เขาว่าผมเป็นสแกมเมอร์

ผู้หญิงทั้งสองนั่งห่างไปไม่กี่โต๊ะ ถ้าหันมาก็น่าจะจำผมได้ แต่คงไม่คิดว่าผมอยู่ใกล้พอจะได้ยิน ผมนั่งฟังต่ออีกนิดจึงรู้ว่าข้อมูลเกี่ยวกับผมในหมู่บ้านละเอียดกว่าประวัติใน LinkedIn เสียอีก
รู้ว่าผมเปลี่ยนแอร์
รู้ว่ามีคอมหลายเครื่อง
รู้ว่ากลางคืนเปิดไฟ
รู้ว่ารถอะไรจอดอยู่บ้าน
ที่ไม่รู้อย่างเดียวคือผมทำงานอะไร
ผมปิดหนังสือ จ่ายเงิน แล้วกลับบ้านโดยไม่เข้าไปแนะนำตัวเพิ่มเติม เพราะคิดว่าถ้าเดินไปบอกว่า "ผมคือคนบ้านนั้นครับ" ผู้สูงวัยสองท่านอาจต้องเรียกรถพยาบาลตามตำรวจมาอีกคัน
.