ย้อนเวลามาตัดใจจากรักแรกแสนเย็นชา 80s

เธอไม่อยากเฝ้ามองแผ่นหลังที่แสนเย็นชาอีกต่อไปแล้ว ‘พี่เวย...ฉันขอโทษ ขอโทษที่ความรักของฉันกักขังและบีบบังคับพี่มาโดยตลอด ต่อไปนี้พี่เป็นอิสระจากฉันแล้วนะ’ #โบ้หนักมาก #คลั่งรัก #ของหายอยากได้คืน

++++++

"เยว่เยว่..."
น้ำเสียงนุ่มทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยขึ้นเมื่อเรียวปากร้อนปล่อยริมฝีปากอวบอิ่มให้เป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะเลื่อนไล้เรียวปากไปตามนวลแก้ว แล้วเบียดกระซิบเสียงแหบสั่นพร่าเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาที่ข้างใบหู
"สุนัขเลียปากเธอแบบนี้ได้ด้วยเหรอ"
เขาเอ่ยถามพลางใช้นิ้วเชยคางมนขึ้นเล็กน้อยเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาไหวระริกของหญิงสาว
"ผู้...ผู้กองกู้คุณหยาบคายเกินไปแล้ว"
หลินชิวเยว่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาหน้าด้านขนาดนี้ เธอเคยเป็นภรรยาของเขาในชาติก่อนมาถึงสามสิบปี แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขามีมุมเช่นนี้ด้วย เรียกได้ว่าเธอแทบไม่รู้จักเขาเลย
"พี่ก็แค่จะแสดงให้เห็นว่าจูบของพี่ ไม่เหมือนสุนัขเลียปาก"
ดวงตาเข้มลุ่มลึกหลุบต่ำมองริมฝีปากบวมเจ่อราวกับจะอดใจไม่ไหว หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงรีบบอกว่าเข้าใจแล้วไม่เช่นนั้นคงถูกเขาจูบอีกแน่
"ฉันเข้าใจแล้วค่ะผู้กองกู้"
"เข้าใจว่าอย่างไร"
เขาย้อนถามพลางเลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย ไล่ต้อนคนใต้ร่างหมายให้เธอจนมุม
"เข้าใจว่าไม่เหมือนกัน"
หญิงสาวจำต้องอ้อมแอ้มตอบอย่างเสียไม่ได้ จะไปเหมือนกันได้อย่างไรเล่าในเมื่อเขาจูบราวกับจะสูบวิญญาณเธอออกไปจากร่างขนาดนี้
"แล้วเรื่องแต่งงานล่ะ"
ชายหนุ่มวกกลับเข้ามาถึงจุดประสงค์หลัก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะต้องแต่งงานกับหลินชิวเยว่ให้ได้
"ผู้กองกู้คะฉันไม่ถือสาจริงๆ ค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบใดๆ ในตัวฉันเลย"
หลินชิวเยว่พยายามอธิบายอย่างใจเย็น ตีสีหน้าให้เรียบเฉยและเป็นการเป็นงานให้มากที่สุด เพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าเธอไม่คิดจะเรียกร้องอะไรจากเขา ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังพยายามผลักเขาออกจากการคร่อมทับตัวเธอไว้ แต่ตัวเขาหนักมากไม่ว่าจะผลักยังไงก็ไม่ยอมขยับ
"เยว่เยว่...เธอคิดว่าพี่จะแต่งงานกับเธอเพราะต้องการรับผิดชอบเธองั้นหรือ"
"หรือไม่ใช่คะ"
"ไม่ใช่"
คำตอบของผู้บังคับกองร้อยกู้เวยทำให้หลินชิวเยว่ถึงกับมึนงงไม่เข้าใจ
"ที่เราสองคนต้องแต่งงานกันก็เพราะเธอต้องรับผิดชอบตัวพี่ เธอกระชากพี่เข้าไปจูบ เธอทิ้งรอยจูบไว้ที่คอของพี่จนพวกเหล่าเฉินเห็นกันหมด ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังลวนลามจับเนื้อต้องตัวพี่ แล้วเธอยังจับ..."
"อย่าพูดนะ!"
หลินชิวเยว่รีบยกมือขึ้นปิดปากเขาเอาไว้ เธอทนฟังประโยคสุดท้ายไม่ได้จริงๆ ใบหน้าของเธอแดงก่ำเห่อร้อนไปหมด
แต่แล้วเธอก็ต้องรีบชักมือออกเมื่อเขาจูบฝ่ามือของเธอที่ปิดปากเขาไว้ ไม่เพียงเท่านั้นยังแลบลิ้นร้อนออกมาเลียอีกด้วย
‘คนหน้าด้าน!’
หลินชิวเยว่จนคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำได้เพียงถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธ แต่คนหน้าหนากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด
"เยว่เยว่พี่ครองความบริสุทธิ์มายี่สิบสี่ปี ไม่เคยมีสตรีคนไหนได้แตะต้องเนื้อตัวพี่โดยเฉพาะเจ้าส่วนนั้น แต่เธอกลับทั้งจับทั้งขยำ แล้วแบบนี้เธอจะไม่รับผิดชอบพี่งั้นเหรอ"
ชายหนุ่มทวงถามความเป็นธรรมจากหญิงสาว ราวกับว่าตนเองนั้นเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียเต็มประดา
"ผู้กองกู้คุณหน้าหนาเกินไปแล้ว"
หลินชิวเยว่อ้าปากพะงาบๆ อย่างจนคำพูด ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำใดมาต่อว่าเขา
"พี่ถูกย่ำยีขนาดนี้ย่อมต้องเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเอง"
"ผู้กองกู้!"
หลินชิวเยว่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เธอรู้สึกขมขื่นใจเหลือจะกล่าว


++++++
คุยกับเลี่ยง
รีดขาาานิยายเรื่องนี้แนวคมไม่ขาย จะหน่วงๆ แค่ต้นเรื่องหลังๆ หวานหยด
ปล.ด่าพระเอกได้แต่อย่าเกลียดเลยนะคะ จุ๊บๆ