เมื่อสีขาวละอองฟองเป็นของเมฆก้อนนั้น

ถ้าความจริงของชีวิตนั้นไม่มีอะไรสักอย่าง ชีวิตกว้างใหญ่และไร้ที่สิ้นสุดเหมือนท้องฟ้า การพยายามไขว่คว้า หาสิ่งต่าง ๆ มาเติมใส่ชีวิต เพื่อวาดหวังว่าอาจเป็นดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างและนำทาง เพื่อจะเชื่อว่าพระจันทร์อ่อนโยน ดวงดาวต่าง ๆ เปล่งแสงสู่ความหมายของชีวิต ทว่า ความทรงจำแต่ละเศษเสี้ยวของชีวิตค่อย ๆ ถูกบรรจงเขียนฝากไว้บนก้อนเมฆ รอยย่นพับไปมาระหว่างกันและกัน เหมือนความหมายของสีน้ำที่ละเลงลงไปแล้วไหลเทไปสู่กันและกัน เพราะเชื่อว่าชีวิตมีความหมาย จึงมุ่งหมายอะไรสักอย่างมาเติมเต็มความว่างเปล่า ก่อเกิดทุกอย่าง มันดำรงอยู่ ประกอบกัน รวมตัวกัน อยู่ในสถานีชีวิต
วัยเยาว์ของเด็กบางคนไม่ได้เกิดมาเลือกได้ และบางครั้งไม่มีโอกาสได้เลือก ฉันบรรจงเขียนชีวิตเหล่านี้ขึ้นมาและพยายามคิดถึงความรักของคนเราที่ประกอบกันมาเพื่อสร้างสถานีชีวิตของตัวเอง ซึ่งบางครั้งชีวิตไม่เหมือนฝัน เป็นความจริงที่แสนจริงจนได้แต่คิดว่าอยากละเมอฝันไป อยากลอยละล่องไปบนท้องฟ้า ลอยไปสู่สิ่งต่าง ๆ อย่างไร้ข้อจำกัด
หากความจริงอันแตกต่างกลับแจ่มชัดเสมอ เหมือนเมฆสีขาวลอยละล่องเต็มท้องฟ้า