โรครักเรื้อรัง

ถ้าความรู้สึกนี้ไม่เรียกว่ารัก...แล้วมันควรเรียกว่าอะไร

สำหรับ นพ.ปรวีร์ ความรักครั้งล่าสุดจบลงพร้อมหัวใจที่พังไม่เป็นท่า

หมอหนุ่มหน้าตาน่าเอ็นดู ขี้โวยวาย เอาแต่ใจเวลาอยู่กับคนสนิทจนบางครั้งเหมือนเด็กสามขวบ จึงตัดสินใจว่าชีวิตนี้ขอพักเรื่องความรักเอาไว้ก่อน ต่อให้ใครเข้ามาดูแล ใส่ใจ หรือทำให้หัวใจรู้สึกแปลกไปแค่ไหน เขาก็พร้อมหาเหตุผลมาอธิบายทุกอย่างได้เสมอ

โดยเฉพาะความรู้สึกที่มีต่อ คาลอส

ฝรั่งผมทอง ตาสีฟ้า เลขานุการคนสนิทของซีอีโอบริษัทผลิตถุงยาง ผู้ชายที่ดูเหมือนจะอยู่ข้างเขาทุกครั้ง ไม่ว่าจะตอนอกหัก ตอนเมา ตอนโวยวาย หรือแม้แต่วันที่ชีวิตของหมอปรวีร์กำลังไปได้สวยที่สุด

ถ้าคาลอสเป็นห่วง...ก็เพราะเป็นเพื่อนกัน

ถ้าคาลอสดูแล...ก็คงเพราะสนิทกัน

ถ้าเขาอยากเจอคาลอสทุกวัน...นั่นก็คงเป็น มิตรภาพลูกผู้ชาย

ใช่...ต้องเป็นแบบนั้นแหละ

เพราะคนเพิ่งอกหักอย่างเขาจะไปรักผู้ชายด้วยกันได้ยังไง

ปรวีร์คิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นเรื่อยมา ขณะที่คาลอสรู้ดีมาตลอดว่าความรู้สึกของตัวเองเรียกว่าอะไร

เพียงแต่เขาไม่คิดจะเรียกร้อง

ไม่จำเป็นต้องกอด

ไม่จำเป็นต้องจูบ

ไม่จำเป็นต้องได้สถานะอะไรจากคุณหมอ

แค่วันที่อีกฝ่ายเหนื่อยแล้วหันมาเจอเขา

แค่ได้เดินข้างกัน

หรือบางครั้ง...แค่ได้จับมือกันสักครู่

เท่านั้นก็ดีมากพอแล้ว

จนกระทั่งวันเวลาพาปรวีร์เดินไปไกลกว่าเดิม จากหมอหนุ่มขี้โวยวายในวันนั้น ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง ผู้อำนวยการศูนย์การแพทย์ พร้อมอนาคตที่กำลังสดใส

และในเวลาเดียวกัน ข่าวซุบซิบเรื่อง ผู้อำนวยการคนใหม่มีคนรักเป็นผู้ชาย ก็เริ่มแพร่กระจาย

ครั้งนี้คนที่เลือกปล่อยมือก่อนจึงเป็นคาลอส

ไม่ใช่เพราะหมดรัก

แต่เพราะรักมากเกินกว่าจะยอมให้ตัวเองกลายเป็นรอยด่างในชีวิตของอีกคน

"ผมไม่อยากให้เสื้อกาวน์ของคุณหมอ ต้องมาแปดเปื้อนเพราะผม"

เขาจึงถอยออกมาเงียบ ๆ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องเจ็บ

ส่วนคนที่เอาแต่ยืนยันมาตลอดว่านี่คือ มิตรภาพลูกผู้ชาย กลับเพิ่งได้รู้ในวันที่ไม่มีใครคอยยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า...

การคิดถึงใครสักคนจนทรมาน

การอยากจับมือเขาเอาไว้

การยอมเจ็บเพื่อปกป้องเขา

และการกลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งจะไม่มีเขาอยู่ในชีวิต

ถ้าทั้งหมดนี้ยังไม่เรียกว่า รัก

แล้วเขาจะเรียกมันว่าอะไรได้อีก