คุณหนูตกอับดวงใจยอดโจร

"โจรบุก! โจรพยัคฆ์คำรามบุกเข้ามาแล้ว! ช่วยด้วย!"
เสียงตะโกนอย่างขวัญเสียดังระงมไปทั่วทั้งจวน ความวุ่นวายขยายตัวอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามป่า เยว่ฉียันกายขึ้นนั่งอย่างช้าๆ แม้ทุกการเคลื่อนไหวจะส่งผลให้แผลที่หลังเจ็บปวดจนต้องขมวดคิ้ว แต่ดวงตาทั้งสองข้างของนางกลับเบิ่งกว้าง มองไปยังช่องร่องไม้ของประตูห้องเก็บของด้วยความสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีร่องรอยของความตกใจ ในใจของนางมีเพียงความรู้สึกเรียบเฉยและยิ้มเยาะเย้ยในชะตากรรม
เสียงกรีดร้องอ้อนวอนขอชีวิตของฮูหยินใหญ่ที่เคยทารุณนางอย่างหนักหน่วง
เสียงร้องไห้กราบไหว้ของพี่สาวต่างมารดาที่เคยถีบนางลงสระน้ำฤดูหนาว...
บัดนี้เสียงเหล่านั้นค่อยๆ ดับหายไปทีละเสียง แทนที่ด้วยเสียงจมกองเลือดและเสียงโห่ร้องเหี้ยมโหดของกลุ่มชายฉกรรจ์
.
.
"ท่านฆ่าคนพวกนั้นหมดแล้วหรือ?"
เฉินจ้าวขมวดคิ้วหนา
"ถูกต้อง ข้าสังหารทุกคนในจวนนี้จนหมดสิ้น"
ได้ยินดังนั้น หลิวเยว่ฉีก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมาบนริมฝีปากที่แห้งผาก มันเป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไปด้วยความโศกเศร้าและความหลุดพ้นจากกรงขัง
"เช่นนั้น... ข้าต้องขอบคุณท่าน" นางพูดพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม
"ท่านได้ช่วยแก้แค้นและปลดปล่อยข้าออกจากฝันร้ายนี้แล้ว หากท่านต้องการจะฆ่าข้าเพื่อตัดตอนก็ลงมือได้เลย ข้าจะไม่ร้องขอชีวิตแม้แต่คำเดียว"
เฉินจ้าวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง ความเงียบปกคลุมห้องเก็บของไปชั่วขณะ ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างนอกต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงกับคำพูดของสตรีผู้นี้
เฉินจ้าวมองรอยแผลเก่าและใหม่ตามเรือนร่างบอบบาง แล้วมองสบดวงตาที่แสนเด็ดเดี่ยวทว่าโดดเดี่ยวของนาง
ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างประทุขึ้นในหัวใจของหัวหน้ากองโจรผู้เหี้ยมโหด ชายผู้ไม่เคยเมตตาใครกลับรู้สึกสะดุดตาและสนใจในความใจเด็ดของหญิงสาวผู้นี้อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน