ใต้ร่มกล้วยไม้

แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ จางลงหลังแนวต้นไม้ เหลือเพียงสีส้มอ่อนที่ลอดผ่านตาข่ายพรางแสงเข้ามาในโรงเรือนกล้วยไม้ กระทบช่อดอกที่แขวนเรียงรายอยู่เหนือทางเดินจนเกิดเป็นเงาบาง ๆ บนพื้นปูนที่ยังมีความชื้นจากการให้น้ำเมื่อช่วงบ่าย

คนงานทยอยกลับกันไปเกือบหมดแล้ว แต่ร่างของหญิงวัยสี่สิบปลายยังคงเดินอยู่ระหว่างแถวกล้วยไม้เหมือนทุกวัน วาดใช้มือหนึ่งประคองช่อดอกสีม่วงอ่อนขึ้นดูใกล้ ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ พลิกใบที่มีรอยช้ำ ก่อนใช้กรรไกรเล็กตัดส่วนที่เริ่มแห้งออกอย่างเบามือ งานตรงหน้าไม่ได้เร่งรีบอะไรนัก เพียงแต่เธอเป็นคนแบบนี้มาตลอด ต่อให้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว หากยังมีอะไรให้เดินดูอีกสักหน่อยก็มักจะไม่ยอมกลับเข้าบ้านง่าย ๆ

ลมเย็นยามค่ำลอดผ่านช่องเปิดด้านข้างเข้ามา กลิ่นจาง ๆ ของดอกไม้ปะปนกับกลิ่นชื้นของกาบมะพร้าว รอบตัวเงียบลงจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหยดน้ำตกจากปลายใบลงสู่พื้น

วาดกำลังจะเอื้อมมือไปยังกระถางถัดไป โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ด้านหลังก็สั่นขึ้น เธอหันไปมอง ก่อนเดินกลับไปหยิบมันขึ้นมา ชื่อบนหน้าจอทำให้สายตาหยุดอยู่นานกว่าปกติเพียงเล็กน้อย วาดกดรับสายแล้วแนบโทรศัพท์กับหู

"ยังอยู่ในโรงเรือนเหรอคะ" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทันทีจนวาดเผลอมองไปรอบตัว ราวกับอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงไหนสักแห่งและมองเห็นเธอจริง ๆ

"รู้ได้ยังไงคะ"

"เดาเอาค่ะ"

"เดาถูกเสียด้วย"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาตามสาย วาดเดินกลับเข้าไปด้านในโรงเรือน มือข้างที่ว่างยังคงแตะใบไม้ไปตามทางเหมือนเดิม

"คนงานกลับกันหมดหรือยังคะ"

"เกือบหมดแล้วค่ะ"

"แล้วพี่วาดยังไม่กลับอีก"

"ขอดูอีกนิดเดียว"

"อีกนิดเดียวของพี่วาดนี่นานทุกที" วาดยิ้มบาง ๆ "โทรมาเพื่อบ่นฉันเหรอคะ"

"เปล่าค่ะ"

"แล้วมีอะไร"

คราวนี้คนปลายสายกลับเงียบไป วาดหยุดอยู่ข้างช่อกล้วยไม้สีขาวที่กำลังบาน ปลายนิ้วแตะกลีบดอกแผ่วเบา พลางรอว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ

ความเงียบทอดอยู่ระหว่างคนสองคนเพียงชั่วครู่ ก่อนเสียงของรัญจะดังขึ้นอีกครั้ง

"คิดถึงรัญบ้างไหมคะ"



มีตอนหลัก 50 ตอนหลัก + 3 ตอนพิเศษ