บำบัดรักคุณหมอจอมเผด็จการเป็นที่หนึ่ง

ในค่ำคืนที่เงียบสงัดใต้แสงจันทร์ พรีมเริ่มรู้สึกว่า "กรงขังทองคำ" แห่งนี้อาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ตราบใดที่มีอ้อมกอดของหมอปีศาจคนนี้คอยคุ้มครองเธออยู่
****************************************************
"ตื่นแล้วก็ไปเตรียมตัวซะ" ภีมพลกล่าวโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงกลับมาเป็นจอมเผด็จการคนเดิม "เราต้องออกจากที่นี่ในอีกสิบนาที"
"หมอจะพาฉันไปไหนคะ? ไปหาพ่อของหมอเหรอ?" พรีมถามพลางหยัดกายขึ้นนั่ง ผ้าซาตินลื่นไถลไปตามผิวพรรณ
ภีมพลหันกลับมา แววตาของเขาเข้มจัดเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวตรงหน้า เขาเดินตรงเข้ามาประชิดขอบเตียงแล้วโน้มตัวลงมาจนเงาของเขาคลุมร่างเธอไว้ทั้งหมด
"พ่อของผมส่งคนมาเฝ้าที่หน้าคอนโดตั้งแต่ตีห้า... แต่ผมจะไม่ส่งคุณให้เขา" เขาเชยคางเธอขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาวที่แฝงไปด้วยแรงบังคับ "ผมจะพาคุณไปที่ 'เซฟเฮาส์ริมทะเล' ที่นั่นไม่มีใครเข้าถึงได้นอกจากผม และคุณจะได้รับการบำบัดขั้นสูงสุดเพื่อดึงความจำทั้งหมดออกมา"
"บำบัดขั้นสูงสุด? หมายความว่ายังไงคะ?"
"หมายความว่าผมจะเข้าควบคุมทุกสัมผัสของคุณ... พรีมา" เขาโน้มหน้าลงมาจนริมฝีปากเกือบสัมผัสกัน "ทุกวินาทีที่คุณหายใจ ทุกคำที่คุณพูด และทุกภาพที่ไหลเวียนอยู่ในหัวของคุณ ผมจะเป็นคนกำหนดมันเอง... นี่ไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่งสุดท้ายในฐานะหมอเจ้าของไข้"
พรีมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบ เธอเห็นความรักที่บิดเบี้ยวด้วยอำนาจ และความหวาดกลัวที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเผด็จการ เธอรู้ดีว่าการก้าวออกจากเพนต์เฮาส์ครั้งนี้ จะเป็นการทิ้งโลกใบเดิมและตัวตนเดิมของเธอไว้เบื้องหลัง เพื่อเข้าสู่ "กรงขัง" แห่งใหม่ที่เร่าร้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม
"ฉันยอมรับคำสั่งค่ะ..." พรีมกระซิบตอบ "ตราบใดที่หมอยังเป็นคนถือกุญแจกรงขังนี้ไว้"
ภีมพลกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจ เขาประทับตราจุมพิตที่หนักแน่นลงบนริมฝีปากของเธอแทนคำสัญญา ก่อนจะดึงร่างบางให้ลุกขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำในโลกภายนอก
พรีมและหมอภีมเดินออกจากเพนต์เฮาส์ผ่านลิฟต์ลับลงสู่ลานจอดรถส่วนตัว โดยมีบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบนายยืนคุ้มกันอย่างหนาแน่น ทุกสายตาที่จ้องมองมาทำให้พรีมรู้ว่าเธอไม่ใช่แค่พยานปากเอกอีกต่อไป แต่เธอคือ "ผู้หญิงของภีมพล" ที่ใครก็แตะต้องไม่ได้