สามีที่ดีคือสามีใหม่ของข้า

กลิ่นไหม้ของกิ่งถ้อที่ถูกเผาในเตาจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดที่ริมฝีปาก...

‘ฉีเหวินอวิ๋น’ ในสภาพนางหงส์ขนร่วงโรยนั่งทอดกายอยู่บนเตียงโบราณ พิษร้ายที่ถูกผสมลงในอาหารวันละนิดตลอดสองปีเต็มกำลังสูบเอาลมหายใจสุดท้ายของนางไป ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวมองเห็นเงาร่างของ ‘ลู่เฉิง’ สามีที่นางอุตส่าห์ขอร้องให้พี่ชายซึ่งเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ช่วยผลักดันจนได้ดำรงตำแหน่งขุนนางระดับสูง บัดนี้เขากำลังยืนตระกองกอดหญิงงามข้างกายด้วยสายตาเย็นชา

ข้างๆ พวกเขามีเด็กชายวัยสี่ขวบ คนที่ลู่เฉิงเคยหลอกให้นางรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมของฮูหยินเอกเพื่อสืบทอดจวนแห่งนี้ โดยที่นางไม่เคยรู้เลยว่าเด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขากับเมียน้อยที่ซุกซ่อนไว้

"เหวินอวิ๋น... เจ้าอยู่อย่างไร้ประโยชน์มานานพอแล้ว ตระกูลฉีของเจ้าหมดอำนาจในราชสำนักเมื่อใด จวนแห่งนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีเจ้าอีกต่อไป"

น้ำเสียงอำมหิตของสามีคือสิ่งสุดท้ายที่นางได้ยิน ก่อนที่ลมหายใจของร่างนั้นจะดับสูญ

เฮือก!

เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างตื่นตระหนกดังขึ้น ร่างบางบนเตียงตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อเม็ดโตที่ซึมทั่วหน้าผาก

ทว่าผู้ที่ลืมตาขึ้นมาในยามนี้ กลับไม่ใช่ฉีเหวินอวิ๋นผู้เหนียมอายและอ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป... แต่คือ ‘เหวินอวิ๋น’ นักศึกษาเอกการแสดง จากมหาวิทยาลัยศิลปะในยุคปัจจุบัน ผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะเดินทางไปแคสติ้งบทบาทใหม่

ความทรงจำอันขมขื่นและแค้นเคืองของเจ้าของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ความอดสูที่ต้องเลี้ยงลูกให้หญิงอื่น และความเหี้ยมโหดของพิษร้าย ทุกหยาดหยดความรู้สึกเด่นชัดจนเหวินอวิ๋นยุคปัจจุบันยังต้องกำหมัดแน่นด้วยความโทสะ

นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่กระจกทองเหลือง พิเคราะห์ใบหน้าเรียบเนียน งดงาม และไร้ร่องรอยของพิษร้าย

วันนี้คือวันที่นางย้อนเวลากลับมา... วันก่อนหน้าที่ท่านพ่อและท่านพี่จะจัดงานเลี้ยงเลือกคู่ครองให้นาง และเป็นวันที่ลู่เฉิงกำลังเตรียมตัวจะเข้ามาทำทีเป็นชายผู้แสนดีเพื่อหลอกใช้บารมีตระกูลฉีเหมือนในชาติก่อน

รอยยิ้มงดงามทว่าแฝงความเย็นชาปรากฏบนใบหน้าของนักศึกษาเอกการแสดงสาว นางปัดเรือนผมยาวสลวยไปด้านหลังด้วยท่วงท่าสง่างาม

"ในเมื่อสวรรค์ประทานบทใหม่มาให้ แถมยังส่งนักศึกษาเอกการแสดงอย่างข้ามาสวมรอย..." นางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายคมกล้า

"ลู่เฉิง... ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้ใช้ข้าเป็นสะพานเลย ขยะอย่างเจ้า เหมาะที่จะถูกเหยียบย่ำให้จมดินเท่านั้น!"