นางรองอย่างข้า ไม่ขออุ้มท้องลูกพระเอกอีกแล้ว

เพราะคำว่า ‘รัก’ ทำให้นางยอมทุกอย่าง
ยอมถูกหลอกใช้ ยอมอุ้มท้องแทนภรรยาของเขา และเมื่อหมดประโยชน์...ก็ถูกทิ้งราวกับขยะไร้ค่า

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า พระเอกไม่เคยมีใจให้นาง
ต่อให้ทุ่มเทเพียงใด คนที่เขารักก็ไม่มีวันเป็นนาง

ในเมื่อรู้จุดจบอยู่แล้ว เหตุใดนางยังต้องเดินซ้ำรอยเดิม?

ชาตินี้นางไม่ขอรักเขาอีก
ไม่ขอเป็นเครื่องมือ ไม่ขออุ้มท้องลูกของเขา และไม่ขอเสียเวลาให้กับคนที่ไม่มีวันรักนาง

ส่วนพระเอกน่ะหรือ? ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ!



---------------------------------------------



CUT SCENE

"หลินซูหลันเคยบอกข้าว่า เจ้าหลงรักข้ามานานหลายปี"

หลินอิงเยว่ชะงัก

"ข้าเคยคิดว่าอย่างน้อยเจ้าก็จริงใจต่อความรู้สึกของตนเอง ไม่นึกว่าเพียงเห็นบุรุษหน้าตาดีก็เปลี่ยนใจเสียแล้ว"

อะไรของเขา? นางมองบุรุษหน้าตาดีแล้วมันหนักศีรษะเขาหรืออย่างไร!

"ท่านอ๋องอย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยเพคะ"

"เจ้าไม่ได้ชอบข้าหรือ?"

"ชอบสิเพคะ" คำตอบรวดเร็วทำให้เว่ยเหยียนโจวชะงัก ทว่าหลินอิงเยว่กลับชี้ไปยังบุรุษที่กำลังดีดพิณอยู่ชั้นล่าง

"แต่หม่อมฉันก็ชอบคนนั้น"

นิ้วเรียวเลื่อนไปอีกทาง

"คนนั้นก็หน้าตาดี หม่อมฉันก็ชอบ"

"..."

"อ้อ คนนั้นด้วยเพคะ"

สีหน้าของเว่ยเหยียนโจวค่อย ๆ มืดลง

"หลินอิงเยว่!"

"จะเสียงดังทำไมเพคะ หม่อมฉันเพียงชอบคนหน้าตาดี ใครหน้าตาดีหม่อมฉันก็ชอบทั้งนั้น"

"แล้วที่เจ้าตามข้ามาหลายปีเล่า!"

"ก็เพราะหลายปีมานี้หม่อมฉันยังไม่เคยเข้าหอหนานเฟิง จึงไม่รู้ว่านอกจากท่านอ๋องแล้วยังมีบุรุษหน้าตาดีอีกมากมายเพคะ"



(นิยายจบในเล่ม)
ซื้อผ่าน MEB COIN / หรือ www.mebmarket.com จะได้ราคาดีกว่าผ่าน APP MEB ค่า