แค่ตัวสำรอง...ที่เขาไม่ต้องการ

ซูฮวากับอี้เฉินไปเดินเล่นที่ตลาดด้วยกัน นางเห็นสร้อยคอและสร้อยข้อมือที่ทำด้วยหยกชิ้นเล็ก ๆ นำมาร้อยเข้าด้วยกันสลับคั่นด้วยทองที่งดงามและน่ารักวางโชว์อยู่ในร้านเครื่องประดับ จึงได้หยุดดูเพราะความถูกใจ เพียงไม่นานเสียงทุ้มข้างกายก็ดังขึ้น " เจ้าชอบมันมากหรือ" นางจึงหันไปยิ้มและพยักหน้าให้กับอี้เฉิน

" สตรีใดก็ต้องชอบของสวยงามทั้งนั้นแหละเจ้าค่ะ สร้อยชุดนี้งามมากจริง ๆ " หลังจากหยุดยืนมองด้วยความชื่นชมแล้วนางก็เดินจากมา ส่วนจางอี้เฉินหยุดยืนมองสร้อยชุดนั้นแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อยราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

หลังจากนั้นมันก็มาอยู่บนข้อมือของพี่หญิงของซูฮวาในงานเลี้ยงที่จวนวันหนึ่งหลังจากนั้นเพียงไม่นาน ทั้งสร้อยคอและสร้อยข้อมือเข้าชุดกันที่พี่หญิงสวมใส่ในวันนั้น มีแขกหลายคนเอ่ยปากชมเพราะมันทั้งหรูหราและดูราคาแพงไม่น้อย แต่เมื่อซูฮาได้เห็นมันก็อึ้งงันไปทันที เพราะนางจดจำได้ว่าเครื่องประดับชุดนี้เคยวางโชว์อยู่ที่ร้านที่ตลาด ทั้งไม่คิดว่าพี่หญิงเองก็ชื่นชอบมันเช่นเดียวกับนาง และเพียงไม่นานก็ได้รู้ความจริงว่าคนที่ซื้อสร้อยคอชุดนั้นมามอบให้แก่พี่หญิงก็คือพี่อี้เฉินนั่นเอง หัวใจที่เบิกบานกับบรรยากาศรื่นรมย์ของงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้พลันเหี่ยวเฉาลงทันที ในอกปวดร้าวนักซูฮวาจึงได้เดินหนีไปทางอื่นก่อนที่น้ำตาจะไหลรินลงมา

นับจากวันนั้นนางมักจะคอยหลบเลี่ยงการพบปะกับพี่อี้เฉินทุกครั้ง ด้วยรู้ว่าเหตุที่เขามาที่จวนแห่งนี้มิได้ต้องการพบนาง เขาเพียงต้องการมาพบปะพี่หญิงเท่านั้น บัดนี้ทั้งสองดูสนิทสนมกันดีแล้ว เขาก็คงไม่ต้องการสะพานเชื่อมสัมพันธ์เช่นนางอีกต่อไป ดังนั้นซูฮวาที่รู้ตัวแล้ว จึงได้ไม่เข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาอีก จะเป็นการดียิ่งหากไม่ต้องพบปะกันอีก เพราะมันจะทำให้นางทำใจให้เลิกรักเขาได้เร็วยิ่งขึ้น