ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว

โปรย
ชาติก่อนเสิ่นรั่วหลันรักสามีจนยอมทิ้งทุกสิ่ง อดทนต่อความเฉยชา ยอมหลับหูหลับตาต่อสตรีข้างกายเขา แม้จะไม่เคยทำได้เลยสักครั้งก็ตามที แม้กระทั่งในวันที่เขาบังคับให้ต้องลงนามในหนังสือหย่าก็ยังคิดว่าหากพยายามอีกสักหน่อยเขาอาจหันกลับมารักตนก็ได้
ทว่าสุดท้ายแล้วสิ่งเดียวที่รอนางกลับเป็นความตายระหว่างทางกลับบ้าน ก่อนสิ้นใจจึงได้อ้อนวอนต่อสวรรค์
"หากชาติหน้ามีจริง ข้าเสิ่นรั่วหลันจะไม่ขอรักและเก็บบุรุษผู้นั้นมา ใส่ใจอีกต่อไป"
แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองย้อนกลับมาในวันที่แต่งงานกับเขาเสียได้ แต่นางในครั้งนี้จะไม่คิดหึง ไม่คิดรั้ง และไม่คิดเรียกร้องความรักจากเขาอีกแล้ว
เขาอยากทำตัวสนิทกับสตรีผู้นั้นหรือ? เชิญตามสบาย
เขาไม่อยากกลับเรือนหรือ? นางก็จะไม่รอ
ส่วนหนังสือหย่า หากวันใดเขานำมันมาให้อีกหน นางจะเป็นคนลงนามในหนังสือเล่มนั้นด้วยรอยยิ้มเอง