The Morning Star สหัชชาตา (หนังสือเสียง)

หญิงสาวในตำนานคือคู่ครองของจอมราชันย์
ชายผู้แสวงหาอำนาจจึงต้องการครอบครองเธอ
แต่ทว่า... "แผ่นดินจะเป็นผู้เลือกผู้ปกครองของมันเอง"
....
"โอ้ ทวยเทพ"
"ทำไม โกรธที่ข้าฉีกเสื้อของท่านอย่างนั้นหรือ" สาวน้อยเลิกคิ้วถาม แต่ชายหนุ่มไม่ตอบ เดินดุ่มๆ เข้าไปหยิบสิ่งที่ต้องการออกมายื่นให้

"ข้ามีกางเกง และคิดว่าเจ้าควรจะใส่มันด้วย...ดีกว่า"
ดีกว่าปล่อยให้รูปรอยของสมบัติล้ำค่าแห่งอิสตรีและเรียวขาอ่อนขาวยวนตาคู่นั้นออกไปปรากฏต่อสายตาใครอื่น...ที่ไม่ใช่เขา
เพราะแน่นอนว่าใครอื่นพวกนั้นต้องมีความรู้สึกคล้ายๆ กับเขาคือ สบายตาแต่ไม่ค่อยสบายกาย เพราะมันเร้าอารมณ์มาก...มากเกินไป

"ข้าไม่ใส่กางเกง ผู้หญิงธุราใส่กางเกงเหมือนผู้ชายอย่างนั้นหรือ" ดีรยาขมวดคิ้ว

อัคคามาร์อึ้งไป ไม่มีผู้หญิงที่ไหนใส่กางเกงแน่ แต่เขาก็ไม่มีกระโปรงยาวๆ ของผู้หญิงให้นางใส่ และไม่เคยรู้ด้วยว่าภายใต้กระโปรงยาวๆ นั้น พวกผู้หญิงใส่อะไรอีกบ้าง

"ความจริงข้าอยากใส่อะไรที่มันสวยกว่านี้ แต่ในเมื่อเห็นแล้วว่าท่านไม่มีเวลาหาของพวกนั้นให้ข้า เพราะเราต้องรีบไป" สาวน้อยพยายามอธิบายขณะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังทำหน้าราวกับว่าการออกศึกครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต เพราะเขากำลังจะขาดใจตายก่อนถึงสมรภูมิ

อัคคามาร์อยากจะบอกนางว่าไม่มีชุดไหนที่จะทำให้นางสวยทรมานใจเขาไปกว่าชุดที่ใส่อยู่นี้อีกแล้ว เพราะที่อยู่บนเรือนร่างนางตอนนี้ คือเสื้อตัวที่เขาชอบใส่เวลานอน มันเป็นสีน้ำเงินเข้มซึ่งขับผิวสีน้ำนมของนางให้กระจ่างใสจับตา เนื้อผ้าลื่นเนียนใส่แล้วรู้สึกนุ่มสบายตัวแต่เมื่อถูกลมพัดเบาๆ ก็จะแนบเนื้อไปตลอดเรือนร่าง

"ข้าจะหาเสื้อผ้าสวยๆ ให้เจ้าใส่เมื่อไปถึงพิทอน"
แม้จะพยายามแล้วแต่ก็เป็นนานกว่าอัคคามาร์จะละสายตาจากวงหน้างดงามและเนินเนื้อทั้งสองที่ชูเด่นอยู่ใต้เนื้อผ้าเนียนบาง ท่ามกลางสายลมกำลังพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่าง

"ก็ดี ข้าชอบสีฟ้าอ่อนกับขาวเป็นที่สุด และข้าก็ชอบเนื้อผ้าแบบเสื้อตัวนี้มาก มันใส่สบายดีจัง"

มีเสียงกระแอมตอบกลับมาจากคนที่ยอมเสียเวลาอีกเพียงน้อยนิดเพื่อเข้าไปควานหาเสื้อคลุมยาวออกมาคลุมร่างเล็ก ไม่นำพาต่อสายตาสงสัย ครั้นนางจะปลดเสื้อคลุมออกเขาก็กระชับให้มันแน่นขึ้นแล้วผูกเชือกรัดลำคอให้อย่างเสร็จสรรพ

"ใส่ไว้ เราต้องเดินทางไกล อากาศกลางดึกเย็นจัด และทหารของข้าต้องการสมาธิ"
รวมทั้งตัวข้าด้วย...