ทะลุมิติมาพลิกชะตานางร้าย ..ให้ได้ครองใต้หล้า

นางทะลุมิติเข้ามาเป็นนางร้ายในนิยายที่ถูกสามีสั่งประหาร แต่ใครจะอยากตาย งั้นนางขอหย่าก็ได้ ..แต่ทำไม เขาไม่เป็นไปตามบท ..มาตามรักตามหวงนางทำไม ..นอกจากจะไม่ได้หย่าแล้ว ยังได้ครองใต้หล้าด้วย ..เอาสิ
--

ตัวอย่าง

ไฉ่หรงผู้นี้ในนิยายบรรยายไว้ว่า นางรักลูกสาวบุญธรรมอย่างไฉ่หลิ่งอี้เป็นอย่างมาก

ตอนที่ไฉ่หลิ่งอี้โดนประชาทัณฑ์ ขว้างปาก้อนหินใส่ ด้วยโทษฐานคบชู้ จนต้องโทษประหาร
ไฉ่หรงก็พยายามเข้าไปขวาง จนถูกปาหินใส่ไปด้วย แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
สุดท้าย เมื่อไฉ่หลิ่งอี้ถูกประหาร ไฉ่หรงก็ได้นำร่างของลูกสาวบุญธรรมไปทำศพ และเฝ้าแต่โทษตัวเองที่ไม่มีอำนาจมากพอจะช่วยปกป้องลูกได้
ทันใดนั้น ภาพบทบรรยายในช่วงเวลาก็ผุดขึ้นมาในหัว
"ไม่นะ ลูกสาวข้าไม่ได้ทำ นางบอกข้าเองว่าไม่รู้จักชายผู้นั้น นางถูกปรักปรำ"ไฉ่หรงพยายามอธิบายให้ฝูงชนได้ฟัง
"เจ้าเป็นแม่ของนาง ก็ต้องเข้าข้างนางสิ"ประชาชนตะโกนด่า "ไร้ยางอาย เจ้าเลี้ยงลูกสาวได้แพศยาแล้วยังจะแก้ตัวให้นางอีก ..หรือเจ้าเองก็คงแพศยาไม่แพ้กัน"
ทันใดนั้น ก้อนหินก็ปาเข้าใส่ไฉ่หรง
"โอ๊ย!"เลือดไหลออกจากไรผมของไฉ่หรง
"ท่านแม่"ไฉ่หลิ่งอี้ซาบซึ้งใจ "พอเถิด"
นางไม่อยากให้มารดาบุญธรรมต้องโดนประชาทัณฑ์ไปด้วย
"ไม่นะอาอี้ ในเมื่อเจ้าไม่ได้ทำ แล้วแม่จะยอมให้เจ้าถูกปรักปรำได้อย่างไร"ไฉ่หรงน้ำตาไหล แล้วเดินไปกุมมือลูกสาวที่ถูกขังไว้ในกรงที่ถูกขับเคลื่อนไป

"ในเมื่อผู้มีอำนาจต้องการให้ข้าตาย ..ข้าจะไม่ตายได้หรือ"ไฉ่หลิ่งอี้นึกถึงเหลียงเหว่ย ..พระสวามีที่ใจร้ายผู้นั้นแล้วน้ำตาไหล
นี่คือจุดจบของนางรำผู้งดงาม
ผู้ที่ครั้งหนึ่ง เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนมากมาย
ทว่า เพราะความรัก จึงทำให้นางหึงหวงพระสวามี จนทำให้เขารำคาญใจ
สุดท้าย จุดจบของนางก็คือความตาย
"ม้าย!!!!"ไฉ่หรงกรีดร้องเมื่อดาบฟาดลงบนลำคอระหงส์ของไฉ่หลิ่งอี้
"ลูกแม่"นางพยายามสะบัดแขนจากทหารที่จับกุมตัวไว้ เพื่อไปโอบกอดศพของลูกสาวผู้เป็นที่รัก แล้วร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ
ผู้คนที่เห็นภาพนั้นพากันรู้สึกผิดทันใด
หลายๆ คนเป็นแม่ ก็ย่อมเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ด้วยกัน
เมื่อเห็นภาพที่ไฉ่หรงเข้าไปประคองกอดศีรษะของลูกสาวแล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ ก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่ไปด้วย

"ลูกแม่ ฮือๆ ฮือ"ไฉ่หรงค่อยๆ ก้มลงจูบหน้าผากของไฉ่หลิ่งอี้อย่างไม่รังเกียจ
เลือดเปื้อนไปทั้งร่างของไฉ่หรง
นางกอดศีรษะของลูกรักไว้แนบอกอย่างหวงแหน แล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ
ขณะนั้นเอง ที่ฮ่องเต้เสด็จเป็นการส่วนพระองค์โดยแฝงอยู่ในฝูงชน แล้วมองภาพนั้นด้วยความสะเทือนใจ
"สวรรค์ ทำไมต้องกลั่นแกล้งกันเช่นนี้ ..ลูกข้าไม่ผิด นางถูกใส่ร้าย "ฮ่องเต้ พระองค์พระราชทานสมรสให้ลูกข้าทำไม เพื่อให้รัชทายาทฆ่านางหรือไร พวกข้าแม่ลูกทำผิดอันใด คนพระราชแต่งงานก็คือท่าน คนที่ให้ฆ่านางก็คือท่าน ..พวกข้าเคยทำอะไรให้พวกท่านเกลียดชังหรือ ฮือๆ ฮือๆ"
"บังอาจ"ทหารองครักษ์ที่ติดตามต่อว่า
"ปล่อยนางเถอะ ให้นางพูดไป"ฮ่องเต้มองไฉ่หรงที่กำลังร้องไห้เสียใจแล้วก็รู้สึกบีบคั้นใจ "นางยืนกรานว่าลูกนางไม่ผิด"
เขารู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก
"ให้คนไปสืบเรื่องนี้อีกครั้ง ข้าอยากรู้ว่าที่นางพูดจริงไหม"

ไฉ่หรงได้นำร่างของไฉ่หลิ่งไปฝังเคียงข้างศพของผู้เป็นพี่สาว
"พี่สาว ข้านำอาอี้มาอยู่ข้างๆ ท่านแล้ว"ไฉ่หร่งพูดกับหลุมศพของพี่สาวแล้วน้ำตาไหล "ท่านฝากนางไว้กับข้า แต่ข้ากลับช่วยเหลืออะไรนางไม่ได้เลย ..ข้าขอโทษ ..ข้าขอโทษ ฮือๆ ฮือ"
ทางด้านฮ่องเต้ได้สะกดรอยตามไฉ่หรงมา และได้เห็นนางร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร
"ฮือๆ ฮือ"นางสะอื้นไห้ "ตอนนี้ข้าไม่มีใครแล้ว ไม่มีท่าน ..ไม่มีอาอี้ โลกนี้โหดร้ายกับพวกเราเหลือเกิน ..ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว ฮือๆ ฮือ"
ฮ่องเต้ได้ฟังแล้วก็ปวดใจตามไปด้วย
ทันใดนั้น ไฉ่หรงก็ดึงปิ่นบนศีรษะออกมา แล้วหมายจะปลิดชีพตนเอง
หากแต่ ฮ่องเต้รีบเข้ามาขัดขวางเอาไว้
"เจ้าจะทำอะไร"
"เรื่องของข้า ..เจ้ามายุ่งอะไร"ไฉ่หรงไม่เคยเห็นพระพักตร์ฮ่องเต้ใกล้ๆ จึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

ไฉ่หรงเคยนำคณะนางรำเข้าไปรำหน้าพระพักตร์จริง แต่ตัวนางเอง ไม่ได้รำด้วย นางคอยจัดการอยู่เบื้องหลัง ไม่เคยออกไปแสดงหน้าพระพักตร์ เลยไม่เคยพบเห็นฮ่องเต้
เคยเห็นจากที่ไกลๆ ครั้งหนึ่ง แต่ก็เป็นจากด้านหลัง
แม้ในวันแต่งงานของไฉ่หลิ่งอี้ ฮ่องเต้และฮองเฮา หรือแม้แต่รัชทายาทก็ไม่ได้เสด็จมารับตัวเจ้าสาว มีเพียงกงกงและเหล่าข้ารับใช้เท่านั้นที่มา
ดังนั้น ไฉ่หรงจึงไม่เคยรู้เลยว่าฮ่องเต้หน้าตาเป็นเช่นไร

"ชีวิตเป็นสิ่งล้ำค่า เจ้าอย่าได้ทำอะไรสิ้นคิด"
"ข้ามีชีวิตอยู่ไปก็ไร้ความหมาย ใต้หล้านี้ไร้ความเป็นธรรม ..ลูกข้าโดนใส่ร้าย นางตายอย่างไม่เป็นธรรม"
"ใครใส่ร้ายนาง"ฮ่องเต้ถาม
"คนที่ใส่ร้ายนางยิ่งใหญ่เกินไป ไม่มีใครเอาผิดเขาได้"ไฉ่หรงหัวเราะทั้งน้ำตา "ฮาๆ ฮา ใต้หล้าก็เป็นเช่นนี้ ..ลูกข้าโดนสามีนางวางแผนให้ชายอื่นปีนเตียง แล้วก็เข้ามาจับชู้ ..เพื่อจะฆ่านาง ถ้าเขาไม่รักนาง แล้วจะแต่งงานกับนางทำไม ทำไมไม่ปล่อยอาอี้ของข้าไป ทำไมต้องทำลายนางเช่นนี้ ..อาอี้ทำอะไรให้เขาเกลียดนักหรือ"

"รัชทายาทกับไฉ่หลิ่งอี้ มิใช่คู่รักยวนยางหรอกหรือ"ฮ่องเต้ถาม
"รักอะไรกัน อยู่ๆ ก็โดนพระราชทานสมรสลงมา ทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ากันสักครั้ง แล้วจะเอาความรักมาจากที่ใด"ไฉ่หรงยิ่งพูดก็ยิ่งแค้น

"เพราะไอ้ฮ่องเต้ชั่วผู้นั้น พระราชทานสมรสตามใจตัวเอง โดยไม่นึกถึงใจคนอื่นเลยว่าแต่งกันแล้วจะรักกันไหม อยู่กันได้หรือไม่ ..ไอ้คนเลว ..ข้าเกลียดมัน ..ไอ้งูดิน มันไม่ใช่มังกร แต่คืองูดินสิ้นคิด"ไฉ่หรงด่าทออย่างไม่เกรงกลัว
นางอยากตายอยู่แล้ว จะกลัวตายไปไย
" .."เหล่าผู้ติดตามที่คอยมองสถานการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับรีบก้มหน้างุด ราวกับไม่ได้ยินอะไร
"เจ้าบอกว่าพวกเขาไม่ได้รักกัน รัชทายาทกับลูกสาวของเจ้า มิใช่ชอบพอกันหรือ รัชทายาทจึงให้ฮองเฮาขอพระราชทานสมรส ขอไฉ่หลิ่งอี้ไปเป็นชายารอง"
"พวกเขาจะรักกันได้อย่างไร แม้แต่หน้าก็ไม่เคยเจอกัน แล้วจะไปรักกันตอนไหน ก่อนแต่งงานอาอี้ยังเคยแปลกใจ และกลุ้มใจว่าตัวเองไม่คู่ควร แต่เป็นข้าเองที่พูดปลอบ และให้กำลังใจนาง และบอกให้นางพยายามเอาใจรัชทายาทไว้ เขาจะได้รักและเอ็นดูนาง แต่ใครจะคิดว่าคำสอนของข้า กลับกลายเป็นทำร้ายนาง"ไฉ่หรงได้แต่โทษตัวเอง

หลังจากนั้น ฮ่องเต้ก็ให้คนตรวจตอบเรื่องนี้ จนกระทั่งพบว่าเรื่องการแต่งงาน แรกเริ่มก็เพราะฮองเฮากลัวว่าฮ่องเต้จะยกไฉ่หลิ่งอี้ขึ้นมาเป็นสนม จึงรีบขอให้ไฉ่หลิ่งอี้แต่งงานกับรัชทายาทไป ต่อมา ฮ่องเต้ก็ยังพบอีกว่า ไฉ่หลิ่งอี้หาได้คบชู้ไม่ หากแต่รัชทายาทกลับตลบหลัง เพราะนางหมายจะวางยากำหนัดรัชทายาทเพื่อปีนเตียง ทว่า รัชทายาทกลับตลบหลังด้วยการให้ชายอื่นปีนเตียงนางแทน
เมื่อความจริงปรากฏ ฮ่องเต้ถึงกับหลั่งน้ำพระเนตรด้วยความสงสารเด็กสาวผู้หนึ่งที่โดนเล่ห์เหลี่ยมของคนในราชวงศ์เล่นเล่ห์จนถึงแก่ความตาย
พระองค์รู้สึกผิดและอยากชดใช้ให้ไฉ่หรง จึงมักจะออกจากพระราชวังมาหานางบ่อยๆ จนค่อยๆ พัฒนาความรู้สึก
สุดท้าย ทั้งสองก็ตกลงเป็นสามีภรรยากัน
ทว่า ฮ่องเต้ไม่กล้าบอกความจริงว่าพระองค์คือผู้ใด จึงได้โกหกไปว่า พระองค์เป็นพ่อค้า ต้องเดินทางไปโน่นมานี่บ่อยๆ ไม่อาจอยู่กับนางได้ตลอดเวลา
ในหนึ่งอาทิตย์ พระองค์จะมาหาไฉ่หรงสองวัน
แต่ความลับ ไม่มีในโลก
สุดท้าย เมื่อไฉ่หรงได้รู้ว่าตัวเองอยู่กินกับศัตรูที่ส่งลูกสาวเข้าสู่ความตาย จึงไม่อาจรับไหว ในที่สุด ก็ฆ่าตัวตาย โดยทิ้งจดหมายลาไว้

ฮ่องเต้ร้องไห้เสียใจราวกับโลกจะแหลกสลาย
ตั้งแต่แต่งงานกับไฉ่หรง พระองค์ก็ได้ค้นพบรักแท้
แต่สุดท้าย ก็รักษาไว้ไม่ได้
พระองค์คิดอยากจะออกบวช หากแต่สถานการณ์บ้านเมืองวุ่นวาย ไฟสงครามลุกลามไปทั่วทุกแห่งหน
ฮ่องเต้จึงไม่อาจทำตามที่ใจต้องการ ยังคงต้องครองบัลลังก์เพื่อให้ใต้หล้าสงบสุข
ขณะที่รัชทายาทได้นำทัพ ออกรบ
การศึกกินเวลานานห้าปีกว่าจะสิ้นสุด
และในช่วงเวลาห้าปีนั้น ฮ่องเต้ก็ไม่เคยเสด็จตำหนักหญิงใดเลย
พระองค์จะไปเยือนหลุมศพตระกูลไฉ่อาทิตย์ละครั้ง เพื่อไปหาไฉ่หรง ..สตรีที่พระองค์มิอาจลืมเลือน

เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่นิยายบรรยายไว้แล้ว ไฉ่หลิ่งอี้ก็มองไฉ่หรงด้วยความซาบซึ้งใจแทนนางร้ายในนิยาย
ถ้าถามว่า ในเรื่องนี้ ใครที่รักไฉ่หลิ่งอี้มากที่สุด ก็สามารถตอบได้เลยว่า ..ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้านี่ล่ะ
ในเมื่อนางทะลุมิติมาแล้ว ก็จะขอแก้ไขชะตา จะไม่ยอมให้เป็นไปตามที่ถูกกำหนด งานนี้นางและแม่บุญธรรมจะต้องรอด