้นลมหายใจลงอย่างสงบ

ความสูญเสียยังไม่ทันซาซา อีกสิบวันต่อมา หลินเจิ้งผู้เป็นพี่ชายก็สิ้นใจตามบิดาไปอีกคน...

จากตระกูลแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ บัดนี้จวนแม่ทัพเหลือเพียงหลินอวี้เหมย ท่านปู่ผู้เป็นอดีตแม่ทัพใหญ่ และท่านย่าผู้แก่ชรา

ข่าวการเสียสละของตระกูลหลินสะท้านไปทั่วทั้งแผ่นดิน ฮ่องเต้ทรงซาบซึ้งในความจงรักภักดีอย่างหาที่สุดมิได้ พระองค์ทรงพระราชทานทองคำ ที่ดิน และทรัพย์สินมหาศาลเพื่อตอบแทนตระกูลหลิน และด้วยความสงสารแม่ทัพหญิงคนเก่ง ฮ่องเต้จึงทรงรับหลินอวี้เหมยเป็นบุตรสาวบุญธรรม พร้อมทั้งแต่งตั้งให้นางเป็น แม่ทัพใหญ่ประจำการที่เมืองหลวง คอยคุมกำลังทหารคุ้มกันพระราชวัง

สามปีผ่านไป...

แผ่นดินไร้ซึ่งข้าศึกรุกราน แม่ทัพหญิงหลินอวี้เหมยมีวัยเจริญเติบโตเต็มที่ ทว่าในสายตาของคนทั้งเมืองหลวง นางมิใช่สตรีอ่อนหวานที่เหมาะแก่การเรือน แต่คือแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่สังหารคนโดยไม่กะพริบตา

และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด