เมียที่เขาไม่รู้ว่ามี

โปรยหน้า
เมื่อความลับห้าปีถูกเปิดเผย…อคิราห์พบว่าสิ่งที่เขาต้องทวงคืน ไม่ใช่แค่ลูก...

โปรยหลัง

เขามั่นใจว่าไม่เคยล่วงเกินรังรอง

แต่เด็กหญิงวัยสี่ขวบที่ยืนอยู่ข้างเธอ

กลับมีใบหน้าเหมือนเขาราวกับแกะ

อคิราห์จึงเริ่มตามหาความจริง

...ยิ่งสืบลึกลงไป เขายิ่งพบความลับที่ใครบางคนซุกซ่อนเอาไว้

...ยิ่งตามหาความจริงเท่าไร

หัวใจก็ยิ่งละลายกับความน่ารักของหนูน้อยและ...แม่ของแก

แต่อคิราห์จะทำอย่างไร

ในเมื่อเขามีอีกหนึ่งครอบครัวที่เพียบพร้อมอยู่แล้ว...

(จบดีไม่ม่าค่ะ)
+ + + + + + + +
"ธุจ้า ธุจ้า" ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ ๆ จึงเหลียวหา
"พี่หมีพูดตามน้องนะ ธุจ้าคุณแม่ พนมมือเป็นดอกบัวด้วย...แบบนี้" เสียงเล็ก ๆ ใส ๆ นั้นดังขึ้นอีก
อ้อ มาจากข้างต้นมะม่วงที่อยู่ข้าง ๆ อุโบสถนั่นเอง เขาเห็นขาเล็ก ๆ ในรองเท้าสีชมพูที่เหยียดพ้นต้นไม้ออกมา แต่ยังไม่เห็นหน้า
"ธุจ้าคุณแม่" แล้วแกก็ดัดเสียงเล็กเสียงน้อย ตามด้วยเสียงหัวเราะคิก ๆ ถูกใจ "ต่อไป...ธุจ้า คุณพ่อนะจ๊า"
เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ เพื่อจะลองถามหารังรอง
"ธุจ้า คุณพ่อ" แกดัดเสียงอีก "...แต่น้องไม่เคยธุจ้าคุณพ่อเลยพี่หมี พ่อน้องอยู่ที่ไหนก็ม่ายลู้" เสียงแกเศร้าลงไป
อคิราห์ชะงักเท้า
โถ หนูน้อย เขาครางในอกด้วยความสงสาร ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย รู้สึกอ่อนไหวต่อเสียงเล็ก ๆ นั้นเหลือเกิน ต่อให้ตัวเองจะเกิดในครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของเด็กที่ขาดพ่อหรือแม่ดี ขนาดเขาที่เสียพ่อไปตอนที่โตแล้ว ในใจยังโหวง ๆ อยู่จนวันนี้ แล้วคนที่ไม่มีตั้งแต่เด็กเล่า
"หนูจ๊ะ..." เขาเรียกแกเสียงอ่อนโยน โดยที่ยังไม่โผล่หน้าเข้าไป เพราะกลัวว่าอยู่ ๆ โผล่เข้าไปทักเลย จะทำให้แกตกใจ
เท้าเล็กและผอมนั้นหดและหายไป เดาว่าแกคงลุกขึ้นยืนแล้ว เขาจึงขยับตัวอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่แกก็ยื่นหน้าออกมาจากหลังต้นไม้
อคิราห์นิ่งงัน โลกเหมือนจะหยุดหมุนไปอีกครั้ง
เขามองใบหน้ากลม ๆ มองดวงตากลมโต มองแก้มป่อง ๆ มองคิ้วมองคางมองปากแก แล้วก็ตื้อในอก
เหมือน...แกเหมือนเขาตอนเด็กแทบไม่ผิดเพี้ยน...
ส่วนเด็กหญิงตัวน้อย เงยหน้ามองเขาตาแป๋วด้วยความสงสัยระคนไม่ไว้ใจคนแปลกหน้าอยู่ในที
ดวงตาที่เหมือนถอดพิมพ์กันมาสบกันนิ่ง อคิราห์รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกไหลวนอยู่ในอก ก่อนที่สิ่งนั้นจะตีตื้นขึ้นมากลายเป็นน้ำอุ่น ๆ ที่หัวตา
แล้วหนูน้อยก็ก้าวออกมาทั้งตัว ทำให้เห็นว่าแกอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีชมพูหม่นมีรอยขาดอยู่สองสามที่ เสื้อยืดสีฟ้าคอย้วย รองเท้าลายโพนี่สีชมพู ในวงแขนแกมีตุ๊กตาหมีเก่า ๆ ตัวหนึ่ง
เป็นอีกครั้งที่อคิราห์ตื้อในอก...เด็กคนนี้อายุพอ ๆ กับภรัณ แต่มีชีวิตที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว…
"ธุจ้า" แกพนมมือไหว้คนแปลกหน้าอย่างมีมารยาท ตามด้วยรอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ อคิราห์ยิ้มตอบอัตโนมัติ พลางนึกชื่นชมในใจ
แม่เลี้ยงมาดีมากเลยนะหนู
"ธุจ้า..." เขาทักแกตอบด้วยเสียงเบาที่แทบไม่หลุดรอดจากลำคอ "หนูชื่ออะไรจ๊ะ"
"น้องพราวเองค่ะ ชื่อจริงเด็กหญิงพริบพราว ห้องครูตั๊กค่ะ" รายงานตัวเสียงใส เรียกความเอ็นดูให้อคิราห์มากยิ่งขึ้นไปอีก
"สวัสดีค่ะ น้องพราว ลุงชื่อซันนะ" เขาแนะนำตัวกลับ
"ลุงซันเหรอคะ"
"ใช่ค่ะ ชื่อลุงซัน ไหนเรียกสิคะ ลุงซัน" อคิราห์ก้มหน้าลงไปให้ใกล้แกอีกนิด
"ลุงซัน" แกเรียกแล้วก็ยิ้มตาหยี อคิราห์นึกเอ็นดูจนเผลอยกมือขึ้นเพื่อจะลูบศีรษะเล็ก ๆ ที่มีผมยาวสลวยปกคลุม ทว่าก็ยั้งไว้ได้ทัน