สะเดาะเคราะห์ทั้งที ไหงเจอจอมมารสามคืบกันนะ

ซินแสบอกว่าถ้าคืนนี้ข้าไม่ไปลอยโคมสะเดาะเคราะห์...ปีนี้ข้าตายแน่

ข้าก็รีบปีนเขาไปลอยโคมตามที่พ่อแม่สั่งแล้วไง? ไหงสิ่งที่ร่วงลงมาจากฟ้าดันไม่ใช่โชคลาภ แต่เป็น ‘จอมมารหมื่นปี’

ตัวน่ะสูงไม่พ้นหัวเข่า ขากลมป้อม ชายเสื้อรุงรังจนสะดุดล้มมไปสามตลบ พลังมารหดเหลือแค่ก้านธูป แต่ยังปากแจ๋วจะเด็ดหัวข้าท่าเดียว

ซ้ำร้ายยังมี ‘ด้ายแดงร่วมตาย’ พันข้อมือข้ากับข้อเท้านุ่มนิ่มนั่นไว้อีก ถ้าเจ้าเปี๊ยกนี่ตาย ข้าก็ต้องตายตามกัน

ทางเดียวที่จะหลุดพ้น คือข้าต้องหิ้วกระเตงจอมมารตัวจิ๋ว ไปทำความดีสะสมแต้มบุญให้ครบ 99 ข้อ!


"จอมมารหมื่นปีทำไมตัวสั้นแค่นี้ เจ้าสูงยังไม่พ้นหัวเข่าข้าเลยด้วยซ้ำนะเจ้าหนู"

"บังอาจ! ข้าคือเยี่ยเสวียน ผู้ปกครองภพมืด ข้าจะเด็ดหัวเจ้า"

"ไหนล่ะพลังมารของเจ้า แผ่ไอสังหารแรงพอ ๆ กับลมจากพัดท่านย่าข้าเนี่ยนะ"

"บัดซบ! ข้าจะสาปแช่งเจ้าให้ดวงตกยิ่งกว่านี้"

"ดวงข้าตกกว่านี้ไม่ได้แล้วละ... มานี่มา ยอมให้ข้าอุ้มซะดี ๆ"