เล่ห์บุปผา ชายาไร้รัก

‘ชุยลี่อิน’ คือหุ่นเชิดไร้ค่าที่ตระกูลส่งมาผูกอำนาจกับทายาทบัลลังก์มังกร แม้จะถูกสวามีชิงชังและเมินเฉยประหนึ่งศัตรู นางจำต้องซุกซ่อนตัวตนและหัวใจอันบอบช้ำไว้ใต้หน้ากากแห่งความเฉยชาดุจรูปสลักน้ำแข็ง นางจะรอดจากเพลิงแค้นของเขาได้อย่างไร เมื่อเดิมพันคือความอยู่รอดของตระกูล...

‘เล่ห์บุปผา ชายาไร้รัก’ ภาคแยกสุดเข้มข้นจาก ‘ตำรับรัก นางกำนัลเครื่องต้นหลวง’ สู่เรื่องราวของ ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลชุย’ ผู้สวมหน้ากากเย็นชาดุจน้ำแข็ง กับ ‘องค์รัชทายาทหลี่เลี่ยงเฟิ่ง’ แม่ทัพผู้เจนศึก บุรุษผู้ชิงชังตระกูลของนางเข้ากระดูกดำ จุดเริ่มต้นจากความเกียจชังและสายตาที่ไร้รัก ท่ามกลางเพลิงแค้นและกลเกมวังหลวง จะนำพาทั้งคู่ไปสู่จุดจบที่ต้องแยกจากหรือการยอมจำนนของหัวใจ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ช่างมารยานัก คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าสาเหตุที่เยว่ซินล้มป่วยเป็นเพราะฝีมือใคร"
ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมปลาบที่จ้องมองลงมาอย่างจับผิด ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมก้มหัว แววตาที่เคยหลบต่ำเปลี่ยนเป็นท้าทายอย่างเด็ดเดี่ยว

"เมื่อพระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้ว หม่อมฉันก็ไม่อยากต่อคำให้มากความเพคะ"

"เย่อหยิ่งถือดีอย่างเจ้า ควรถูกทำโทษให้หลาบจำ!"
สิ้นคำตวาดกร้าว ร่างบางพลันลอยละลิ่วขึ้นไปพาดอยู่บนบ่ากว้าง ก่อนที่เลี่ยงเฟิ่งจะก้าวยาวตรงไปยังแท่นบรรทมไม้เนื้อแข็ง แล้วทุ่มร่างของนางลงไปอย่างไร้ความปรานี

ตุบ!

ความเจ็บจุกแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและสะโพกจนลี่อินแทบสะกดลมหายใจไม่อยู่ ทว่าดวงหน้างดงามกลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของการอ้อนวอนหรือหยาดน้ำตา มีเพียงความเย็นชาและแววตาถือดีที่ตอกย้ำความดื้อดึง
ปฏิกิริยานั้นยิ่งสุมเพลิงโทสะในอกของทายาทมังกรหนุ่มให้ลุกไหม้ เลี่ยงเฟิ่งทิ้งตัวลงมาทาบทับ ผลักร่างบางให้นอนราบไปกับฟูกแข็ง มือหนารวบตรึงข้อมือทั้งสองข้างของนางยกขึ้นกดแนบไว้เหนือศีรษะ ร่างกายสูงใหญ่เบียดชิดกักขังนางไว้จนไร้ช่องว่างให้ขยับหนี

"ถือดีเช่นนี้ให้ตลอดเถิด... เตียงนุ่มสบายในวังคงไม่เหมาะกับเจ้า บรรยากาศกลางเขาลำเนาไพรเช่นนี้คงเหมาะกับเจ้ามากกว่า!"

"พะ... พระองค์จะทำสิ่งใด!" ลี่อินสีหน้าเสียไปในที่สุด เมื่อสัมผัสได้ถึงไอคุกคามอันดิบเถื่อนที่แผ่ซ่านลงมา

"มันเป็นสิ่งที่พวกเจ้าแสวงหาจากตัวข้ามิใช่หรือ วันนี้ข้าจะสนองในความกระหายของตระกูลเจ้าเอง!"