หมอกสลายเมื่อปลายหนาว

"ผมปวดไหล่ช่วยนวดให้ผมหน่อยสิ" ปารวีย์ไม่พูดพล่ามให้เสียเวลา เมื่อเธอยอมรับข้อเสนอของเขาก็ควรจะเริ่มทำหน้าที่ของตัวเอง ภิรมณช้อนตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะรวบรวมความกล้าต่อรองเรื่องเงิน
"ดิฉันอยากขอเบิกเงินล่วงหน้าสามแสนบาทค่ะ"
"มือคุณผมก็ยังไม่ได้จับ ขาอ่อนก็ยังไม่ได้เห็น ลีลาก็ยังไม่รู้ว่าจะเด็ดแค่ไหน คิดจะเบิกค่าตัวแล้วเหรอ"
"แต่ดิฉันกำลังร้อนเงิน ถ้าคุณจะกรุณาก็ช่วยสงเคราะห์ดิฉันหน่อยเถอะค่ะ" คำว่าสงเคราะห์ยังผลให้หัวใจปารวีย์กระตุกเบาๆ ดวงตาคมของเขายังจับจ้องใบหน้าหญิงสาวไม่วางตา
ภิรมณไม่อาจรู้ได้ว่าภายใต้ใบหน้าคมเฉยชาของเขากำลังคิดอะไร ดูแคลนเธอมากแค่ไหนที่ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอ หญิงสาวรู้เพียงว่าจะต้องได้เงินค่ารักษาบิดามาไว้ในกระเป๋าก่อนเท่านั้น
"ไม่มีปัญหา แต่คุณต้องอยู่กับผมและทำให้ผมมีความสุขตลอดเสาร์อาทิตย์นี้"
"แต่ในสัญญาไม่ได้บอกนี่คะ ว่าดิฉันต้องค้างคืนกับคุณ"
"ตามที่ตกลงกันผมจะจ่ายให้คุณเดือนละสามหมื่นบาท เมื่อคุณเริ่มอุ้มท้องลูกของผมเงินเดือนจะเพิ่มเป็นห้าหมื่น หลังจากที่คุณคลอดเด็กหญิงตัวน้อยๆ ออกมา ผมก็จะคืนโฉนดที่ดินให้คุณพร้อมเงินสดอีกสามล้าน แต่ถ้าคุณอยากเบิกเงินล่วงหน้าก็ต้องทำตามที่ผมเสนอ ว่าไง"
"มันจะไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยเหรอคะ"
"แต่ผมก็สมควรจะได้รับช่วงเวลาพิเศษตอบแทนบ้าง ไม่ใช่เหรอครับ" ปารวีย์ยกยิ้มมุมปาก มองอีกฝ่ายอย่างประเมินท่าที เขาไม่อยากรู้หรอกว่าภิรมณจำเป็นอะไร แค่วันนี้เขาได้เฆี่ยนตีหัวใจของเธอให้เจ็บปวดมากที่สุด ก็พอ
"ว่าไงครับคุณภิรมณ ถ้าคุณตกลง เงินสามแสนบาทจะถูกโอนเข้าบัญชีให้คุณเดี๋ยวนี้เลย" แววตาท้าทายและลมหายใจของบิดาทำให้ภิรมณไม่ลังเลที่จะตอบตกลงทันที "เบอร์โทรของคุณได้ผูกบริการพร้อมเพย์ไว้หรือเปล่า"
เมื่อหญิงสาวพยักหน้าเป็นการตอบรับมือยาวเรียวก็หยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาทำรายการอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่กี่อึดใจเสียงเตือนว่าข้อความเข้าก็ดังมาจากกระเป๋าสะพายที่คล้องอยู่บนไหล่ของเธอ
"ผมให้สิ่งที่คุณขอแล้ว"
ภิรมณเห็นดวงตาคมปลาบของเขาที่มองมาก็เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเพื่อรวบรวมความกล้า ก้าวเท้าเข้าไปอยู่ด้านหลังร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาแล้วปลดกระเป๋าสะพายออก มือบางวางบนบ่ากว้างอย่างเก้ๆ กังกังๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดี
"คุณจะทำอะไร" ปารวีย์วางแก้วเหล้าลงแล้วก็ต้องพ่นลมหายใจยาวด้วยความขัดใจ
"คุณบอกว่าเมื่อย ดิฉันก็กำลังจะนวดให้ไงคะ"
"แต่ตอนนี้ผมอยากจูบคุณมากกว่า"
"จูบเหรอคะ?" ดวงตาหวานเศร้าเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก รู้อยู่เต็มอกว่าจะเจอกับอะไรบ้างเมื่อตอบตกลงกับข้อเสนอของเขา แต่ก็ยังทำใจรับไม่ทัน มันรวดเร็วเกินไปในความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับคนรักเก่าที่ไม่เคยลืมเลือนจากหัวใจ
"ทำหน้ายังกับว่าไม่เคยจูบใคร"
"เอ่อ...คือดิฉัน..." หญิงสาวอึกอัก
"คุณรังเกียจผม?"


ฝากติดตามผลงานของ หอมไกล ด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ

หอมไกล